PUNK; özgürlük demektir. Bu yüzden hiç bi PuNK özgürlüğünü kısıtlıçakk sorumlulukları yerine getrmez. 
PUNKisyan demektir.Bi PuNK istemezse hiçbişi yapmaz we bunu söylemekten asla çekinmez. 
PUNKeğlencedir. Bi PuNK canı sıkıldığı an kendini eğlendircek her şeye baswurabilir... 
PUNK 4 HARFTEN DAHA FAZLASIDIR!

Onun içindir ki ben böyle toplu "etkinlik"lerde kendi küçük rolümü oynamaktan pek hazzetmem. Dışarıdan seyretmeyi yeğlerim. "Riya" orjisine katılmayı kendi kişisel ahlakımın temeline yerleştirilmiş bir dinamite benzetirim. Mecbur bırakılırsam, başka çare kalmazsa da, ne yapılacaksa bir çırpıda yapar, dertten kurtulurum. Tabii bu arada kendimi bir komedi oyuncusuna, palyaçoya, hatta bir illüzyoniste benzetmekten de alamam. (Yalnız, bayram kutlamalarında taktiğim farklıdır: Kuru, ruhsuz, basmakalıp kutlamaların ahlaksızlığına da, kiçleşme pahasına rokoko, baygın, süslü püslü kutlamaların sözde-içtenliğine de yüz vermeksizin, öze işaret etmeyi dert edinen bir ifadeleştirmeye özen göstermeye çalışırım!)

Dinsel bayramlarımız konu edildikte "ah, nerede o eski bayramlar" klişesini tekrarlayacak değilim, hem onun yanlışlığını da biliyorum. Gelgelelim, çarpık çurpuk da olsa kapitalistleşme, sınaileşme, kentleşme süreçlerinin bayram manzaralarını da fena halde değiştirdiğini teslim etmek gerekir. Eskilerin naif bayramlaşmalarının yerini neyin aldığını uzun uzadıya tasvir etmek yerine, yukarıda bir parça açıklamaya çalıştığım "riya" olgusunun müesseseleşmiş olduğunu bayramlar esnasında açık seçik görebileceğimizi iddia etmekle yetineceğim.

Ve riyada "Şeker"cilerin de, "Ramazan"cıların da birbiriyle yarışmayı yeğlediklerini vurgulayacağım. Şekerciler, kemalizm dininin icabı hem yıllar yılı Ramazancıları yok sayarak, olmadı, değerlerinin isimlerini bile aşağılayarak dinsel bayramlarda sui generis bir riya orjisi yaparlarken, Ramazancılar da isim fetişizmini tersten hortlatarak kendi değerlerinin özünü şekle kurban etmede ve bunu yaparken de kendilerini öteki konumuna hapsedenlerin tavrını taklit etmede hiç beis görmüyorlar.

Kabul edelim ki Türkiye toplumu son derece kendine özgü bir sosyokültürel heterojenlik arzediyor. Bu bir realitedir, verili bir gerçekliktir. Gözünü yummak, gördüğünü ortadan kaldırmaz. Söylem fetişizmi yapmak ve üstelik bir de bunu bir araç olarak kullanıp bir olgusal durumu siyasal istismara nesne etmek marifet midir yani? Öyle görünüyor ki başbakan, kendi kendini topuğundan vurmaktan başka anlama gelmeyen vahim yanlışlar serisini ısrar ve inatla sürdürüyor.

Oysa "şeker"in de "ramazan"ın da birer söylemsel mücadele aracı olmaktan kurtarılması ve birer bayram vesilesi olarak görülmesi daha doğru değil midir? Bunlar, Türkiye'nin sosyokültürel zenginliğinin birbirini bütünlemesi gereken birer parçası değil midir? Hem böyle davranarak sizi yıllar yılı ötekileştirmiş olana karşı da âlicenaplık dersi vermiş olmaz mısınız en azından?

I'ıh. Benim bu AKP'den hiç mi hiç ümidim kalmadı (zaten ümidim pek öyle fazla da değildi -biraz "ya tutarsa" hesabıydı). İlkel varoş politikacılığı düzeyini aşamıyorlar. Yazık.

Laikçi azgın azınlıktan zaten hiç ümidim yoktu.

Ortada, "kültürel müslümanlık" dersi verecek bir özgürlükçü sol da yok ne yazık ki.

İş yine samimi ve entelektüel müslümanlara, sağıyla soluyla liberal zihniyetlilere, bütün sağduyulu insanlara düşüyor. Hem ritüellerin temsil ediciliklerine sahicilik ve dürüstlük katmada, hem de birtakım değerleri ortak değerler payesine yükseltip hakkını hakkıyla teslim etmede akla, sağduyuya, sağlıklı analitik bakışa, içi doldurulmuş bir empati duygusuna ihtiyaç var. Basiretsiz politikacılara ve akıl tutulmasına uğramış toplum kesimlerine (hangi taraftan olurlarsa olsunlar) meydanı boş bırakmamak lazım.

Bu ülke hepimizin. Bu bayram da -bazıları bunu farketmese bile- hepimizin aslında.

Hem insan eliyle öyle boktanlaştırılmış bir dünyada yaşıyoruz ki, biraz sevinç duygusu yaratarak hayatımızda ufak umut, sevgi, barış parantezleri açmak hakkımız, hepimizin hakkı. Bu parantezlere hangi adı koyduğumuzun ne önemi var gerçekte? Simgeler savaşına filan ne lüzum var? Çocuksuluğu bırakalım da çocukluk sevinci yaşayalım biraz, bayram seyran diyerek.

Soğuk Yemek'te de ifade ettiğim üzere, herkese, kendi kendisiyle bayramlaşma fırsatı sunan bir bayram dilerim.

(Bu arada biri Yağmur Atsız'dan, diğeri Ahmet Kekeç'ten iki de link vereyim konuya değinen.)

Suçlu, ayağa kalk! Senin ciğerini tanıyoruz artık! Sıkıştın, dehşetine dehşet katıyorsun. Ama toplumsal uyanış dalgasının önünde duramayacak, bir süre daha korkunç acılar yaşatsan bile bize, sonunda kendi melanetinde boğulacaksın. Dış güçlerin karmaşık nüfuz mücadelelerinin yansıması olman falan da farketmez.

Yeter ki biz teşhisimizde yanılmayalım bundan böyle.

Neyse, ben kendisini "eski solcu yeni liberal" taifesinden saymadığı halde Bülent Bey & Obli Bey'e yaranamayan Engin Ardıç Bey'den bir yazıyla güne beşamel sos katayım. 

***

Şimdi aklıma birşey takıldı, paylaşmadan geçemiycim. Tamam, kazıdım artık iki gramlık aklımın bir köşesine; Obli Bey iflah olmaz bir reelpolitisisttir -gücetapınıcılık diyemem, hoş bir sıfat olmaz, yakıştıramam kendisine-, peki ya bir de üstüne üstlük sıkı bir zohnerist olmasın sakın?! 

***

Alakasız not: Türkiye'de sol anahatlarıyla dörde ayrılır:

• 1. Sahte (nasyonal sosyalist) sol,
• 2. Ortodoks sosyalist (kemalizm kuyrukçusu) sol,
• 3. "Özgürlükçü sosyalist" (çevirkazıyanmasıncı, yesinlerbirbirlerinici) sol,
• 4. Liberal sol. 

(Üçüncü gruptan fikir namusuna sahip olan bir alt kesimi de beşinci sıraya yerleştirebiliriz. Ama kelaynak nüfusundan da azlar maalesef.)

Bülent Bey & Obli Bey, liberal solla "özgürlükçü sosyalist" sol arasındaki güncel tartışmaya da el atmışlar ve elbette ki kendini konuşlandırdığı yerde gerekirse Dr. Hannibal Lecter Bey'i bile müttefik ilan edecek olan Obli Bey, birinci ve ikinci kategorideki "sol"cu müttefiklerinin yanısıra "üçüncü yol"cuları da abalıya vuracaklar top-10'a yerleştirmeyi ihmal etmemiş. Şaşırmadım tabii.

Neyse, ben uzayayım. Melmeketi bu fakir kurtaracak değil, ekmek parası daha önemli şu anda.

Parantez içiyle konuyu dağıttık. Ben sizi Yağmur Atsız'ın Star'daki şu ve Ayhan Aktar'ın Taraf'taki (neuzübillah, tevbe estağfirullah!) şu köşeyazısına yönlendirerek aradan çekileyim. Edilecek çok laf var ya, bizde mecal yok. (Muhterem ırkçı babasının fikriyatına ihanet eden bi herifle AB yalakası bi herif! Bozacının [:bendeniz] şahidi şıracı [:bendeleri], di mi Obli Bey? Di. Ya da "da" -Dugin Bey'in* diliyle söylersek.)

Merak kediyi öldürürmüş: Enver Efendi bugünleri görseydi, sizce kimlerle gurur duyardı? Sizi siziiii! Kendisinden hiç hoşlanmayan sarışın mavi gözlü rakibinin adını "ist"leştirmiş Ergenekoncu torunlarıyla dediğinizi işitir gibiyim.

Bu arada, kağıt peçetede spermini teşhir etmeyi sanatsal bir "etkinlik" zanneden, sanat tarihine girse girse kitschler galerisi kapısından girebilecek olan CHP'li pseudo-ressam zibidisinin akıllara seza lakırdısını da yeni öğrendim. Yav, bi uzanıversin güneye de, kariyerini içsavaş fiştekleyip darbe yaparak 17'lik gençleri darağacında sallandırma ve sonrasında da dandik dandik nüler şeyttirme üzerine inşa etmiş olan paşa dedesinin elini öpüversin önce. Memleket ne gadder vatanperver evlatlar yetiştiriyor, kurur duydum valla!

(*) Selam söylen o yâre! Avrasya kendisiyle gurur duyuyor.

Geçen hafta üzerinde çalıştığım bir iş tümüyle çöpe gitti. O yüzden gene bana saç baş yolduran bir meşguliyete düştüm. Tıraşı kısa keseceğim ve iki linkle buradan ikileyeceğim. Aha bu birincisi. Bu da ikincisi diyordum ki baktım yenilememişler yazıyı. Kırk kuruşa kıyıp bugün bi Taraf alın, Gökhan Özgün'ün bugünkü yazısını okuyun, korkmayın demokratlık öcüsü yemez sizi. Kesenizden çıkan o kırk kuruşu da benim vaktiyle yıllarca nazi muhibbi yayın organına kaptırdığım paracıkların takriben 20x365x1.88'de birine sayıverin.

Hadi çav.

Sabah gazetesindeki röportajından birkaç alıntı yapıyorum aşağıya Belge'nin. (Bastıran sıcaklar ve iş güç, bir de yaşadığımız absürd süreç insanda hal bırakmıyor, o yüzden şu sıralar uzun uzun yazamıyorum Jazzetta'ya, kusuruma bakmayın. Biraz böyle dolgu yapıyorum.)

***

Taraf gördüğüm kadarıyla benim düşüncelerime, bu demokrasi mücadelesine başından beri, bütünüyle angaje bir gazete. Ben sabah gazetelere bakmadan hayata başlamam. Taraf çıkınca fark ettim ki yıllardır adeta öfkelenmek için, sinirlenmek için bakıyormuşum basına! Birdenbire sinirlenmediğim, kendimi hemfikir hissettiğim, hoşlanarak, severek baktığım bir gazete görünce şaşırdım önce.* (...)

Adına bugün Türkiye Cumhuriyeti dediğimiz, Osmanlı'dan kalmış olan bu ulus devlet büyük ölçüde bürokrasi tarafından kurulmuştur. Askeri bürokrasi ise sivil bürokrasiden her zaman önde ve öncelikli olmuştur. Bu bürokrasi bir tür heykel yaratmış bir sanatkâr gibi kendi eserine de hayran! Onun herhangi bir şekilde değişmesine razı değil. Halbuki toplum bir heykel değildir. Toplumlar canlıdır, büyür, gelişir, değişir. Ama uzun zaman, babasının büyüdüğünü kabul etmediği bir çocuk gibi kaldı Türkiye toplumu. Onun için de biraz geri zekâlı çocuk haline geldi. Ama artık, Anadolu burjuvazisiyle, şusuyla busuyla o da bir toplum olma aşamasında. 'Rüştümü ispat etme yaşım geldi, bırak artık istediğim gibi yaşayayım' diyor babaya... (...)

Evet, babayı çocuğuna düşman falan etmek de istemiyorum, çünkü uzun vadede karşılıklı konuşmak ve uzlaşmak gerekir. Onun için hakaret etmeden söyleyeyim; pedagojisi sıfır bir baba bu! Ve Avrupa Birliği'ydi, şuydu buydu, bu demokratlaşma böyle bir babanın otoritesinin ortadan kalkması demek. Dolayısıyla baba kendi iktidarını bırakmamak için korkunç bir mücadele veriyor. Bir gün komünizm, bir gün Kürtçülük, bir gün irticayı öne sürüyor korku yaymak için. Ama asıl büyük tehlike, dördüncüdür; yani demokrasi. Asıl korktukları bu ülkenin demokrat olmasıdır. Onun adını söylemek ayıp kaçtığı için söylemezler, o yüzden öbürlerinin adını ortada dolaştırırlar. 

(*) Türkiye'de cesaret, vicdan ve namusun böylesine teberrüz ettiği bir gazete ilk defa yayımlanıyor. Hem de çakallarla akbabaların meydanı bu kadar boş bulduğu böyle bir dönemde... Umarım bir kazaya uğramazlar.

Başka söze gerek yok. Umur Talu diyeceğini demiş.

Darbe yapmak isteyen İspanyol ordusu ummadığı bir direnişle karşılaştığı sıralarda, Salamanca Üniversitesi'nde düzenlenen bir toplantıda faşist generallerden biri bir konuşma yapar ve konuşmasını "Kahrolsun aydınlar, yaşasın ölüm!" diye bitirir.

Üniversitenin rektörü, ünlü ve büyük entelektüel, Unamuno'dur. Gerisini Engin Ardıç'tan dinleyelim:

Türkiye'nin daha ciddi şeylerle uğraşması lazım. Dünya üzerindeki konumu, enerji dengelerinde Türkiye'nin yeri, küresel ekonomide nasıl bir duruş sergilediği, dünyanın biz ve ötekiler ayrımında Türkiye'nin nerede duracağı ve bu senaryonun yazılmasında bir rol sahibi olup olmayacağı...

Yani, Türkiye'nin yeni şeyler düşünmesi lazım. Biz bize biçilen rolü oynamaktan fazla bir şey yapmıyoruz."

Doğruya doğru. Deniz Ülke Arıboğan desem tanımazsınız belki, iyisi mi Mahir Kaynak'ın kızı diyeyim bunları söyleyen. Muzmin Bey'in (oh be, "Muzmin Bey" deme serbestim var şu anda!) bloğundan alıntıladım. Rahatsızlığım, işlerim ve bastıran sıcak, yazı yazmama elvermiyor. İtirazımı dile getirmekle yetineyim: Özne, bu cümlelerde Türkiye. İyi de, nedir bu? Kim ya da kimler düşünecek yeni şeyleri? Düşündüklerinde mutabık kalabilecekler mi düşünenler? Düşünen kaldı mı? Düşüncelerini dile getirenlerin dilini kesmiyorlar mı -herkesin değil tabii, "âli menfaatlar"a halel getirenlerin? Türkiya Türkiya deyu soyutlamacı ve yuvarlak konuşmasını Çanakkale'de şehit olmuş dedem de becerir -kıs kıs gülüyordur bulutların üstünden. 

Bu itirazımın ötesinde, Deniz Hanım'ın bu sözlerine katılıyorum Muzmin Bey. İnanmayacaksınız emme, diğer söylediklerine de kısmen de olsa katılıyorum -vallahi sıvılamıyorum.

Çiçekgiller, ipleri ekonomide de ele alıyor. Merkez Bankası piç gibi ortada bırakılıyor. Bu koşullarda azacak olan enflasyonla populizm atbaşı gidecek. Vs vs.

Sonuç: Kötü yıllar. 

Sonrası: Bilinmiyor.

Bindik Çiçekgillerin alametine, gidiyoruz kıyamete vesselam.

Neyse, şunun şurasında ne kaldı ki zaten 21 Aralık 2012'ye... Meleklerin cinsiyetini tartışmaya tiz başlayalım sayın Pompeililer! 

KAZ DAĞLARI’NDA MEZAR KAZICILARA YER YOK!

Yine geliyorlar, havamızı, suyumuz, toprağımızı zehirlemeye… Bu kez siyanürle saldırıyor gaspçı katiller! Bergama’da, Eşme’de yaptıklarından sonra şimdi de Kaz dağlarını siyanürle dağlamaya geldiler, öyle mi? Kaz dağlarının altını oyarak, çıkaracakları altınlardan bahsediyorlar pişkin pişkin. Kaz dağlarında sadece mezar kazacaklarını bilmediğimizi mi, zehirli altınlarıyla gözlerimizi kör edebileceklerini mi sanıyorlar? Sanki hiçbir maliyeti yokmuş, altın için Kaz dağlarını kazmamak enayilikmiş gibi atıp tutuyorlar. Kaz dağlarında ne yapacaklarını biz çok iyi biliyoruz; tüm canlılar için mezarlar kazmaya geliyorlar! “Hayvanların anası, bin pınarlı İda”nın bağrını kazarak çalacakları altınlar gaspçıların ceplerini doldururken Kaz dağlarının altını boşaltacaklar; hesapta…

Kandaki oksijeni yok eden siyanür gibi dünyanın oksijeni en bol yerlerinden biri olan Kaz dağlarında oksijen bırakmayacak siyanürcü katiller. 1 gram altın için 1 ton toprak kazacak, altın için cennet gibi toprakların, hayat membaının altını üstüne getirecekler. Kullanacakları 400 bin ton siyanürün 100 bin tondan fazlası havaya karışacak. Sadece köknarlar değil, Kaz dağlarında kök salmış ne varsa hepsi, üzerinde bir daha asla ot bile bitmeyecek toprak yığınlarının altında kalacak. Siyanürcü katiller, ceplerini doldurmak için Çanakkale ilinin kullandığı kadar su kullanmakla kalmayacaklar, daha şimdiden çamur akıtmaya başladıkları pınarlardan denizlere de zehir akıtacaklar.

Hayır! Kazın ayağı öyle olmayacak! Yok öyle yağma, yok öyle talan! Kaz dağında mezar kazamayacaklar!

Altın gelecek yerden Kaz esirgenmez diyerek kimseyi kandıramazlar!

Hayvanları öldürerek, sadece Kaz dağlarında yetişen türleri, geniş ormanları yok ederek elde edecekleri altınlar Sarıkız’ın saçlarından, Kaz dağlarının hayat dolu yamaçlarından daha değerli olamaz. Doğumda, sünnette, düğünde, “mutlu günler”de takılan altınlar hep başkalarının felaketiydi; ama topraklar zehirlendikten, sular kirlendikten, ormanlar yok edildikten sonra o altınlarla kimsenin mutlu günü olmayacak! Yaşanacak toprak, solunacak hava, içilecek berrak sular, sırtını yaslayacak ağaçlar yoksa hayat da yok, gelecek de! Biz ölüm değil, hayat solumak istiyoruz. Siyanürcü katilleri de, kazacakları mezarlardan ölüm getirecek altınları da istemiyoruz. Siyanürlü gaspçıların, nükleerci katillerin, turizmci yalancıların suçuna ’sus payı’yla ortak olmayacak, hayatı talan etmelerine seyirci kalmayacağız! Altın için hayatı ayaklar altına alan gaspçılara izin vermeyeceğiz.

Kaz dağlarında mezar kazıcılara yer yok!

Siyanürlü katillere hayır!

Yazmaktan vazgeçtiğim yazının anafikri şuydu sayın okurcuklar:

AKP, azgın, arsız, demokrasi düşmanı oligarşinin karşısına, sözgelimi Sami Selçuk gibi bir CB adayı çıkarmayarak maça 1-0 yenik başladı. Şimdi eğer tehditlere boyun eğip Abdullah Gül'ü CB yapmaktan vazgeçerse, bu, AKP'nin hayattaki en büyük hatası olacaktır ve faturası da sadece kendine değil, demokrat kesime ve topluma kol gibi girecektir. Nokta.

Ben şimdi, bu güzide melmeketi değil kendimi kurtarma sendromuma geri dönüyor ve birikmiş bütün o güzel yorumlarınıza, mutluluğun resmini Abidin Dino'ya havale etmeyip bizzat kendim yapabildiğim gün güsel güsel cevaplar vereceğime andiçerek huzurlarınızdan ayrılıyorum efenim.

% +1.3 AKP
% - 2.9 CHP
% + 3.7 MHP
% - 0.6 DP
% + 1.0 GP
% - 1.0 DTP
% - 1.5 SP ve diğer*

(*) Çıkan sonuçlara göre benim tahmini oranlarımın fazlalığı/eksikliği. "AKP + Baskın Oran" olamadı ama "AKP + Ufuk Uras" olarak gerçekleşti tahminim.

Okurcuklarımın hiç ilgi göstermeyerek beni bozuma uğrattığı seçim-totomdaki yanılma paylarım böyle... MHP'nin anamuhalefet olacağını öngörmekle yanılmışım, henüz toplumun akıl sağlığı o kadar da bozulmamış demek ki. CHP ise umduğumdan fazla oy aldı, getti deminki teselli tümcem!

Neyse, ben haka dansı yapmak için yola çıkıyorum, şöyle bi Marmaris'e doğru uzanacam. Gelen var mı benimle? Neonazi Denizbitti Bey'i uğurlayalım iskeleden Rodos'a doğru. Alsın % 20'sini de gitsin. Refakatçilerini söylemeyeyim, siz nasılsa biliyorsunuz.

----------------------------------------------------------------------

Yazı bittikten sonraki not: Heh he, Ahmet Kekeç'in şu lafı çok hoşuma gitti:

"BU HALK, ŞİŞEDE DURDUĞU GİBİ DURMUYOR!"

İkinci not: Türkiye-AB Karma Parlamento Komisyonu Eşbaşkanı Joost Lagendijk'in şu sözleri gerçeği apaçık yansıtıyor.

_____________________________

Görülen lüzum üzerine not: Başlıktaki "al da git" sözünün telif hakkı bana ait değildir; Erdoğan söylemiş, Baykal da seçim ilanlarıyla sahiplenmiştir.

_____________________________

Son bir not: "Budur!" demek isterdim ama ben o kadar iyimser olamıyorum bir türlü. Yine de belki budur.

Bir siyasal loto kuponuyla başlayak işe. Gerisini muhtemelen bu akşam cızıktırırım. Fakat dayanamiycim, önce "Budur!" diyciim. Çoktandır demiyorum, özledim. Evet, budur ve budur.

Ve gelelim loto kuponumuza. Bakalım 6'yı tutturabilecek miyim... Pazartesi sabahı göriciiiz. Ya ebemizin örekesini, ya ebemizin dîger örekesini. Bindik bir alamete, gidiyoruz kıyamete derler ya, o hesap saygıdeğer Arizonalılar.

Büyük resme baktığımızda, Türkiye’deki seçimlerin sonucunda neler olabileceği de çok-bileşenli bir bilinmeyen. Ben bu iç karartıcı ortamda bugünlük sadece iki adet şirin belde komedisini konu edeyim. Engin Ardıç, çarşafı diline dolamış, Perihan Mağden de benim kımılcan&sünecanlar listemin başköşesinde yeralan Hokusfortçu Kiçler Padişahı İrbaam Datsızses Bey ile Genç Hokuspokusçular Partisi arasındaki düzeyli birlikteliği…

Bugünlerde blogistana küçük kaçamaklar dışında vakit ayıramıyorum. Hazır buraya gelmişken, bir de mutlaka alınıp okunması ve kütüphanenizin deniz manzaralı, mutena bir köşesinde konuşlandırılması gereken bir dergiden sözedeyim. Daha doğrusu, editörü Mustafa Erdoğan‘a bırakayım sözü.

“Çünkü bu tasarı (Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu tasarısı -MtP), Hitler Almanyası’nın ‘Erbhof’ yasasından birebir kopya edilmişti, hani Türk Ceza Kanunu’nun da Mussolini İtalyası’ndan fazlaca etkilendiği gibi!”

***

Demagoji ve oportünizm deyince akla kim gelir? İşte onu şimdi de “solun babası” ilan etmiş çirkef medyamız. Mehmet Altan da düzeltiyor: “Solun değil CHP’nin babası” diye. Yakışır! Bu arada, İdris Küçükömer‘in vaktiyle mercek altına aldığı laforizmaları da epey ilginç, The Godfather Bey‘in.

***

Ahmet Kekeç, son zamanlarda İdris Küçükömer’in ünlü tespitinin yerli yersiz tekrarlanarak klişeleştirilmesinden duyduğu rahatsızlığı da not ederek, “merkez” sağ ve “merkez” “sol”u yeniden dizayn etmeye soyunan toplum mühendislerimizin en azından “DP” tasarımında madara olduğunu anlatıyor.

***

Eser Karakaş, “Demokrat Parti güçlü bir şekilde seçimden çıkamaz ve koalisyon ortağı (muhtemelen AKP ile) olamaz ise, içinde bulunduğumuz krizden sivil çözümle çıkmak zorlaşır.” yorumunu yapan bir dostunun bu sözünden hareketle, militer güce mahallenin delisi muamelesini reva görme eğilimini eleştiriyor.

***

Koray Düzgören, bugünkü yazısında AKP’nin bir yandan birtakım demokrat isimleri vitrinine alırken diğer yandan polis devleti öngören bir yasayı savunuşunu, şaşkalozluğunun (ve bence gün günden daha da belirginleşen samimiyetsizliğinin) taze örneği olarak gündeme getiriyor. Düzgören’in “ya savaş ve despotizm, ya da barış ve demokrasi” diyerek noktaladığı 1 Haziran tarihli yazısını ayrıca ele almak istiyorum, çünkü o çok önemli. Doç. Melih Can‘ın “Son dönemde ayyuka çıkan rejim/sistem tartışmalarının temelinde de, aslında Türkiye’nin yeni rotası ve bu kapsamda yeni devlet yapılanması ve doktrini yatıyor.” tespitinde bulunduğu, ikinci bölümü yarın yayımlanacak olan yorumunu da onunla birlikte değerlendirmek mümkün. Erdal Güven de, olabilecek olanın adıyla sanıyla “savaş” olduğunu yazıyor.

***

Mümtazer Türköne de bubamızıng kulaklarını çınlatmış yazısında. Okunmaya değer. Binaenaleyh devletin “arada sırada” (!) rutin dışına çıkma hakkı olduğunu bilmeyen vaaa mı aramızda ağkidişler?

***

Sevgili hocam Baskın Oran da, Neşe Düzel‘le söyleşisinde, Engin Ardıç’ın söylediği şeyi söylüyor, ama o nedense onaylayarak söylemiş. “Belçika, İtalya, Almanya, Fransa’dan kanunları, özellikle de İsviçre’den Medeni Kanun’u aynen tercüme ettirip aldı. Adapte falan etmedi, kopya etti. Çok da iyi etti.” Katılmıyorum hocam bu son cümlenize. Söyleşideki pek çok ifadenize katılıyorum ama tabii.

Soru: Türkiye ‘Ne AB ne ABD’ deyip, Rusya’yla ittifak yaparsa bunun sonucu ne olur?
Yanıt: Aynı zihniyet, aynı kafa biz bunları 1960′larda, 70′lerde söylerken, ‘Türkiye’yi dünyada yalnız bırakıyorsunuz’ diyerek bizi hapse atıyorlardı. Şimdi kalkmışlar IMF’ye teslim olmuş, Amerika’ya sadece sözde karşı çıkabilen bir Rusya’yı ve de Dünya Ticaret Örgütü’ne girerek kendini kurtarmak isteyen Çin’i Türkiye’nin müttefiki olarak düşünüyorlar. Hayal güçlerine hayranım. Lütfen, Batıcı değillerse, ‘Biz Kemalistiz’ demesinler. Eğer Rusya ve Çin’in gücü ileride belli bir blok oluşturursa, Türkiye tabii ki o zaman otomatik olarak ABD ve AB’ye karşı Doğu’yu denge olarak kullanmaya başlar. Fakat bugün dünyada denge olarak kullanılabilecek hiçbir Doğu gücü yoktur. Biz AB’yi dışladığımız anda karşımızda sadece ABD tekeli kalır.

Soru: Rusya’yla ittifak bugün dünyanın gerçeklerine uymuyorsa, Rusya’yı önerenler niye öneriyorlar?
Yanıt: Efendim, bunlar Batıcı değil. Bunlar Kemalist değil. Bunlar statükocu. Bir yanda, ‘laiklik elden gidiyor’ korkusu yaratarak kitleleri, diğer yanda da ‘milliyetçilik ve ulusalcılık’la seçkinleri tahakküm altında tutmaya çalışıyor bunlar. Laikliği bir din gibi algılıyorlar.

Bu yanıtınızın ikinci cümlesi tartışılır. Gerçi Engin Ardıç da aynı şeyi söyler, ama adını da koyar; “Bunlar Enverist!” der. Tartışmak lazım. Türkiye’de kimin ne olduğu çok kafa karıştıran bir husustur zaten oldum olası. At iziyle it izi birbirine hep karışır.

***

Sevgili hocam Baskın Oran, MV adaylığının amacını “ezber bozmak” olarak niteliyor ve çarpıcı bir örnek veriyor bunun için. Yıldırım Türker‘in yazısında okuyabilirsiniz. Sürüsüne bereket sahtekar, faşist solcu bozuntularının karşısında, adam gibi, hakiki birkaç solcuyu yeni mecliste görmek bünyeye iyi gelecek bence de…

***

Bugün de yan yattık çamura battık böylelikle, kıymetli ve de Paraguaylı dost ve hemşehrilerim. Hadi çav!

Aklıma hep o eski fıkra geliyor. Adam tren makasçısı olmak için sınava girmiş.

Sormuşlar:
- Karşılıklı iki tren aynı hatta hızla birbirine doğru gidiyor… Ne yaparsın?
- Makası değiştiririm.
- Makas kilitlenmişse ne yaparsın?
- Manivelayla kilidi açmaya çalışırım.
- Kilit açılmıyorsa?
- Bizim hanımı çağırırım.
- Niye?
- Kazayı o da seyretsin diye.

Sanırım “hanımı” çağırma vakti yaklaşıyor.

Kazanın geldiğini görüyoruz ama ne makası değiştirebiliyoruz, ne kilidi açabiliyoruz.

Bir büyük şehirde bombanın patlamasını epeydir bekliyordum, bir iki dostuma da söylemiştim.

Ankara’da bomba patlayınca sadece orada ölen insanlar için acı duymadım, geleceğimiz adına iyice korktum da.

Çünkü şimdi başka büyük şehirlerde bombalar patlayacağından ve suikastler olacağından endişeleniyorum.

İnsanların “yeter artık, bir şeyler yapın” diye haykıracağı ve bir “sıkıyönetim” ilanını kaçınılmaz kılacak yeni belalar gelecek gibi görünüyor.

Genelkurmay Başkanı ile kuvvet komutanlarının, bombanın patladığı yerde ortaya çıkmaları ve “bunların devam edebileceğini” söylemeleri endişelerimi daha da artırdı.

Bu arada, “Kuzey Irak’a girelim” konuşmaları da çoğaldı.

Genelkurmay sitesinde, birdenbire “Amerikan uçaklarının Türk hava sahasını ihlal ettiği” haberi yer aldı.

Türkiye ve Amerika iki NATO ülkesi, iki müttefik, böyle bir olayın kendi aralarında her zamanki uygulamalarla halledilmesi gerekirken bunun neredeyse düşmanca bir edayla açıklanması, güneydoğuda da bir şeyler beklememiz gerektiğini haber veriyor.

Şehirlerde bombaların patlaması, Kuzey Irak’ta çatışmalarla birleştiğinde ülkede tam bir “savaş hali” meydana gelir, sıkıyönetim ilan etmek çok kolaylaşır.

Olayları eleştirmek imkansızlaşır.

Ülke ve insanlar sessizleştirilir.

Seçimler ertelenebilir.

Ordu, adli bürokrasi, cumhurbaşkanı üçlüsü hukuka pek de aldırmayan alışkanlıklarıyla hükümeti değiştirebilir.

Sonrası Avrupa Birliği’nden ve Batı kampından uzaklaşmaktır.

Yeni ittifaklar ve ağır bir diktatörlüktür.

Bütün bunların hedefi ilk bakışta AKP imiş gibi gözüküyor ama bence hedef o değil.

Hedef, demokrasi talepleri çok keskin olan Batı’dan uzaklaşmak.

İktidarda AKP yerine başka bir parti olsaydı da fark etmezdi, aynı oyun oynanırdı.

AKP yaptığı hatalarla bu oyunun oynanmasını kolaylaştırıyor, o kadar.

Peki, ne yapmalı?

Birincisi, Avrupa’nın iyice körleşen yöneticilerine, olacakların sadece Türkiye’nin değil dünyanın da başını belaya sokacağını anlatmak.

Onların pek de akıllıca olmayan Türkiye politikalarını değiştirmeye çalışmak.

Avrupa Birliği ve demokrasi için çok güçlü ve inandırıcı bir kampanyayı süratle başlatmak.

AKP’nin din vurgulu siyasetini derhal demokrasi vurgulu bir siyasete çevirmek.

AKP’ye duydukları nefret nedeniyle “darbe” yandaşlığına bile sıcak bakan kitleleri, konunun AKP değil, çocuklarının geleceği olduğunu açıkça göstererek yeniden demokrasi yandaşlığına çekmek.

Her düşünceden, inançtan, görüşten insanlarla büyük bir demokrasi cephesi oluşturmak.

Bütün bunlar işe yarar mı?

Önümüzdeki vakit çok az.

Avrupalılar kör.

AKP düşmanlığı, demokrasi düşmanlığıyla özdeşleştirildiği için demokratik talepler cılız.

Yani makas kilitlenmiş.

Manivelayı derhal kullanmak gerekiyor.

Bu yapılamazsa…

O zaman “hanımınızı” çağırın.

Bir ülke nasıl batıyor, o da seyretsin.

***

Yıldırım Türker‘in yazısındaki şu sözlerini de aktarmak istiyorum:

(…) AKP’nin sonunu Şemdinli’de görmüştük. Şemdinli iddianamesini hazırlayan savcının yalnızlık, itibarsızlık, işsizlik cehennemine postalanmasına, Şemdinli davasının şimdi geldiği noktaya gelip örtbas edilmesine göz yumduğunda, ikide bir ‘faili meçhul’ bombaların hedefinde yaşayan halkın şahitliğini geçersiz ilan ettiğinde.
Şimdi demokrasi malûl gazileri pozunda, ‘boynubükük, gözü tok’ müsameresine alkış istiyorlar.
(…) Oyunun iyice kirlendiği, faşizmin sütüyle beslenen kitlelerin açıkça zehirlendiği şu günlere gelmemizde AKP’nin payı yok mu? Şimdi kendini demokrasinin temsilcisi olarak yansıtma çabalarını kim ciddiye alır?
AKP’li milletvekillerinin Meclis’e sunduğu polis yetkilerini genişletmeye yönelik yasa tasarısı durumu özetliyor. (…)

***

Eser Karakaş‘ın yazısı da konuyla yakından ilgili…*

—————————————————————————————

(*) Meseleyi kendi açımdan aşağıda Muzmin Bey‘e verdiğim şu cevapla özetleyerek hiç değilse iki satır da ben yazmış olayım:

“MİLLETİN SAHİBİ DEVLET”, kendisinin devletin “malı” olmaktan çıkıp artık “DEVLETİN SAHİBİ MİLLET” statüsüne yükselmesi gerektiğini anlamaya başlayan MİLLET’in uyanışından ürküyor! Egemen zorbalarımız, tarihten ve sosyolojiden ya hiç anlamıyor, ya da çok iyi anladıkları için darbeciliklerini ANLIK olmaktan çıkarıp SÜREÇSEL hale getiriyorlar.

Bugün malikanemizde yine İnspor ile Cinspor derbisi oynanmakta, durum zıfır zıfır berabere şu an itibarıyla. Günün mana ve ehemmiyetini es geçmek olmaz hesabı, bi sesimizi çıkarak didim, affola. (Şu Word zımbırtısına hastayım; bak bu sefer de “didim”i şirin bi ilçemizin adı sandı garibim. Daha önce de çok enteresan bir vukuatı olmuştu –geçmiş gün, hatırlamıyorum. Yoksa bu Word porgramı, Küstah Bağyan Hanım’ın yandan çarklısı olmasın?)

Efenim böğün malumunuz üzre 27 Mayıs. Daha öncesini hariç tutarsak, yani Cumburliyet dönemini baz alırsak, darbelenip darp edilmelerimiz beyaz dizisinin hayatımıza fiili livata yoluyla duhul edildiği ilk gün. Ne desek boştur, hayatımız bir hoştur mirim. Yıllarca ama yıllarca Hürriyet ve Anayasa Bayramı adıyla vaftiz ettik durduk bu lanetli günü biz. Vay anasını beah, hem “hürriyet”, hem “anayasa”, hemi de “bayram” -aynen hem "Demokratik", hem "Sol" hemi de "Parti" kibin! Aziz Nesin Bey’in kendisini unutulmaz kılan bir laforizması vardır, derdi ki rahmetli: “12 Eylül’ün tek iyiliği, taksilere taksimetre koydurmasıdır.” Ben buna bi de bu “bayram”ı sessiz sedasız kaldırmasını ekleyeyim netekim. (Ulan bu dangalak Word porgramı –Küstah Bağyan Hanım, özellikle “porgram” deyom, yanlışlıkla düzeltmeyiniz!- inatla ve ısrarla Dingilimin Ressamı Bey’in “netekim”ini “nitekim” diye düzeltiyor aklınca netekim!)

Şimdi üşeniyom link mink vermeye sevgideğer Sıkkımlı dost ve akrabalarım, ya da size alakasız bi link verip muzırlık yapayım. 19 Mayıs tarihli Radical kazatasında yüzük kardeşim Perihan Mağden Hanım benim hababam illet ve gıcık ve sinir ve de uyuz olmaktan bıkıp usanmadığım menşur derin beylerimizden Asamkesem Bey’i de mevzu edinmiş. Yakışır da ayrıca, günün anlam ve önemine efenim!

Bu kıssanın hissesi: Ben aylardan bi tek Temmuz, Ekim ve de Aralık’ı seviyom. Niye, bilin bakalım!

***
Egemenler zor durumda. Egemenlerin “güzellikle” kurtuluşu, bugüne kadar olduğu gibi yine AKP’nin cehalet, korkaklık ve beceriksizliğiyle, siyasal körlüğüyle mümkün -ki bu parti bugüne kadar inanılmaz yanlışlıklar yaptı. (Bkz: Şahin Alpay’ın yazısı.)

***
Bu arada, MV aday adayı listelerine dikkat ediyor musunuz dostlar? İbret verici! Fakat ben en çok birini önemli buluyorum: Asamkesemci Bey‘i. (Burada iki kelime daha vardı.) Yerini bulmuş. Yeni Şafak yazarlarından biri yazmış bu konuda birkaç gün önce. Yazılarının birini bile kaçırmadan, son derece dikkatle okuduğum biridir o emekli diplomat olacak adam. Çünkü savurduğu örtülü ve açık tehditlerden tutun da, yaptığı analizlere, kullandığı dile kadar her ayrıntı, ülkemizin nereye götürülmekte olduğunu bir adım önceden gösterir bize. “Öyledir ve öyle kalacaktır”la demokrasiye karşı omuz omuza, ileri! (Bkz: Murat Belge’nin vatan sevicilerle ilgili yazısı.) Sana da aferin Türkan Teyze! “Ama bakın… Siz provokasyona çok açık bir insansınız galiba.” demiş karşısındakine. Hah hayt! Fikri neyse, zikri de o.

***
Bu arada CHF ile GP’nin ittifakını heyecanla bekliyorum. Çok eğlenceli olacak! Yalnızca hamilelik üç aya inmekle kalmayacak; Türkçe sözlükteki madde sayısı da neredeyse bir elin parmaklarının sayısına inecek: “Cumhuriyet, laiklik, irtica, sözde, birlikveberaberlik, kuvva, içdüşman, dışdüşman, ilkeveinkılap, milliyetçilik, liboş, hain, aydınlanma, ilhan, selçuk, devletinbekası, uluönder, sorosçocukları, münferit, iyiçocukturtanırım” vs.

***
Nihal Karaca’yı çok severim. Ondan ne güzel bir CB olurdu yarabbim! Geçenki yazısında “’Cumhuriyet elden gidiyor’ senaryosunun gerçekdışılığını kanıtlayan en hoş detaylardan biri, Deniz Baykal‘ın genel seçimler için belirlenen 22 Temmuz tarihine ‘ama o tarihte bizim seçmenimiz tatildeeee’ şeklinde spontane bir itiraz getirmesi olmuştu.” diye başlayan yazısını öneririm, çok eğlenceli o da. Turan Alkan’ın fıkrasına da –biliyor olsanız da- pek güleceksiniz.

***
Genç Siviller’i ve % 52’yi ihmal etmeyiniz! Işık onlarda! Buyurganların, despotların karanlık ve suratsız diline karşı aydınlık ve gülücüklü bir dil, onlarda. Zorbalığa pabuç bırakmamanın taze rüzgarı onlarda. Beton duvarlarla dört bir yanı örülmüş hakiki örümcek kafaların ipliğini pazara çıkarma potansiyeli onlarda. Yeni düşünce koordinatları, taze bakışlar onlarda.

***
Bugün siyasi ortamın mide bulandırıcı ve boğucu havasını solumak değil, bambaşka konuların hayat dolu esintisine kapılıp gitmekti niyetim. Yapamadım. Pardon.

Aslında artık bu dememiş miydimin de kıymet-i harbiyesi kalmadı. Ezberledik sular seller gibi: Zorba egemenlerimiz, kedinin fareyle oynadığı gibi oynamaya alışkın bu toplumla. Oyun dibine kadar bayatlasa da, hiçbir tuz bu kokuşmuşluğu bastıramasa da, önemi yok. Sihirli düğmeye basmaya karar verildi mi işlem tamam.

Ve sihirli düğmeye çoktaaan basıldı. Geliyorum diyen bombalar gelmeye başladı. Filozofun kulakları çınlasın, aynı çamurlu ve kan kızıl suda bininci kez yıkanmaktayız. Egemenliğini ve zorbalığını sürdürmeye kararlı bir oligarşik zümrenin yap[a]mayacağı şey yoktur böyle ülkelerde.

Benim güzel, mahzun, yaralı ülkem! Biz seni yüreğimiz ve beynimizle seviyoruz ve seni arkadan o biçim sevenlerin şerrinden korkuyoruz.

Mehmet Altan’a bırakıyorum sözü:

“(…) Türkiye laik-antilaik olarak gerilmekte.

Bundan amaçlanan hasat alınmadıysa, istenen sonuçlar sağlanmadıysa... (…)
Başka bir gerginlik ateşi tutuşturmak... Ülkeyi yönetilemez hale sokmak... İçerde ve dışarı da birilerinin hedefi olabilir mi?

Türkiye demokrasi yolundan savrulduğu için.. Provokatif bir süreç korkusu da büyüyor.

Seçim istenmiyorsa... Sandık istenmiyorsa... Ya da dışarıdan buraya ağır sinyaller vermek isteyenler var ise...

Veyahut... ‘Derinler’ dayanışması sayesinde varlığını sürdürmeyi hesaplayanlar mevcut ise...

Bu ihtimallerin demokrasiyi hedeflemesi söz konusu.

Biz İttihat ve Terakki geleneğinden gelen bir ülkeyiz... Bu coğrafyada sağduyu ve akıl hep koltuk kavgalarının gölgesinde kaldı.

İttihat ve Terakki, koltuk hırsı yüzünden İmparatorluğu batırdı. Bu nedenle, ülke içi iktidar kavgaları söz konusu olduğunda, komplo senaryoları da hızlanıyor.

Ama bunların çok da yersiz olduğunu söylemek kolay değil…

6-7 Eylül olaylarını başlatmak için Atatürk’ün evine bomba atmak ve bunun üzerinden kitleleri tahrik etmek...

Gazi Olayları’nı tezgahlayıp, kargaşa fitili yakmak...

Hep buraların kanlı ‘cinliği’...

Bugün on mayıs. Yirmi iki temmuza seksen gün bile yok. Seçim öncesindeyiz.

Seçim istemeyenlerin...

Terörden medet umanların...

Yönetime sinyal gönderenlerin...

Hepsinin farklı hesapları olabilir.

Ne yapmalı? Yaşadığımız ve yaşayacağımız her olaya, bunun bir ‘provokasyon’ olabileceği ihtimaliyle bakmalı...

Toplumsal tepkilerimizi ona göre ayarlamalıyız. Kavga ve kamplaşma çok hızlandı çünkü. Ancak demokrasi dışı bir ortamda var olabilenler... Ülkeyi, toplumu hatta kendilerini bile yakacak... Bir yangını parlatacak bir çılgınlığa yaklaşmış görünüyorlar...

Bundan kurtulabilmenin tek yolu, bu çılgınlığı paylaşmamak olacak.

Varlığımız ve geleceğimiz...

Unutmayın ki soğukkanlılığımıza bağlı."

Muzmin Bey’in taammüden (bilerek ve isteyerek) “düş”tüğü “hata”ya sizin de sürekli düşmeye meyilli oluşunuza da dikkat çekmek istiyorum bu vesileyle: Köşeyazıları (eski deyimle “fıkra”lar) ve hatta gazete yorum yazıları ile akademik makale ve incelemeleri eş tutuyor ve böylelikle bilerek ve isteyerek bir usul hatası yapıp Murat Belge, Perihan Mağden gibi isimleri belaltından vuruyorsunuz sevgili dostum. Kusuruma bakmayınız ama ben bunu görmezden gelemiyorum. Keşke bu isimler de gönül indirip blog yazsalar da, bir güzel atışsanız, biz de oturup seyretsek! Arkalarından atıp tutuyoruz, bu çok kolay.*** (Medyadaki tırıvırı hödükleri bunun dışında tuttuğumu elbette tahmin etmeniz zor değil, beni tanıyorsunuz epeydir çünkü.) // Alev Hanım’ın yazısını okumadım, okuyayım, bakalım yine nasıl benzin dökmüş ateşe… Katıksız doğrularla katıksız yanlışları iyiden iyiye yapısallaştırdı bu hanımefendi kendi entelektüel dünyasında, inşallah sonu hayra gider bunun…

Alev Hanım’ın yazısını okuyunca da şöyle dedim: Tam da tahmin ettiğim gibi tepki vermiş Alev Hanım. O yazısını okurken Muzmin Bey’in gölgesini gördüm arkasında! Bir önceki yorumumun son cümlesini yine doğrulamış Alev Hanım. Yeni bir "Nihat Erim Allah Kerim" hükümetinde kendisini bakan olarak görmek hiç şaşırtmayacaktır bendenizi. Bu kadar zeka fazla bir insana, yoldan çıkarabiliyor kişiyi.

***

Bu kısa değinilerden sonra, gelelim asıl konumuza. Ben hep “sahiplerimiz”den, “efendilerimiz”den bahsederim ya, sebepsiz değil elbet. Rejimimizin temel karakteristiği, Batıdaki gibi bir SINIF’ın (burjuvazinin) değil; devleti milletin, kendini de devletin sahibi olarak dayatan bir ZÜMRE’nin mutlak egemenliğine dayanıyor oluşudur. Bu bürokratik vesayet rejimi ile Batılı liberal demokrasinin arasında en ufak bir benzerlik yok özünde. (Hoş, bendeniz burjuva liberal demokrasisinin de pek matah birşey olduğu düşüncesinde değilim ya, o ayrı mevzu, şimdi lüks kaçar.)

Şimdi, okumanızı çok arzu ettiğim iki ardışık makaleye link veriyorum. Solun namusunu kurtaran, bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıdaki birkaç saygın isimden biri olan Ahmet İnsel’in "Pretoryen Güçler ve Rejim" ve "Devletin Sahipleri" başlıklı yazıları, benim “sahip/efendi” şeklindeki terminolojik vulgarizasyonuma siyasalbilimsel bir ciddiyet getiriyor. Ayrıca AKP’nin de ne mal olduğunu anlamak açısından iyi bir açılım sağlıyor. Okuyup fikirlerinizle konuya katkıda bulunursanız sevinirim. (Fincancı katırlarını ürkütmeden tabii… Biliyorsunuz versiyon 5.01’i yaşıyoruz şu sıra.)

----------------------------------------------------------------------------------------

(*) Bunun oksimoronal değil, tam da eşyanın (liberalizm "eşya"sının!) tabiatına uygun olduğunu Muzmin Bey'den, özellikle Afşar Bey'le olan tartışmalarından duymuşluğumuz/bilmişliğimiz olduğu için buraya kendisinden esaslı bir itiraz gelirse hiç şaşmam, siz de şaşmayınız!

(**) Muzmin Bey'in (ve tabii Bülent Bey'in de!) Perihan Mağden'e de en az Yıldırım Türker kadar kıl olduğu, hepimizin malumu. Ben Mağden'in o yazısını BUDUR köşeciğimizde konu edinecektim, böylelikle gerek kalmadı.

(***) Özellikle Muzmin Bey'inkini "arkadan atıp tutmak" olarak görmüyorum. Dostumuz, karşısına kim çıkarsa çıksın, canına okur. (BBED)****

(****) Dipnotun dipnotu: Bundan sonra, okurlardan konuya yabancı olanlar için gerektiğinde bu kısaltmayı kullanacağım. Açılımı: Bu Bir Espri Değildir.

Erol Katırcıoğlu da, mevcut düzenin arkaik sloganlarının yeniden ve bu kez çok daha kuvvetli ve yaygın biçimde tedavüle çıkarılmış oluşuna değiniyor ve kendilerini bize “solcu” diye yutturan neonazilerin önderliğinde, zaten bir gıdımcık olan demokratik birikim ve görgümüzün hepten döt altına gitmekte olduğunu vurguluyor bugünkü yazısında.

Bugün iki kere “Budur!” demek zorunda kaldım, kusura bakmayınız muhterem Pencaplı hemşehrilerim.

Fikret Başkaya Hoca da “Tehlikede olan laiklik değil, elitlerin iktidarı” başlığı altında yazdığı iki yazıyla “Sorun, 'memleketin sahiplerinin' ayrıcalıklarının, dokunulmazlıklarının ve statülerinin korunması, bu amaçla da kitlelerin sürece müdahil olmasının engellenmesiyle ilgilidir, laiklikle değil...” diyerek teşhisini koymuş.  Bu ve bu yazıyı da mutlaka okuyun derim.

Zorba efendilerimizin hücumu devam ediyor. Ellerinden gelse seçim yapılmasını da engelleyeceklerdir. Seçim sonrası eğer AKP eliyle seçmen bunlara okkalı bir şamar atarsa al gözüm seyreyle Salih! İşte o zaman kendilerinden geçip iyice zıvanadan çıkabilirler. Ahmet Altan bu hususta son derece kötümser bir yazı yazmış. Öyle bir ihtimali düşünmesi bile korkunç. Bindik bir alamete, gidiyoruz kıyamete vesselam.