Bilgeliğine şüphe duyulmayan bir adam çocukların hayat boyu sürecek bir ders vermek istiyordu. Oğullarının öncelikle insanlar ve hayatta hemen her konuda çabuk hüküm ve karar vermenin yanlışlığını öğretmek istiyordu.
Bir gün dört oğlunu yanına çağırdı. En büyük oğluna, ülke dışını kış mevsiminde çıkıp bir mango ağacını görüp incelemesini istedi. Daha küçük oğluna bahar mevsiminde yolculuğa çıkıp bir mango ağacını görüp incelemesini istedi. Üçüncü sırdaki büyük oğluna da yaz mevsiminde yola çıkıp göreceği mango ağacını iyice incelemesini istedi. Oğullarının en küçüğüne ise sonbaharda yolculuğa çıkıp göreceği mango ağacını incelemesini söyledi. Mevsimler geldi geçti ve bütün oğulları yolculuklarını tamamladılar. Bilge baba bütün çocuklarını yanına çağırdı ve:

- Haydi, şimdi de görüp incelediğiniz mango ağacının özelliklerini bana anlatın, dedi.

Kışın yolculuğa çıkan en büyük oğlu:
- Baba, ağaç sanki yanmış, kuru bir kütük gibiydi.

Ondan daha küçük olan, bahar mevsiminde yolculuğa çıkan oğul söze başladı ve:
-Ağabeyim dediği yanlış, ağacın yemyeşil yaprakları her tarafını sarmıştı, dedi.

Üçüncü sıradaki oğul ise ağabeylerine itiraz ederek,
- Sizin söylediğiniz gibi değildi, dedi, ağaç gül gibi güzel çiçeklerle donanmıştı.

Sıra en küçüğüne gelişti, o bütün ağabeylerine itiraz etti ve:
- Siz hepiniz ne gördünüz bilmiyorsunuz, ağacın meyveleri vardı, ben tattım, tadı armudun tadına benziyordu, ağaçta armut ağacına benziyordu, dedi.

Şimdi konuşma sırası bilge babaya gelmişti. Bilge baba konuşmaya başladı ve şöyle dedi:

-Oğullarım, aslında hepiniz doğru söylüyorsunuz. Çünkü ağacı ayrı mevsimlerde gördünüz. İşte size hayat boyu aklınızda bulunması için öğüdümü vermek istiyorum: İnsanların hal ve tutum ve davranışları hakkında hüküm verirken, o insanların her mevsimini, her yönünü bilip bilmediğinizden iyice emin olduktan sonra karar verin!..

Puzzle gibi birleştirip kuracağımız ağacın en son takılan uç parçalarında bulunan güneş panelleri sayesinde cihazlarımızı şarj edebileceğimiz gibi doğadan bir örnek ile birleştirlen teknolojik ağacımız sayesinde masa üstümüzde değişik bir dizayn kazanacak .

 Vivien Muller dizaynı ile öncülük ettiğ bu teknolojik ağaç modelinin çok değişik versiyonlarını yakında görebiliriz.

kaynak

Bitonbilgi.com hayirli gunler diler.

O gün deniz, ağaçlar bir başka güzeldi, yalnız ağaçlardan birkaç tanesinin yapraklarının buruştuğunu fark etti. Hemen yanlarına yaklaştı ve eliyle tutup incelemeye başladı. Biraz sonra ağaçların neden buruştuklarını anlamıştı. Karıncalar sarmıştı o güzelim dallarını. Aklına bir çözüm yolu geldi. Ağaçları ilaçlatacaktı. Böylece ağaçlar karıncalardan kurtulacak ve rahat bir nefes alacaklardı. Fakat birkaç dakika daha düşününce bu fikrin o kadar da iyi olmadığını anladı. Karıncalar da can taşıyordu, ağaçları ilaçlatırsa onlar ölebilirdi. İşin içinden çıkamayacağını anlayan Kanunî, bu konuyu danışmak için hocası Ebussuud Efendi'yi aramaya koyuldu. Hocasının odasına gitti. Ama hocası odada yoktu. Hemen oracıkta bulduğu kâğıt parçasına kafasına takılan soruyu edebî bir üslupla yazdı ve hocasının rahlesi üzerine bıraktı.

Birkaç saat sonra hocası odasına gelmiş ve rahlenin üzerinde el yazısı ile yazılmış kâğıdı görmüştü. Eline hat kalemini alan Ebussuud Efendi, talebesinin soruyu yazdığı kâğıdın altına bir şeyler yazdı ve kâğıdı rahleye bıraktı.

Kanunî bir ara tekrar hocasının odasına uğradı. Hocası yine yerinde yoktu; ama rahlenin üzerine bırakmış olduğu kâğıdın üzerine kendi yazısı dışında bir şeylerin daha yazılmış olduğunu gördü. Merakla kâğıdı eline aldı ve okumaya başladı. Yazıyı okuyunca yüzünde bir tebessüm belirdi. Kâğıdın üst kısmında Kanunî'nin hocasına yazdığı sual vardı. Kanunî şöyle diyordu hocasına:

Meyve ağaçlarını sarınca karınca
Günah var mı karıncayı kırınca?

Hocası Ebussuud soruyu şöyle cevaplıyordu:

Yarın Hakk'ın divanına varınca
Süleyman'dan hakkın alır karınca!

Halk edilmiş insan kanla, çamurla;
İflah olmaz nefis kirli hamurla.
Rahmet diye arza inen yağmurla
Daha kaç kez yağacağım söylesen…

Haydi Abbas, doldur kadehimi,
Bari sen anla şu hâlimi;

Aşktan yana ızdırâbım var.
Yanından başka her yer gönlüme dar
Geliyor.
Bir tek bu Câm-ı Cem dermânım oluyor.
Doldur bir tane daha, haydi!
Sahi, Cahit'in derdi neydi?
Vakit tamam olunca,
Güneş kızarıp akşam olunca,
Kurdun mu çilingir sofrasını
Sürdü mü ağaç altı havuz sefâsını?
Getirdin mi sevgilisini Beşiktaş'tan,
Gençliğini yaşadı mı yeni baştan?
Abbas, bakma öyle, susma öyle, durma öyle;
Kıyamete kadar da olsa gel, beni dinle
Haydi, haydi, bir kadeh daha,
Daha çok vakit var çilekeş sabâha.
Aya falan haber salma sakın,
Bu gececik olsun çıkmasın;
Gece manasına kavuşmalı,
Bu gece gönlüm karanlıkta dolaşmalı!
Muhabbet deryâsında sallansın gönlüm,
Gelmesin hatrımıza ne bir acı ne de ölüm.
Ben aslında içmezdim bu geceden evvel,
Ne çâre ki beni buldu aşk denen ecel.
İlk yudumda dinse bütün acılarım,
Dursa artık kalbimdeki sancılarım.

Haydi Abbas, doldur kadehimi,
Bari sen anla şu hâlimi.

Güneş bensiz de doğar ufuklarda,
Kuşlar ben olmadan da cıvıldar.
Bu beton şehrin elbet bir tepesinde
-Belki sevdiğin- çiçekler açar.

Deniz hâla mavi,
Merak etme, ağaçlar hâlâ yeşil...
Olur da sesimi duymak istersen
Sıkılma, gel, toprağıma eğil!

Ne çıkar artık sana şiirler yazmasam,
Duyulmasa ne çıkar şiirlerimin âhı,
Yatağımdan kalkamasam
Güzel bir bahar sabahı?

Rasulullah (s.a.v)’in Namazı..:
Hz. Ali (r.a) şöyle anlatır: “ Bedir harbinde Rasulullah’ın bir ağaç altında ağlayarak namaz kıldığını gördüm. Hatta öylece sabahladı.. “ (Fezail-i A’mal, 299 ) Bu ağlayış halinin yanında Alemlerin Efendisi Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v) ‘in göğsünden namaz esnasında zaman zaman da tencere kaynarken çıkan ses gibi birtakım sesler işitilirdi. Hz. Aişe validemiz buyururlar : “ Rasulullah (s.a.v) namaza durduğunda zaman zaman yüreğinden kazan kaynaması gibi ses gelirdi.” (Ebu Dabud, Salat, 157, Nesai, Sehv, 18 )

Hz. Ali (r.a ), namaza durduğunda beti benzi sararır, kendi vücudu dahil her şeyden sıyrılırdı. Bir muharebede mübarek ayağına batan oku, kendi arzusu üzerine namaz esnasında çıkardıklarında bunun farkında dahi olmamıştı. O’na : “Ey mü’minlerin emiri! Namaz vakti gelince niçin yüzünüzün rengi değişiyor ve titremeye başlıyorsunuz?” diye sordular. Buyurdu ki: “Yerin ve göğün kaldıramadığı, dağların taşımaktan aciz kaldığı bir emaneti eda etme zamanı gelmiştir. Onu kusursuz olarak yapabilecek miyim, yapamayacak mıyım , bilemiyorum.” ***

Susma,

Sen konuştukça cennet kokusu kaplar dünyayı… Kuşlarım kanat çırpar, yelken açar martılar denizler üstünde çığlık çığlığa… Sesinle baharlanır  toprak,  yeşillenir  baharlandıkca umutlar… Uyanır karıncalar uykudan… Dizelenir yollara sıra sıra, öbek öbek  yağar düşlerim. Yağmur gibi, sel gibi sesinle, ıslanırım… Islandıkça büyür  içimdeki yaslı çocukluğum…

Susma,

Sen konuştukça dünya adalet çiçekleriyle beslenir…  Kolu  kırılmış sevdalar, bağrı yanık şarkılar, ayrılıktan dem vuramaz artık… Dirilir yaşama direncim… Her kıtasında sevinç, her cümlende huzur melodileri güzelleştirir geceyi… Gündüzden kaçamaz olurum, kucak açarım aydınlığına… Can bildiğim bütün canlar feda olur yolunda…

Susma,

Konuş, sen konuştukça şekillensin dünya, yeniden doğsun güneş… Yaz sıcağında serinletsin,  zemheride ısıtsın yürekleri sesin… Yeniden  kazansın savaşını sevgi, nefretten  uzak yaşasın benliğim… Sesinde sevdadan yana ne varsa bilmediğim,  görüyorum… Görüyorum yalansız nasıl haykırılırmış dünyaya… Çıkarsız nasıl sevdalar varmış görüyorum, kendini düşünmeden harcamak da varmış sevilen için, sesinde kaybolmak varmış… Sen konuştukça, duyuyorum…

Susma,

Sen sustukça  bir  hüzün   oturur, çöreklenir bağrıma… Dünya sesinle güzel,  nefes almak seninle kolay… Suskunluğun  bir bıçak gibi kesiyor  iyimser duyguları… Sen sustukça,  kayboluşum başlıyor bilinmezlik dağlarında, ormanlar kesiyor önümü… Bir adım atıyorum salkım salkım  meyvesiz bağlar,  budak budak büyümüş yüksek ağaçlar kesiyor yolumu… Ulaşılmaz bir dağ oluyorsun, çıkamıyorum… Suskunluğun adım attırmıyor bana… Uçurum oluyor  sessizliğin… Kabusum oluyor…  Sen ,  susuyorsun…

Susma,

Sen sustukça, yürüyemez olur ayaklarım… Yere doğru eğilir başım… Bundandır nefes alamayışım… Sustukça sen, yakama yapışır kederler, yüzümden silemem gözlerini. Hıncımı rüzgardan  alırım, yaşamayı şikayet bilirim sen sustukça,  isyan olurum… Yaradandan  sesini dilerim. Yağmur olsun yağsın isterim hiç aralıksız  kalabalığıma… Sen, yalnızlık olursun konuşan mısralarımda… Sessizlik  olursun çığlık çığlığa… Susarsın,  ben sana kanamam…  Kan gibi çöreklenirsin  yüreğime, çorak dünyama yağarsın… Her gün bir parça çalarım kendimden,  sen’den… Bu büyük boşluk senden kalır bana geriye… Yalnızlık olurum…

Susma,

Sen sustukça kayboluyorum…

                                                                          ferkul

                                                                 28 Ağustos 2007

Daha ne kadar acı verebilir bu hayat?
Duvarlar üzerime üzerime geliyor...
Yok olsun istiyorum hepsi...
Bir çayır, bir ağaç ve bir ip...

Ve bir hikaye...
Ağacı sıkı sıkıya toprağa bağlamak istiyordu küçük çocuk... Ağaç dediğime bakmayın fide'ydi aslın da o, büyüyecek ve ağaç olacaktı, kökleri toprağı öyle bir saracak'tı ki hiç bir fırtına kopartamayacaktı onu topraktan, hiç bir sarsıntı ve depremi umarsamayacaktı çünkü kökleri güçlü olacaktı, böyle olmasını istiyordu küçük çocuk... Fide büyüyüp kendi kökleri ile direnmeye başlayana kadar onu ayakta tutacak yıpranmasını, eğrilmesini, kırılmasın önleyecek onu koruyacak iki adet uzun destek sopasına ihtiyacı vardı, yanın da getirdiği sopalara baktı işini gürürdü ama gücü yetermiydi ki onları topraya saplamaya ve acaba fide bağlanmak istiyormuydu? bunu düşündü dizleri üstüne çöktü ve fide'ye bakmaya başladı... Anlayabilirmiydi onun ne istediğini, onunla konuşmadan... Anlayamazdı, anlamadı... ve onu olduğu gibi bırakmaya karar verdi, eğer ki fide'nin kaderin de ağaç olmak varsa olacaktı zaten... Ona sadece sevgisini vermeyi düşündü.. Böylesi daha doğru olacaktı... Fide'nin kendisi istemeliydi toprağa bağlanmak, kök salmak, büyümek güçlenmek... Hava kararıyordu eve dönmesi gerekiyordu, oysaki hiç ayrılmak istemiyordu yanından, yalnız bırakmak istemiyordu onu... Ama mecburdu...

Artık ağaçlardan arkadaşlarım var...