Ey Oğul!

Eğer daima cennette olmak istersen,herkesle dost ol,

hiçkimsenin kinini yüreğinde tutma!

Merhem ve mum gibi ol ! İğne gibi olma!

Eğer hiç kimseden sana kötülük gelemsini istemiyorsan;

kötü söyleyici, kötü öğretici, kötü düşünceli olma!

Çünkü bir adamı dostlukla anarsan,

daima sevinç içinde olursun.

İşte o sevinç cennetin ta kendisidir.

Eğer bir kimseyi düşmanlıkla anarsan,

daima üzüntü içinde olursun.

İşte bu dert de cehennemin ta kendisidir.

Dostlarını andığın vakit gönül bahçen çiçek açar,

 gül ve fesleğenlerle dolar.

Düşmanları andığın vakit,

gönül bahçen dikenler ve yılanlarla dolar ;

canın sıkılır, içine pejmürdelik dolar.

kalbinize bakıp öğreneceksiniz.

Ona karşı bir muhabbetiniz varsa, o size geldiği zaman

 bir hoşnutluk hissediyorsanız,

o da sizden hoşlanıyor ve sizi seviyor demektir.

***

Mahpus odur ki, ruhu esir olmuştur.Hakk ile olan zindanda

dahi olsa,mahpus ve yalnız değildir.

Mümin Sekman’ın hazırladığı “Bu hafta beynine iyi bak!” adlı “Beyin Kullanma Kılavuzu” kitapçığından birkaç alıntı:

* Beyin, açık havada ve ayaktayken daha iyi çalışır. Önemli kararlarınızı alırken dışarıda ‘volta’ atmayı deneyebilirsiniz.

* Beyin, örneklerle akıl yürütür. Kararsız kaldığınızda “Atatürk benim yerimde olsaydı ne yapardı?” diye düşünün.

* Yabancı bir dil öğrenme ve ezber, beyni güçlendirir. Her gün birkaç yeni kelime öğrenin, sözlük okuyun, alışveriş listesi ve telefon numaralarını ezberleyin.

* Zihinsel jimnastik yapın. Bunun için başta sudoku olmak üzere bulmaca ve satranç gibi oyunları kullanabilirsiniz.

* Zihinsel rutinlerinizi kırın. Bazen telefonu sol elinizde tutun, çantanızı diğer elinizde taşıyın, evinize başka bir yoldan gidin.

* Zihinsel zevklerinizi zenginleştirmek için her gün mutlaka iyi bir özdeyiş kitabından, birkaç cümle okuyun.

* Güzel bir resme bakın. Estetik algınız, gördüğünüz estetik şeylerle gelişir. Beyninizi ‘güzel’ şeylerle besleyin. Sevdiğiniz bir müziği gözleri kapalı dinleyin.

* İyi bir uyku, kaliteli bir beynin temelidir. 24 saati geçen uykusuzluk sarhoşluğa benzer bir şekilde beyin fonksiyonları nı etkilemektedir.

* Bol ve temiz oksijen beyin için çok önemlidir. Odanızın penceresini açıp kendinize bol bol ‘birinci el’ oksijen ısmarlayın.

* Farklı düşünme tarzları beyni geliştirir. Çocuklar ve hayvanlarla daha fazla vakit geçirin.

* Kullanılmayan organ körelir. Sürekli TV seyrederek beyninizi düşük viteste çalıştırmayın. Beyninizin sınırlarını zorlamayan etkinlikler, beyninizi geliştirmez.

* Beyin diyeti yapın. Beynimiz “garbage in garbage out” ilkesine göre çalışır. Yani beyninize çöp girerse, beyninizden çöp çıkar. Beyninizi neyle beslediğinize, midenizi neyle beslediğiniz kadar dikkat edin.

* Hayatınızın en büyük kararlarını alırken ‘kafadan’ değil, kâğıt üzerine ne yapacağınızı yazarak hesaplayın.

Gerçekten de, Bay Kontrol, hayatının denetimini hep elinde tutmak ister, herşeyin planladığı gibi yürümesini ister, kolay kolay kimselere güvenmezmiş. Birisine bir iş havale ettiğinde dahi, gizliden gizliye o işi takip eder ve sonuç elde edilinceye dek içi rahat etmezmiş.

Ama herşeyi kontrol etmek mümkün değilmiş elbette. Geceleri uykunun kollarına bırakamıyor kendisini. Uykuya dalabilmek, yorgun birisinin uyanık kalması kadar zormuş onun için. Bu sorunu uyku haplarıyla halledebiliyormuş bir şekilde, ama ya midesi? Ekşime, gastrit derken ülsere varan rahatsızlığı doktoruna göre tek nedenden kaynaklanıyormuş: yoğun stres. Her reçetenin yanında bir de tavsiye alıyormuş bu yüzden: “Kendinizi biraz rahat bıraksanız! Sakinleşin. İşleri biraz oluruna bırakın.” Ama onun cevabı hazırmış: “Doktor bey, yapacak bunca iş varken insan nasıl rahat olabilir? Oluruna bırakırsam, işler nasıl yürüyecek, söyler misiniz lütfen?”

Gençlik enerjisi bitmeden kariyerinin zirvesine ulaşmak, toplumda elle gösterilen bir kişi olmak, daha ileride ülkesinin kaderinde söz sahibi olmak… Kendince belirlediği hedeflermiş bunlar. Her adımını bunları hesaplayarak atar, her sözünü bunları düşünerek söylermiş. Kariyerine zarar vermesin, planları bozulmasın diye, evliliği bile erteleyip dururmuş.

Peki ya arkadaşları? Bay Kontrol’le bir arada bulunanlar, kendilerini hep diken üstünde hissederlermiş. Ağzını açıp birşey söylemese bile, etrafına yaydığı gerilim yüklü dalgalar herkesi rahatsız edermiş. Planladığının dışında bir aksaklık mı meydana geldi? İşte o zaman, gözü hiçbir şeyi görmez, sorumluları fena halde haşlarmış. Hele hele çalışanları hasta olduğunda, işler aksayacak diye öfkelenirmiş. Soğuk algınlığına yakalananlara “Arkadaşım, kendinize iyi bakacaksınız. Hasta olmayacaksınız” diye nutuk çekermiş.

Hayattaki en büyük korkusunu herhalde söylemeye gerek yok: kontrolü kaybetmek. Bunu hayatında iki kez derinden yaşamış. İlki üniversite yıllarında, hiç hesapta yokken bir kıza aşık olduğunda. Ve bir de babasının beklenmedik ölümünde. İlkinde, sınıf birincisi ideal öğrenci gitmiş, yerine etrafına boş boş bakan, ve leylasından başka hiçbir şeyi düşünmeyen bir mecnun gelmiş. Ama çok geçmeden kurtarmış kendisini bu durumdan. Gelecekle ilgili planlarını düşünerek kontrolü tekrar eline almış. Babasının bir trafik kazası sonucunda ani ölümü ise, tam bir darbe olmuş. Kendi hayatıyla ilgili bütün tutkuları, planları, hedefleri ölümün soğuk yüzüne çarpılmış ve paramparça olmuş. Ama o zoru başarmış ve bu parçaları tekrar birleştirip yoluna devam etmiş!

İşte efendim, bu Bay Kontrol’ün başına, nadir de olsa çıktığı tatillerden birisinde öyle birşey gelmiş ki, ancak masallarda olur. Temiz havasıyla ünlü, dağların tepesinde bir tatil köyünde kalıyormuş. Bir gece vakti, aklına nereden geldiyse yalnız başına yürüyüşe çıkmaya karar vermiş. Kafasında işiyle ilgili konuları evirip çevirirken, tatil köyünden hayli uzaklaştığını farketmemiş.

Tam önemli bir yatırımı yapıp yapmamayı düşünürken, birden hayatı boyunca nefret ettiği o duygu bütün benliğini sarmış: boşluk! Ayağı kaymış ve sarp yamaçtan aşağı yuvarlanmış. Çok güvendiği ayaklarının üzerinde değilmiş artık… Derken, can havliyle kayalıklardan uzanan bir ağaç dalına tutunabilmiş. Bütün gücüyle sarılmış dala.

Aşağıya baktığında dehşete düşmüş, çünkü yüzlerce metrelik bir uçurum uzanıyormuş ayaklarının altında. Yukarıya kendi başına çıkması imkânsızmış. O dala sonsuza kadar tutunamayacağı da açıkmış.

Bay Kontrol, o patikadan geçen birisi sesini duyup yardımına koşar ümidiyle bağırmaya başlamış:

“İmdaaat! İmdaaaaaaaat! Yukarıda kimse var mı? İmdaat!”

Dakikalarca bağırmışsa da kimse sesini duymamış. İnsanların gezmek için pek kullanmadığı bir yolmuş çünkü orası. Her geçen dakika saatler gibi geliyormuş ona. Kollarındaki derman azalıyor, ne yapacağını bilemiyormuş.

Tam ümidini yitirecekken, tutunduğu dalın üstüne yabani bir güvercin konuvermiş ve adamın hayret dolu bakışları altında konuşmaya başlamış:

“Zor durumda görünüyorsun!”

Bay Kontrol önce ne diyeceğini bilememiş. Rüyada olup olmadığını sormuş kendi kendisine. Ama güvercin konuşmaya devam etmiş:

“Buradan kurtulmak ister miydin?”

Bunun ilâhî bir mucize olduğunu, bu kuşu kendisine Allah’ın gönderdiğine kanaat getiren Bay Kontrol yüreğinden kopan bir feryatla haykırmış:

“Allahım! Bu kuşu Senin konuşturduğunu biliyorum. Lütfen Allahım, lütfen beni kurtar. Beni buradan kurtarırsan, bir daha asla günah işlemeyeceğim. İyi bir insan olacağım. Bundan sonraki hayatımda hep senin emirlerine uyacağım!”

“Vaatlerde bulunmayı bırak şimdi” diye sözünü kesmiş güvercin. “Buradan gerçekten kurtulmak istiyor musun, sen onu söyle.”

“Evet, evet!” olmuş Bay Kontrol’ün cevabı.

“Peki” demiş kuş, “Bunun için Rabbinin senden istediği herşeyi yapar mısın?”

Teslimiyetin son kertesine gelen Bay Kontrol’ün cevabı yine aynı olmuş:

“Evet! Ne isterse! Emretsin yeter!”

“O zaman senden istenen şeyi söylüyorum” demiş haberci güvercin ve devam etmiş:

“Dalı bırak!”

Duyduklarına inanamamış bizimki:

“Nasıl?”

“Duydun ya, Rabbin dalı bırakmanı istiyor. Korkma, Ona güven. O seni kurtaracak.”

Bir süre, ne diyeceğini bilememiş Bay Kontrol. Sonra…

Evet, ne cevap vermiş ve ne yapmış dersiniz?

Peki, onun yerinde siz olsaydınız, ne yapardınız?

Hiç beklenmedik bir anda apansızın gelecekmişsin. Öyle diyor lugâtler. Veya gökten –belki de aheste aheste, nazlı nazlı- inecek bir melekmişsin. Öyle anlatıyor seni kitaplar. Ama sadece bu kadar –ne olurdu az/biraz daha bahsetselerdi-.

Dedikleri gibi oldu/ kitapların ve kocakarıların ‘ ‘

Daha çok anlatsalar, keşke hep seni anlatsalar kitaplar, lugâtler ve kocakarılar. Sana ait bilmediğim bir şeyler hep kalacak zaten, muhakkak, ama yine de anlatsalar ya seni. Doyamıyorum işte sana, -gör- bahisler senden açılınca zaman duruyor, dünya duruyor; aklım duruyor, dudaklarım kuruyor -ama dilim dönmüyor-. Sadece sen ve sana dair ne varsa o kalıyor. Olacak olan oluyor. Sen, ille de sen, kaplıyorsun her yeri. Sanırım ve galiba, adı, aşk oluyor.

Aşk acıdır, hasrettir. Hicran ve hayrettir, firkat ve gurbettir. Göz yaşı ve ahtır. Tazarru ve münacaattır. ‘ ‘ ‘

Peki neden ? Bu soru da elbet, cevapsız değil. Lakin, henüz mukaddimesindeyim;

ay mı tutuldu önce
güneş mi
hangimiz

hiç

farketmedim

sanırım veya galiba
ben
önce tutuldum

ne de
sakınırdım kendimi
halbuki.

hal, bu ki
-bak-
sanırım veya galiba

ben
aşık oldum ‘ ‘ ‘ ‘

Yani ?

Telaş içindeyim şimdi. İşittiğim her şarkıdan, şiirden hoş sözler deriyorum sana sunmak için. Kitapların köşelerinden. Dante’sinden Nietzsche’sinden ve daha nicesinden. Buket buket. Demet demet. Acele acele. Her an gelecekmişsin gibi.

Tedirginim.

Farketmeden ve farkettirmeden Züleyha misal, adını başka adlara gizliyorum. Onları andığımda aslında seni anmış olmak için. Öğrettikleri gibi meleklerin / bir tek mahremlerime diyorum seni. Kimselere demesinler diye de tembihliyorum.

kimseler
bilmesin

ama herkesler
anlasın
-istiyorum-

seni ‘ ‘

Değişik.

Ansızın boşalıyor, dediği gibi şairin, içimden sebepsiz kanım. Ağlamak, -hakikaten- güzel geliyor. Herkese ve herşeye mutluluğumdan paylar dağıtıyorum. Hanımeli kokan, bahçeli sokaklar keşfediyorum, ve mahsustan hep o sokaklara düşürüyorum yolumu. Gökyüzüne dalıyorum uzun uzun. Gökyüzünden dünyaya, muhakkaktan rüyaya. Dalıp dalıp gidiyorum. San(a), doğru, geliyorum.

Peki ama ya,
di mi,
belki bihabersin ?

Aşk ki, gerisi vesairedir. ‘ ‘ ‘

Ne farkerder ki. Hem, keşke. Keşke, bihaber olsan benden. Bilmesen beni. Hiç tanımasan. Acaba diyorum, cidden tanımasan mı, sürse gitse mi yüzyıllarca bu hal ? Hep bu hâl, ben yansam, ben dalsam gitsem sadece, sen hep aynı mı kalsan ? Acaba diyorum, vuslat da mı olmasa hiç ? Dayanabilir miyim ki ? Ben dayanabildiğim kadar tutsam mı elimi ateşte -inatla-, ve hep seni mi seyretsem öylece ? Sen de böylece kalsan. Ateş diye beni seyretsen. Ama farkıma varmasan. Ateş değmese sana. Sen hiç yanmasan. Sen hiç tanımasan, keşke o üç harfi,

hiç bilmesen ?

halbuki
ben

üç harpte
teslim
olmamıştım

-da, şimdi-

ayn’
-ile sabit-
300
dağ
-öteden-

üç harfe
esir
düşüyorum

ayn
şın
kaf

diye

sanırım veya korkarum ki
okunuşları

aşk
olsun ‘ ‘ ‘ ‘

Kusüf vaktinde “üç topla aklımızı aldı, tabiat” demişti ya bir arkadaş. Düzelterek ve genişleterek şöyle demek istiyorum, bu ilk bahsin hatimesi yerine, tetimmesini de sonraya bırakarak;

Üç seyyare top ile aklımızı alma kudretindeki o Zât (cc), elbette bu üç harf ile almaya da muktedir. Aman diliyoruz ve rahmetine sığınıyoruz, dönüşler ve varışlar ancak O’nadır. Latif ismini başımızın üstünden hiç eksik etmeyecek olan da, ve bize bütün lutufları karşısında şükretme fırsatı verecek olan da, yine ancak O’dur. Öyleyse o Allah (cc); akıllarımızı, aşkın hallerinden ve hararetinden muhafaza etsin.

Bizi kendisinin de razı olduğu, ahiri evvelinden daha hayırlı olacak şekillerde, bir araya getirsin. Ve en nihayetinde de, diliyoruz ki bizi bize, “biz” kılsın inşaallah.

Hepsi O’ndan / Hayır da/ Sen bile/ Şer dahi. ‘ ‘

www.cemaat.com