Betrachtet uns hier eine alternde Generation mit Sorgen? Möchte ein maßgebliches Nachrichtenmedium in den Sommermonaten Diskussionen anregen? Verliert der SPIEGEL seine Leser und versucht sich als Qualitätsmedium online zu positionieren? Auf das alle, die nicht blöd sein wollen, ihn besuchen kommen?

Das Internet, das ihr uns geschenkt, für uns aufgebaut habt, macht also doof, insofern, als dass es einen von der Arbeit abhält und man das als doof betrachten kann, vielleicht, ja. Wenn man sich wie ich, der vielen Reize nicht entziehen kann oder möchte, nicht entziehen will, also zu den «Gestörten« gehört, deren Reizreaktionsvermögen zu hoch ist.

Bei Kreativen, den Informationen der brand eins zufolge, sogar häufig zu beobachten - schön. Wer nicht gestört ist, ist denen nach gehemmt. Dieser Artikel spricht mir aus der Seele. Ich habe mich danach verstanden gefühlt. Aber wir sind nicht doof. Ihr seid ein wenig Orientierungslos, habt Angst um Käufer- und Zuschauerzahlen, um unser politisches Bewusstsein, nicht wahr? Ja, wir amüsieren uns gerne zu tode.

Der Mitbewohner liest sein abonniertes SPIEGEL-Magazin auch nicht mehr. Keine Zeit mehr. Medizinstudium. Er vergisst lediglich das Abonnement abzubestellen. Es ist egal ob er es liest oder nicht. Wenn nicht, kann er im Internet demnächst nachschauen was ihn interessiert und er möglicherweise meint, verpasst zu haben. Es gibt nichts, was er hier nicht findet. Auch ihn hat das Internet schon doof gemacht. Wenn doof bedeutet, sich informationstechnisch saturiert zu fühlen. Eigentlich aber bringt es jeden Tag das Gefühl, an der Welt durchs Weltfenster Monitor, teilzunehmen, sich zu informieren, wissend zu sein, beobachten und zuhören zu können. Ich kann alles Aktuelle - und nicht nur das!, auch alles Vergangene erfahren, bin dank Browser-Applikationen (?) mit einem Klick auf den Online-Seiten meiner favorisierten deutsch- oder sonst wie sprachigen Nachrichtenlieferanten - ZEIT, FAZ, e-politik und wenn ich will, lese ich die Geschichte der Welt, die Geschichten derer die sie aufgeschrieben haben, auf dem selben Monitor. Allerdings nur wenn ich will - das scheint einige maßgebliche ökonomisch denkende Veteranen der Nachkriegsgeneration in die Verzweiflung zu treiben. Regelmäßig lese ich nichts, keines der Portale, keine Geschichte, keinen Autoren - allein schon deshalb nicht, weil ich, von Berufswegen her Gestörter, täglich nach Neuem Ausschau halte. Auch im Internet. Für die Marktschreier bin ich ein doofes Menschlein, unzuverlässig und wenig käuflich bzw. berechenbar. Studien, Jugendstudien, Verhaltensstudien überschwemmen die vorreitenden Gestalter der Web 2.0-Verantwortlichen Ressortleiter traditioneller Verlagshäuser. Zur Sperrspitze der Bedürfnisbefriedigung gehören zu wollen, muss auch doof machen.

Was ich mit alle den Informationen anfangen kann, frage ich mich am Ende eines jeden Tages von Neuem. Mich mit Freunden ob der Belanglosigkeit von Informationen, ob der Wahrhaftigkeit, der Gefärbtheit derselben zu streiten und wer sie, die Informationen nämlich verfasst hat und aus welchem Motiv konkret diese veröffentlicht hat? Beziehungsweise frage ich mich, wofür ich Zeit investiere um Informationen in den Kopf zu stopfen, die mir keine neuen Handlungsmöglichkeiten verschaffen und die ich ein paar Tage später vergesse, zumindest intern, denn extern speichere ich beinahe alles, was mir interessant erscheint, auf dem Rechner ab, extern, bis ich wieder meine, mich von externen «Gewichten« wieder befreien zu müssen - für das gute Gefühl. Doof, nicht? Ich denke an Neil Postmans «Wir amüsieren uns zu Tode«. Meine aber, wir konsumieren uns zu Doofen. Ich fühle mich nicht einmal weniger doof, wenn ich einen SPIEGEL nicht lese. Und es mag die Macher desselben vielleicht erfreuen, dass allein schon die Anwesenheit der Marke SPIEGEL auf meinem Küchentisch mir ein schlaues Gefühl vermacht. Ich fühle mich schlau, weil in dieser Wohnung, in unmittelbarer Nähe, manchmal auf dem Klo, ein SPIEGELchen liegt.

Wahrscheinlich ohne Bewusstsein für den Wert der Ware Information, ohne eine Ahnung für ihre Macht und ihren Einfluss auf unser gestörtes, Verzeihung, mein, von Berufswegen her gestörtes Sein, oder unseren anfälligen Glauben, der das für bahre Münze zu nehmen, was man ihm entsprechend aufbereitet in aufgehübschtem und darum so glaubwürdigem Rahmen präsentiert wird. So glaube ich gerne, was ich auf ZEIT, FAZ etc. zu lesen bekomme. Was auf dem SPIEGEL-Cover geschrieben steht. Erst einmal. Bis der SPIEGEL mir sagt, das Internet mache doof. Kommt wohl darauf an wie man das sehen will oder ob es im Sommer keine anderen Themen gibt. und da wir alle, zumindest in Deutschland sehr viele, im Internet leben, sprich, vor dem Monitor und auch gar nicht mehr ohne können, muss der SPIEGEL, und ich finde er macht das zuweilen wirklich gut, sich überlegen, wie er da ein Warnschuss abgibt, der da sagt, dass das was wir alle, zumindest in Deutschland einige, da nutzen, um uns zu informieren, doof mache.

Eine Freundin schreibt mir via Short Message System - «vergesse nicht in den SPIEGEL zu schauen und über Dich selbst zu lachen«.

Einfach mal in die Kamera furzen, finde ich, recherchiere ich gerade mal ein wenig zur «doofen Generation« einen Artikel im SPIEGEL.

Haben Sie einen schönen Tag und fürchten Sie sich nicht davor doof zu sein. Es bietet so viele Vorteile. Schauen Sie vor allem nicht nur in den SPIEGEL sondern auch weiterhin in ihren Monitor.

ANASAYFA Delikanlıca Sözler Dünya Güncel Internet Kıssadan-Hisse Müzik Oyun Oyunlar Politika Programlar TANITIM Tebessüm Video Video Klip YAMALAR Yazilar E-politik Genel Indir Internetten para kazanin Istanbul Noertz şiir. ANASAYFA Delikanlıca Sözler Dünya Güncel Internet Kıssadan-Hisse Müzik Oyun Oyunlar Politika Programlar TANITIM Tebessüm Video Video Klip YAMALAR Yazilar E-politik Genel Indir Internetten para kazanin Istanbul Noertz şiir.

Programlar Müzik Noertz Video Klip Oyunlar Indir şiir Delikanlıca Sözler Güncel Tebessüm Internetten para kazanin ANASAYFA Genel Internet Kıssadan-Hisse YAMALAR 1938071 Video Politika E-politik Oyun Istanbul Yazilar Dünya TANITIM Gazete Haber Müsvedde Islam Hukuk Com10 Photo Sinema - Kurtlar Vadisi Pusu Toplantı Notları Guncel-Politik, sosyal, kulturel İnsan Hakları Günlük A-politik Etik Bir resim bin kelime konusur Abes'te iştigal şerhiye Haberler Yasam Yararlı Yazılar Uğur Işılak şiirlerim Turkiye Portreler Q Basic Boş konuşmalar Siyaset Tasarım Yükle SANAL DERS TV Tarih Duyurular Doğa Kartel medyası Blog Hafif Meşrep Denemeler Fotoğraf İran Filmleri Türkçeye Çevrilmiş CD'ler Karışık Kişisel Hayattan Davraz (aman haa kolunu bacağını kırma :)) Sevdalı Şiirler Oyun İndir Teknolojiden bilgiler Dinde reform S.E.S. Gündem F.Gülen MsnMessenger Fethullah gülen Bozlak PC Laiklik Avrupa&Dünya Araçlar Misyonerlik Kampanya sitesi Spor Kuran islamı Masaüstü Batı dedikleri Advergame Donanım Klip/Video Güzel Düşünüp Güzel Davrananlar CHP YARARLI WEB SİTELERİ Videolarım! Belgesel Orta Anadolu Bilim KeLebek´Ce Hayat´a Dair... Kitap Kaos Şarkı Sözleri Things I like Asparagas haberler GitarTELi Bizayn.com Dinlerarası diyalog Köşe Yazıları çalışmalar Tikla kazan siteleri Güzel Söz Multimedya Php Görsel Komik Anneler Günü Şarkı Sözleri / Lyrics Basın Kavramlar Ezgi Monolog Bireysel Pkk Nihat Hatipoğlu Olumlu Düşünme Aşk Sevgi İş Hayatı 2- TOPLANTI NOTLARI Bağlama Hayatı Kolaylaştıranlar Cura SOHBETLER - VAAZ SAZ İMALATI Savaş Coğrafya Cnbc-e dizileri Barışı Sağlayanlar Hayat Dokunsaniz agliycam dokunmayin Ekonomi ELEKTRO SAZ MSN Genel Konular Televizyon Güllerle Isparta'm (gel gell Gül'e gelll :)) Spor kültürü

"arta kalan zamanlar nedir derseniz... "hepimize başkalarından, işimizden, nefret ettiklerimizden, ilgisiz kaldıklarımızdan, hatta en büyük aşkla sevdiklerimizden dahi geriye kalan zamanı anlatır."

"Arya her insanın içindeki ötekinin en egoist dostudur." Böyle diyor Ertuğrul Özkök aryalarla ilgili hazırladığı müzik cd önsözünde.

Ertuğrul Özkök dünya görüşüne,  ideolojik yaklaşımına kesinlikle katılmadığım bir insan. Özellikle de bizim kuşaklar kendi kuşaklarından solcu bu tür çarkedenlere daha da "duygusal tepki" ile yaklaşırlar. Bu aslında hiçde eksik bir tepki değildir. 68 den bile daha acı deneyimlerle tarumar olmuş bir kuşağın temsilcileri  ödenen bedeller yanında, oluşan bu saf değiştirmelerini hiç hazmedemezler.

Ancak Ertuğrul Özkök'ün bu yaptığı cd de çok şey buldum. Birçok olumlu şey buldum. Ne olursa olsun sol ideoloji derin etkiler bırakır insanda, dönsede... Bu politik ifadelerle belki itiraf edilemez.

Ama Ertuğrul Özkök bu çalışmada yazdıkları ile beni çok etkiledi. Politik olarak itiraf edemediklerini, aryaların o muhteşem vurgularının kanatları altına girerek ve özeleştirilerini kişisel imgelere indirgeyerek çok güzel başarmış.

Burjuvazi sınıf mücadelesinin kendi iç dinamikleri ile geliştiği toplumlarda yıkmaya yeltendiği feodalizme karşı devrimci bir sınıftı. Ve değerleri buna göre ete kemiğe bürünmüştü. Adalet, eşitlik, özgürlük.

Ne yazık ki ülkemizde bu böyle olmadı. Sınıflar savaşında bu temel ilkelerle ete kemiğe bürünmüş ve feodolizme karşı devrim için kendini yakmış bir burjuvazi oluşmadı ve onun demokratik devrimi yaşanmadı. Dolayısıyle Osmanlı dönemi bir sınıflar savaşımı mücadelesi yerine, asker bürokratik jakoben kadroların üstten aşağılara nükseden modernite girişimlerine tanık oldu.

Kaderin cilvesi bu jakobenizme bayrak açan Demokrat Parti zihniyeti ile umutlanan burjuvazi, daha büyük bir hayal kırıklığı ile o kendi asil değerlerinin yanından bile geçmeyen bir gericilikle bir başka yola geçti.  Bu yol aslında karşı çıktıkları jakoben düzenin nimetleri ile ve devlet eliyle kendi gerici sistemlerini oluşturmak oldu.

Ama işte Ertuğrul Özkök'ün o gerçekten ince arya duyarlılığının kültürü bu burjuvazide oluşmadı. Ve ülkemizde kapitalist sistem gelegele Kaşımpaşadan yetişen bir imam hatiplinin sözünün dinlenilir olduğu noktaya geldi.

Ertuğrul Özkök'ün yaptığı bu çözümlemeler ve özeleştirileri, modern burjuva değerlerini elinin tersi ile iten belkide bu ülkede burjuvazinin en önemli temsilcilerinden Vehbi Koç'un yıllar önce "bu ülkede nufüs planlaması gerekir " sözleriyle alay edercesine 9 çocuklu babaya plaket veren ve onunla aynı sistemi daha bir gaddarca savunan bir başbakanla ne denli uyuşuyor o bilinmez...

Ertuğrul seçimini kapitalist sistemden yana yaptı. Acaba aryalarda gösterdiği bu içsel duygu içtenlik ve özeleştiriyi sistem için neden yapamaz. Bu adamlar, benimde takdir ettiğim burjuvazinin gerçekten engin birikiminin bile içine tükürenleri nasıl içine sindirir.  Öve öve bitiremediği aryaların dokuduğu o burjuva aristokrasi ile alay eden bu görgüsüzleri, hala Avrupa Birliğine girmek adına demokratik olabilecekleri yönündeki hayallerle nasıl savunur.

Tarih sınıflar savaşı tarihidir. Ama sınıflar gerçekten varsa. Adalet eşitlik özgürlük demek bir yana, bu ülkeyi 60 yıldır yöneten ancak gelinen noktada "bu dönmüş" gerçek burjuva aristokratımız Ertuğrul beyin ince arya kültürünü fırsat bulsa ayaklar altına alacak "ABD'nin neoconları ile aynı mecrada, yön tutan İslami muhafazakar orta sınıf görgüsüzlüğü" onu rahatsız etmiyor mu?

En az o cd de ilk arya için yazdıkları gibi "Ölmüş Çoçuklar Şarkısındaki gibi" O hayatını kurtaran şarkının o ince meledosine saygı için. Bu kabalığa nasıl katlanıyor. Bu artık ellerinde kalmış son burjuva değerlerinin ayaklar altına alınmasına nasıl izin veriyor.

Özeleştiri ve hesaplaşmada kişisel günah çıkardığınızda herşey bitti mi ? Kimi kurtardınız kendinizi mi? Tarih size bahşişinizi verecektir.

Sanıyorsunuz ki başörtölü herkes sizin yanınızda ve sizin gibi düşünüyor. Aldanıyorsunuz. Bu ülkede değerler sadece dini değerler değildir.
Bu ülkenin insanlarının sınıfsal değerleri vardır. Horlanan ve emekleri çalınan insanların değerleri vardır ve bugün başörtüsü mesalesinin bayraktarlığını yapan bu AKP iktidarı bütün bu değerleri ayaklar altına almaktadır.

Yukarıdaki fotoğrafa bir bakın başörtülü başörtüsüz kadınlar birlikte yürüyor.Niye karşı derseniz, açık. Tekel fabrikalarının bu hükümetçe özelleştirmesine. Birlikte attıkları slogan ne biliyormusunuz "AKP'nin imamı nasıl sattın vatanı".
Siz üniversitelerde türban serbest olsun derken bu türbanlı işçiler, işyerleri yabancılara satılarak kapı dışarı edilmek isteniyor.

Üniversitelerde okuma özgürlüğü için tozu dumanı kaldıran AKP hükümeti başı türbanlı Tekel işçilerini İMF emretti diye yıllardır emeklerini akıttıkları fabrikalarından kapı dışarı ediyor.

Ya daha ne zaman uyanacaksınız. Sizlerle bir oyuncak gibi oynayan bu kapitalist-emperyalist sistemin aktörlerine ne zaman siz kimsiniz diyecekseniz?

Ancak siz buna cesaret gösteremezsiniz.Küresel savaş makinesi ABD'nin büyük ortadoğu projesinde dizginlenmiş siyasi iktidarı ne pahasına olursa olsun bir futbol takımını tutar gibi desteklersiniz.
Sonrada yalan söyler takiyye yaparsınız. Bir bilim insanının sümerlerde fahişeler başörtüsü takardı kelimesini alır yalanlarınıza devam eder "başörtülüler fahişe" diyecek kadar yoldan çıkarsınız. İslam bile sizi islah, edememiş biz ne yapalım.

Küresel intifada söylemi AKP'nin söylem ve tavırlarıyla hiç bir ilişkisi olmayan bir tutumdur. AKP neden ABD ziyaretleri sonrası ki -Bush'un ondan sonrası başlayan Ortadoğu gezisinin ardından- MHP'yi de yedekleyerek bu türban meselesini ortaya attı. . Bunu iki nedeni var
Yerel seçimler için özellikle MHP Orta Anadolu'da genel seçimlerde aldığı yenilginin şokunu atmak için herşeyi yapma histerisi yaşıyor.

ABD BOP ile ilgili Türkiyenin etkili desteğini almaya çalışıyor. Dün nasıl Afganistan da Osama Bin Ladinle "komunizm karşıtı" bir yeşil kuşak oluşturma amacıyla ittifak ettiyse, şimdi kendisinden kopan islami grupları yola getirmek için Ortadoğu'da yeni bir hamleye girişiyor.
Peki hristiyanlığın en muhazakar "evengalist" hatta birazda hristiyan şeriatçısı kanadından olan İslam düşmanı Bush'un politikaları bu kadar kolay nasıl kabullenilebiliyor?

Bizim islamcılar anti-emperyalist değildir. Çünkü İslam ulus devlete değil, ümmete değer verir. ABD bunu bilmiyor mu.? Onlarında ağzına -nasıl Irak'ta Kürtlere bağımsızlık gibi bir bal sürdüyse- bir bal sürmek istiyor.
Bizin İslamcılarda AKP'nin bu manevrasını yutuyor. Aferin size üniversitelere başörtülü girebileceksiniz.
Pakistan'da şeriat hükümleri için mücadele eden "LAL" üniversitesinde tepeden tırnağa şeriat hükümlerine göre giyinmiş insanlara yapılan operasyonu herhalde hatırlarsınız.
Bu tutum AKP entelijanslarının taban üzerinde ABD politikalarını son derece etkili kullanma olanakları sağlayacak bir açılımı hazmetmelerini kolaylaştıracaktır.Yoks Fehmi Koru'ların Bilderberg'de ne işleri var?

Gazze'ye tepki veren AKP, Bush'un İsrail ziyaretleri sonrası İsrail'in nasıl yeniden güç kazandığını görmüyor mu?
Problemin başörtüsü veya türban olmadığını tabandaki İslamcılar ne zaman anlayacak.

Ülkenin cumhurunun eşi Fransız marka başörtüsü ile en yüksek makamlarda cirit atarken üniversitelerde "çeneden bağlama" Mahmutpaşa türbanı tarifli yasa teklifleri bizim İslamcıları hiç rencide etmiyor mu?

Ben kamusal alanda türban tartışmalarının bir oyun olduğuna inanıyorum. Bu ülkede hizmet bekleyen yoksul kesimler herşeye evet diyebilir. Ama ben bir soru sormak istiyorum.
Geçen gün camide kalp krizi geçiren bir insana namaz bölünmeyerek yardım edilmedi.
Peki hipokrat yemini etmiş ve üniversite de başörtülü okumuş kadın doktorlarımız bir kaza nedeniyle hayat mücadelesi veren bir erkeğe-hiç bir şekilde İslamla ilişki kurulamayacak ki saygı duyuyorum- sonda müdahalesi yapılması gerektiğinde ne yapacak? İnsan hayatına herşeyden fazla önem veren İslamın bu temel prensibine nasıl karşı çıkacak. İnsanı ölüme mi terkedecek. Ölen insanın ölümünden sorumlu olmayacak mı.Ya da kendi vicdanında mesleğini icra etmemesi yüzünden ölen bir insanın ailesine ne diyebilecek. Evet bu Allah'ın takdiri kabullenin...

Burada işte ayrışma başlıyor başörtüsü-bilim..
Siyasal islam-bilim.
ABD'nin her politikasına evet diyen ümmetçi bir siyaset vatandaşının ölüm kalım savaşında "İslam" derse, işte sorun burada... Kamusal alan bu.Yoksa sorun başörtüsü değil...Demokrasi hiç değil. Demokratikleşmede atılacak yüz adım varken merkeze türbanı koyarak ABD politikalarını hazmettirmeye çalışan AKP, "İslamcılara" bile iyi bir kazık atıyor.
İslamcılar bu ülkede ki bonapartizmi hala anlamış değil ama yakında anlayacaklar.

Ticari hava taşımacılığında uçucu ekip olarak görevlendirilenlerin biriken yorgunluk faktörü ile risk altında oldukları ve bu konuda düzenlenecek uçuş görev süre ve dinlenme sürelerinin bu bilimsel yaklaşım ile düzenlenebileceği çalışanları temsil eden sendika pilotlar birliği ve bu konuda bilimsel çalışmalar yapan enstitülerce kabul edildiği halde havayolu işletmelri uçuş görev süre ve dinlenme süreleri konusunu hep maliyet ve rekabetin bir unsuru olarak görmüşlerdir.
Havacılık sektörü 24 saat çalışmayı gerektiriyor ve küresel uzun uçuşların, bölgesel uçuşların, gece uçuşlarının ve kısa mesafe uçuşların artmasıyla bu ihtiyaç daha da yakıcı hale gelmektedir. Sonuç olarak uçuş ekibi sektörün taleplerini yerine getirebilmek için 24 saat süreyle hizmet sağlamak durumundadır. Buna ek olarak çok sayıda zaman diliminin aşılması uluslararası havacılığın faaliyetlerinin ayrılmaz bir özelliğidir. Dolayısıyla fazla çalışma, gece çalışması, düzensiz çalışma programları, beklenmeyen çalışma programları ve zaman dilimi değişiklikleri havacılık sektörünün bileşenleri olmaya devam edecektir. Bu etkenler insan fizyolojisine bilinen şekillerde tehdit eder ve bunlar yorgunluğa yol açarak performans azalmasına yol açar ve güvenlikle ilgili tehlikelerin doğmasına yol açar. NTSB’nin çalışmalarına göre yorgunluk ulaştırma kazalarının (hava, deniz, yol, demiryolu) % 20 – 30’una yol açmaktadır. Ticari havacılık operasyonlarında ölümlü kazaların % 70’i insan hatasıyla bağlantılıdır. Yorgunluk ise toplam ölümlü kazaların % 15 - 20’sine yol açmaktadır. Yorgunluğun temel bir risk faktörü olduğu görüşü bu alandaki önde gelen bilim adamlarınca da kabul edilmektedir ve bu görüşler konsensüs belgelerinde yer almaktadır.

Yorgunluğun gelişiminde çok sayıda etken rol oynamaktadır: görevin günün hangi saatinde başladığı, görev öncesinde bir uyku kaybı olup olmadığı ve çalışma günü sırasında uyanıklık gerektiren uzun sürelerin olması. Bu etkenler bir arada belirli bir anda yorgunluk/atiklik konusundaki arka plan düzeyini öngörülebilir bir biçimde bizlere sunarlar. Buna ek olarak, görev süresinin uzunluğu, monotonluğu ve işyerindeki çevresel etkenler gibi (örneğin kokpitte) akut etkenler de söz konusudur.

Hava mürettebatlarının çalışma ve olağandışı dinlenme kalıplarının yaşadıkları sorunların ana nedeni, bu kalıpların insan beyninin hypothalamusunda yerlişik olan ve çevrisiyle insanın faaliyetlerini senkronize etmeye yarayan biyolojik saatle çelişmesidir. Bu saat vücudun sirkadiyan ritimlerini ayarlar: bunu gündüz metabolizmayı artırıp vücudu canlandırarak ve geceleri de metabolizmayı düşürüp kaybolan enerjinin yeniden kazanılmasını sağlayarak yapar. Bunun sonucunda insanların geceleri uyanıklığı ve faaliyet kapasitesi düşer ve gün içinde de atiklikleri artar. Performansın en düşük olduğu nokta saat 05:00 civarıdır. Bu noktada insan performansının pek çok veçhesi en düşük noktasındadır: dikkat, tepki (reaksiyon) süresi ve koordinasyon. Bununda ötesinde gece görevinden sonra yapılan uyku metabolizmanın yükselmesi uykuyu kısa kesme yönünde etki yapacağından 1 – 2 saatlik bir budamaya tabi olacaktır. Burada sözü edilen ‘gece’ biyolojik gecedir. Böylelikle eğer bu uyku 6 – 9 saat arasında batı yönünde zaman dilimi aşıldıktan sonra bir yerel gecede gerçekleşiyorsa, yerel olarak gece olmasına rağmen biyolojik açıdan ‘gece’ olmadığı için metabolizma tarafından kesintiye uğratılacaktır. Bunun nedeni biyolojik saatin kişinin zaman dilimi değiştirmesi durumunda buna bir tedricen ayak uydurabiliyor olmasıdır. Bu fenomen genel olarak ‘jet-lag’ adıyla bilinmektedir.

Uyku fiziksel yenilenme durumudur. İdeal tam uyku süresi ortalama olarak 8,5 saattir ancak 1 – 2 saatlik akut uyku kaybı yorgunluk ve performans üzerinde büyük bir etki yapmaz. 2 saati aşan uyku kaybının ise görülebilir etkileri vardır ve 6 saatin altındaki uyku pek çok kişide yorgunluğun artmasına ve performansın düşmesine yol açar. Uyku kaybı zaman içinde birikir: her gün 5 saat uyuyan bir kişi bu şekilde 5 gün geçirdikten sonra tam bir gece uzunluğunda uyku açığı biriktirmiş olur. Uyku gece çalışması ile, zaman dilimi değişikliği ile ve erken kalkma durumlarında genellikle azalır. Uykunun niteliğini ve niceliğini belirleyen diğer etkenler ise şunlardır: stres, hastalık, burun, hareket ve dönmeler… Eğer bu ve başka nedenlerle kesintiye uğrarsa, bu durumda 8 saatlik uyku yeterli olmayacaktır.

Uyku süresi, sirkadyen ritmi ve uyku kaybı da dahil olmak üzere yorgunluğa katkıda bulunan çok sayıda etken bireysel düzeyde tehlikeli performans kayıplarına yol açabilir. Buna karşılık en ciddi sorunlar bütün bu etkenler bir araya geldiğinde ortaya çıkar. Gece çalışması sirkadyen ritmin düşük yerine denk gelir ve burada uzatılmış bir uyanık hali söz konusudur. Bu iki etken bir araya gelince kandaki alkol seviyesi % 0,08 düzeyine çıkar. Eğer uyku eksikliği ertesi güne de sarkarsa bunun hafıza üzerinde etkileri görülür – sonuçta kişi değişen çevre koşullarına tepki vermede yetersiz kalmaya başlar. Eğer daha önce uykuda kimi kesinler olmuşsa bu durumda bu etkiler çok daha keskin hale gelir.

Bu nedenle yapılacak olan düzenlemeler mutlaka çalışmanın sirkadyen ritmini, diğer zaman dilimlerine olası uyumu, uyanık olarak geçirilen toplam süreyi ve günlük dinlenme süresinin büyüklüğünü ve geçici konumunu göz önüne almalıdır. Dolayısıyla, 24 saate yayılan havacılık operasyonlarında yorgunluk, uyku ve sirkadyen fizyolojisi ile ilgili bilimsel bilgilerin göz önünde tutulması gerekir. Ticari havacılıkta güvenliğin sağlanması ve korunması buna bağlıdır.

Uçuş emniyeti bir tüketici hakkı ise tüketiciler uçucu ekiplerin bu sesine kulak vermelidir.

Daha fazla bilgi için Yorgun Uçmak İstemiyoruz Biz sayfasını ziyaret ediniz.

Anayasa Mahkemesi tarafından birçok maddesi iptal edilen Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu (SSGSS) demokratik muhalefetin tüm eleştirilerine rağmen tekrar TBMM'nin gündeminde. Emeklilik ve sağlık hakkını kısıtlayan bu kanun TBMM'de kabul edilirse hepimizi çok daha zor günler bekliyor.

• Ülkenin ''kalkındığını, büyüme rekorları kırıldığını'' iddia edenlerin çıkardıkları yeni yasalarda nedense emekçilerin lehine tek bir madde bile bulunmuyor.

• Talan edilen sosyal güvenlik fonlarındaki ''açıklar'' milyonları kayıt içine alarak giderileceğine, emeklilik yaşı yükseltilip, prim gün sayısı artırılıyor. Emekliliğimiz gasp ediliyor!

• Sağlık hizmetinin her aşamasında sınırlama, katkı payı ve prim sistemi getirilip herkese ek sağlık vergisi konuyor.

• Devletin tüm yurttaşlarına vermekle yükümlü olduğu ve bizlerden toplanan vergilerle finanse edilmesi gereken bu sosyal haklar bütçeye yük olarak yansıtılıyor.

• Yarısı faiz ve rant gelirlerine aktarılan bütçede silah harcamaları olağanüstü boyutlara tırmandırılıyor.

• Sağlığa ayrılan kaynak ise ne yazık ki %3 oranında kalıyor. Oysa sağlık ve sosyal güvenlik hakkı bizim ve çocuklarımızın bugünü ve geleceğini oluşturuyor.

• AKP tarafından hazırlattırılan anayasa taslağında da, sosyal devletin önemli simgesi olan sağlık ve sosyal güvenlik hakları, tek bir maddeye indirgenmiştir. Oysa karşı çıktığımız 12 Eylül Anayasası’nda bile sağlık ve sosyal güvenlik hakları 56. maddeden ve 65. maddeye kadar on madde halinde düzenlenmiştir.

AKP'nin anayasa taslağının gerekçesinde asıl niyetin sosyal devletten liberal devlete geçiş olduğu satır aralarında gizlenmiş, sosyal yardıma vurgu yapılarak ''HAK YERİNE İANE'', ''SOSYAL DEVLET'' yerine ''SADAKA DEVLETİ'' anlayışı egemen kılınmaya çalışılmıştır.

BÜTÇEDEN AKTARMA ''KARA DELİK'' DEĞİL SOSYAL DEVLETİN GEREĞİDİR!

Sosyal güvenlik, gelirin yeniden dağılımı demektir. Varlıklı sınıflardan dar gelirli, yoksul kesimlere aktarma yapma amacını taşır.

Türkiye gelir dağılımının iyice bozuk olduğu ülkeler içinde yer almaktadır. Ülkemizde en zengin yüzde 20’lik kesim, milli gelirin neredeyse yarısını almaktayken en yoksul yüzde 20'lik kesimin aldığı pay ise yüzde 10 dolayındadır. Arada 5 kat fark vardır.

Sosyal güvenlik bir anlamda bu gelir adaletsizliğini düzeltmeyi amaçlayan mekanizmaların kullanılmasına hizmet eder. O nedenle bütçeden sosyal güvenliğe yapılan aktarma, hem gelir adaletsizliğinin düzeltilmesine yardımcı olacağı gibi hem de sosyal devlet olmanın bir gereğidir.

Sosyal güvenliğe yapılan aktarmayı ''AÇIK'' ya da ''KARA DELİK'' olarak nitelemek son derece yanlıştır.

Asgari ücret başta olmak üzere tüm ücretlilerin gelirleri neredeyse sabitlenirken, elektiriğinden suyuna, ulaşımından barınmasına kadar her şey pahalanıyor. Her şey piyasanın, sermayenin, IMF’nin talepleri doğrultusunda seyrediyor.

Oysa bu ülkenin tüm zenginliklerini biz yaratıyoruz. Yolsuzluk, suistimaller ve sömürü ortadan kaldırıldığında bu kaynaklar herkese emeklilik ve sağlık hakkını da içeren insanca bir yaşam sunmaya yeterlidir.

DİKKAT! EMEKLİLİĞİMİZ VE SAĞLIĞIMIZ TEHLİKEDE!

AKP Hükümeti, sosyal güvenlik alanında Anayasa Mahkemesi kararı doğrultusunda tüm çalışanlar için ortak norm ve standart sağlayacak bir düzenleme yapması gerekirken; Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilen 5510 Sayılı Yasa'dan da geri bir yasa taslağı ortaya çıkarmıştır.

Hükümet, bir yandan sosyal güvenlik açıklarının büyüdüğünü söylerken bir yandan da sağlık alanındaki uygulamalarıyla, özel hastanelere, ilaç tekellerine aktardığı payı artırmayı hedefliyor. Türkiye, OECD ülkeleri arasında devletin sosyal güvenlik sistemine prim katkısı olmayan tek ülkedir. Avrupa Birliği ülkeleri sosyal güvenlik ve sağlık için bütçelerinin yarısını harcarken, Türkiye'de bu oran bütçenin beşte birine ulaşmıyor.

AKP Hükümeti'nin hazırladığı bu tasarı yasalaşırsa sağlık ve sosyal güvenlik haklarımızda bir dizi kayıp oluşacak:

Kadınlar için 58, erkekler için 60 olan emeklilik yaşı hem kadınlar hem de erkekler için 65'e çıkarılacak... Emekliliğe hak kazanmak için halen 7.000 gün prim ödemek gerekirken 9.000 gün prim ödemek gerekecek... Emekli aylıkları yüzde 23 ile yüzde 33 arasında düşürülecek... Hastalık, kaza, ameliyat gibi nedenlerle hastaneye yatmak gerekince "katılım payı" adı altında para ödenecek... Bütün sağlık hizmetleri paralı olacak...

Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu (SSGSS) geri çekilmelidir.
HERKESE SAĞLIK VE GÜVENLİ GELECEK HAKKI

Tüm dünyada sosyal iletişim ve özgür düşüncenin en önemli sesleri haline gelen günlükler (yani bloglar) geliştikçe kapitalist sistem hemen onlara da el attı.

Borsadaki değeri bilmem kaç dolara çıkmış Google, reklamın İngilizcesi sanırım, "advertising" kelimesini büyülü hale getirerek adsense yani reklam senslerini(Türkçesi fikir görüş iletilen öngörü) şimdi günlüklerimize salıyor.

Zavallı bloglar. İçindeki özgün yazılarla, addsenslarinin birbirine girdiği karmaşık hilkat garibelerine dönüşüyorlar.

İnsan kişisel fikir ve üretimlerini nasıl bir başkasının reklamlarina feda eder.

Google evet hizmet veriyor ondan yararlanıyoruz. Ancak baştan bu hizmeti ücretsiz yapma sözü vermedi mi? Neden bizleri reklama zorluyor. 

Reklam diyerek geçilemez milyarlarca dolarlık birikimden bahsediliyor.Bu birikimlerin kimlerin ceplerini doldurduğu belli.

Evet belki insanlığa hizmet eden çeşitli kolaylıklar sağlayan insanlara, bu fikirlerini geliştirmeleri ve daha yararlı yeni açılımlar için onların emeklerine karşı gönüllü (donate) bağış yapılabilir ve bundan kimsenin haberi bile olmaz.

Bu nasıl şeydir? Felsefi bir yazı ile karşılaşmak umuduyla ziyaret ettiğim sitede yazının altında sucuk reklamı, inşaat reklamı.

Wordpress'i seviyorum. İyi hizmet veriyor ve beni reklama zorlamıyor. Onu kesinlikle bu reklam kepazeliğine bulaştırmayacağım. Google "adsense" sitemde yer bulamayacak.

Partiler üstü politikaların (İ.Denizcier, Ş.Yılmaz), toplumsal uzlaşma projelerinin (H.Tunç) sendikacılık olarak savunulduğu dönemlerde bile Türk-İş Başkanları hükümetlere karşı en azından efelenip, “Ankara’da Türk-İş vardır” diyebilecek kadar kendilerini güçlü hissederken şimdi ne oldu? Aslında olan biten bu kadar basit mi?

Türk-İş kuruluş yıllarından bu yana Konfederasyon politikalarında önemli değişiklikler yaşamadı. Hep siyasal iktidarlarla arasını bozmadan hareket etmek prensibi ağır bastı.
1952’de kurulan Türk-İş 1980 darbesine kadar geçen yıllarda politikası anlamında iki önemli eleştiri ile karşı karşıyaydı.
Sınıf ve kitle sendikacılığını reddederek, partiler üstü politika adı altında sermaye güçlerine karşı uzlaşmacı davrandığı,
ABD kaynaklı AFL-CİO sendikal örgütünün Asya bölümü için kurdurduğu vakfı, AFFLI ile 1971 de yaptığı anlaşma ile örgütsel bağımsızlığını yitirdiği.

Türk-İş 1980 askeri darbesi sonrası, askeri yönetim tarafından kurulan hükümete Genel Sekreteri Sadık Şide’yi Çalışma Bakanı olarak verdiğinde bir dönemde sona ermişti. Bu son attığı adım, bu iki eleştiriyi de doğrular nitelikteydi.
Çünkü 1980 darbesi ABD tarafından derhal meşru ilan edilmiş, sermaye tarafından alkışlarla karşılanmıştı. Tekstil İşverenleri Sendikası Başkanı Halit Narin darbe sonrası “ Bu güne kadar işçiler güldü şimdi sıra bizde” diyecek kadar olayı netleştirmişti. 1980 darbesinden az önce katledilen DİSK Genel Başkanı Kemal Türkler’le birlikte bir dönemde kapatılmıştı.

1989 yılına kadar geçen tam 9 yıl Türk-İş’in sustuğu, politika üretmediği, Özal hükümetlerinin ise en büyük sosyal yıkım, özelleştirme, küreselleşmeyi içselleştirme ve yasal zeminlerini yaratma projelerini bir bir hayata geçirdiği yıllar oldu. Ülke T.Özal’ın söylemiyle “transformasyon” geçiriyor, Türk-İş sadece izliyordu. Neden?

1989 yılında yaşanan işçilerin kendiliğinden geliştirdiği bahar eylemleri, grevler ve bağlı bir çok sendikada yaşanan “yönetim ve zihniyet değişikliği” Türk-İş’de 1980 sonrası ilk kez yeni bir değişim olanağı sunuyordu. Bu rüzgar Türk-İş’i değiştirmede rol alan güçlerce iyi kullanılamadı. Değişim isteyenler uzun vadeli yeni bir yapılanmayı hayata geçirmek yerine, günübirlik sorunlarla boğuşmak politikalarına daha çok önem verdiler.

Daha sonra her partiden müteşekkil hükümetlerin özelleştirme, sosyal güvenlik hakları ve emeklilik haklarına yönelik büyük ölçekli saldırılarda da Türk-İş gerçek bir karşı mücadele anlamında, yine yanıtsız kaldı. Zonguldak grevi sonrası yükselen işçi sınıfı mücadele ivmesi tersine işlemeye başladı. 1999 yılında Türk-İş Genel Kurul’na Sayın Bayram Meral’e karşı Genel Başkan adayı olarak çıkmaya karar veren sevgili Şemsi Denizer’in katledilmesi belki de bir dönemin sonu, yeni bir dönemin ilk habercisiydi.

Son iki dönem incelendiğinde Türk-İş’de yeni ve farklı bir politikaya kayışın ipuçları filizleniyor. Temel işçi meselelerinden kaçmak, sorun ve çözümlere hiç dokunmamak, ama zaman zaman bocalayarak (Avrupa Birliği Karşıtlığı-Sermaye kesimi ile birlikte Avrupa Birliği destekçiliği için gazete ilanı) genel konularda sanki sözü dinlenilen, toplumsal etki yaratan görüntü altında, ahkam kesmek. Daha fazlasını isteyen sermayeye yine göz kırpma politikaları.

Elbette Türkiye’deki yaşanan siyasal ekonomik ve sosyolojik değişim ve uluslararası ilişkilerdeki yeni yaklaşımlar Türk-İş’i es geçemezdi. Çünkü bu geçmiş önemli tarihsel dönüşümlerde de böyle olmuştu. Türk-İş hep uslu çocuk olmuş, dönüşümü, işçi sınıfının yararına olup olmadığına bakmadan, gerçekleştirenlerin konumuma uyum sağlayarak geçiştirmişti.

Türk-İş’in tarihi ile ilgili geriye doğru bir değerlendirme yaptığımızda bugünkü değişimin de ipuçlarını bulabiliriz. Çünkü bu tür değişiklikler hep önemli yeni tarihsel sosyal toplumsal olaylar yaşanmaya başladığında hortlamaktadır. Bu nokta çok önemlidir. Neden?

Birincisi ülkemizin üç önemli komşusundan Irak ABD işgali altındadır. İran ve Suriye ise saldırı tehdidi altındadır. İşgal edilen Irak ülkesi fiilen 3’e bölünmüş, ABD’nin açıkca deklare ettiği BOP’un (Büyük Ortadoğu Projesinin) aktörleri yeniden belirlenmektedir. Yani ülkemizin yanı başında Misak-ı Milli’yi bile temelinden sarsabilecek, büyük alt üst oluşlar yaşanmaktadır.

İkincisi, 11 Eylül sonrası ABD tarafından, eski sosyalist rejimlere karşı bir kalkan olarak kullanılan İslami Yeşil Kuşak stratejisi’nin terk edilmesi esnasında, ne gariptir ki kendisine karşı doğan “siyasal İslam temelli ve silahlı mücadeleyi benimseyen” yeni muhalefetin, “ılımlı İslam” modeli söylemli yeni siyasal iktidarlarca etkisizleştirilmesi için henüz tam kavrayamadığımız bir süreç başlatılmıştır.

ABD’nin Cumhuriyet, laiklik, demokrasi, insan hakları, sosyal devlet, sendikal hak ve özgürlükler vb argümanları düşünmesini ve savunmasını beklemek ne kadar gerçekçidir. Öyle olsaydı bugün özgürlük ve demokrasi getirmek adına işgal altında tutuğu ülkenin Şii bölgesinde çarşaf giymeyen kadınların cezalandırılmasına göz yummazdı. Kadınların otomobil kullanmasının bile yasak olduğu Suudi rejimiyle yıllardır birlikte stratejik ortak olarak yaşamazdı.
Bu nedenle ülkemizin “geleneksel yapılanması” “önemli bir değişim sürecine” sokulmuştur. Öncelikle bunu anlamamız gerekir.

Aslında Türk-İş son kongresi sonrası ileri sürülen Türk-İş’in birilerince ele geçirildiği söylemleri biraz safdilliktir. İsterseniz böyle önemli bir alt üst oluşun yaşandığı 1960-1970 yıllarının Türkiye’sin de basit bir örnek olarak, AAFLI nedir diye bir geçmişe şöyle bir bakalım.

AAFLI, 1968 yılında, ABD’de en üst düzeyde sendikal örgütlenme olan CIA ile adı anılan AFL-CIO’ya (Amerikan İşçi Federasyonu-Sanayi Örgütleri Kongresi) bağlı bir vakıf olarak kurulmuştur. Esas faaliyet alanı, içinde ülkemizin de bulunduğu Asya’daki yeni-sömürge ülkelerdir. Türkiye ile birlikte Hindistan, Endonezya, Güney Kore, Tayland, Malezya önem verdiği ülkelerden bazılarıdır. İlişkide olduğu ülke sayısını sürekli çoğaltmaya çalışmaktadır.

AFL-CİO’nun Asya’daki operasyonları konusunda geniş bir makale yazan Kim Scipes, (Department of Sociology (M/C312) University of Illinois) şöyle diyor.
“AFL-CIO, tarihinin önemli bir bölümünde, dünya çapında gerici bir emek programını savundu. AFL-CIO’nun demokratik biçimde seçilen hükümetleri düşürmek için çalıştığı, ilerici emek hareketlerine karşı diktatörlerle işbirliği yaptığı ve ilerici hükümetlere karşı gerici emek hareketlerini desteklediği de benzer biçimde bilinir. (1) Kısacası, AFL-CIO, doğru biçimde “emek emperyalizmi” olarak tanımlayabileceğimiz bir pratik yürütmüştür. “AFL-CİA” benzetmesi gerçeği yansıtmaktadır ve bir solcu paranoyası değildir.”
Yazının tümü için http://www.sendika.org/yazi.php?yazi_no=2445

Bu vakfın gelirleri ise AFL-CIO ve yine CIA denetiminde olan ABD Yardım Teşkilatı (AID) ve emperyalist tekeller tarafından sağlanmaktadır.
AAFLI, bu amaçla 1983-84 arasında yani sadece bir yılda 12 ülkede 78 bin işçinin katıldığı 2238 seminer düzenlemiştir.
ABD’nin AID birimi, 1954 yılında İş ve İşçi Bulma Kurumu ile birlikte Türkiye’de eğitim seminerleri düzenledi. Bülent Ecevit’in Çalışma Bakanlığı döneminde ise AID’nin TÜRK-İŞ’le doğrudan ilişkisi kuruldu. AID, TÜRK-İŞ’e parasal yardımda bulunmaya başladı ve ortak seminerler düzenledi. Bu arada, 1961-1970 döneminde ABD’ye 600 sendikacı ve sendika görevlisi götürüldü.
ABD istihbarat örgütleri 1960’lı yıllarda ABD sendikaları ile daha yakın bir işbirliğine girdi. ABD devlet parasıyla finanse edilen, istihbarat görevlilerinin çalıştığı ve ABD sendikalarının kamufle ettiği enstitüler oluşturuldu. 1968 yılında kurulan AAFLI (Asya Amerika Hür Çalışma Enstitüsü) bunlardan biriydi. AAFLI, 25 Mayıs 1971 tarihinde TÜRK-İŞ ile bir anlaşma imzaladı. Böylece 20 yılı aşkın bir süre, ABD istihbarat görevlileri, Türkiye’de para dağıtarak, önce işçi sınıfı ve sendikacılık hareketi hakkında istihbarat topladılar, ardından bu hareketi yönlendirme çabasına girdiler. 1979 yılında TÜRK-İŞ Eğitim Müdürü Hidayet Altınakar, TÜRK-İŞ yönetimine verdiği raporda bu yönlendirme çabalarından şöyle yakınıyordu
“AAFLI’nin yetki aşma huyu başka örneklerde de bellidir. AAFLI’de TÜRK-İŞ Genel Merkezini aşıp bağlı sendikalarla doğrudan ilişki kurma alışkanlığı başlamıştır. Kendi kendilerine sendikalara gidip program önermişler, hatta bunu bazı sendikalarla pazarlık konusu bile yapmışlardır. Ayrıca, bölge temsilciliklerimize bile doğrudan gidip bir takım öneri ve vaatlerde bulundukları da malumdur...”

“Bölge Temsilciliklerimize eleman temini, AAFLI’nin kendi başına girişeceği iş değildir. Bu konuyu birinci bölge temsilciliğimize AAFLI kendisi götürmüş ve bol vaadler vererek Genel Merkez –Temsilcilik ilişkilerine, hatta başta Genel Sekreter olmak üzere İcra Kurulumuzun yetkilerine müdahale etmiştir. Ayrıca her geçen gün daha fazla merkeziyetçi ve disiplinli olmak ihtiyacını duyduğumuz, hatta bu konuda Bursa’da özel toplantı bile düzenlediğimiz bir dönemde faaliyetlerimizin merkeziyetçilikten uzaklaşmasını önermek AAFLI’nin görevi değildir.

“AAFLI’nin, şimdi Türkiye temsilcileri geldikten sonra, Genel Merkezimizi atlayıp bağlı kuruluşlarla sık sık temas kurdukları dikkati çekmektedir. Hatta, bağlı sendikalarımızın Genel Merkezlerini bile atlayıp doğrudan şubelerle ilişki kurdukları ve “bizde para çok, siz ne isterseniz yaparız’ yöntemiyle yaklaştıkları, böylece de bu parlak vaade kanan şubenin kendi Genel Merkezinden kuşkuya düştüğü de görülmüştür…

“Bir sendikal dayanışma olayı olan TÜRK-İŞ / AAFLI ilişkilerini, ülkemizin son derece hassas politik dengeleri hakkında adeta istihbarat yapan ve üstelik bunu sağlamak için TÜRK-İŞ’i sıkıyönetimden izin almaya görevli kılan bir biçime dönüştürmek hoş karşılanamaz…

“AAFLI son zamanlarda içine kapanmış, adeta bizden uzaklaşmıştır. Bu durumda biz AAFLI’de ne olup bittiğini bilmiyoruz, ama onlar TÜRK-İŞ’te olup bitenleri biliyorlar. Oysa durum tam tersine olmalıdır.”
Kaynak:
http://www.uyurgezer.net/emperyalist-guclerin-ulkemizde-dagittigi-paralar-t30072.html

Türk-İş'in AAFLI ile ilişkileri, 1992 yılında toplanan 16. genel kurulunda alınan bir kararla sona erdirilmiştir. Bilindiği gibi 1989 yılında sosyalist sistem çökmüş, soğuk savaş dönemi bitmişti. Yani bu tür ilişkilerin önemi azalmıştı.

Şimdi başta belirttiğimiz bu tarihsel önemdeki yeni değişimde, yeni aktörlere yeni roller biçilecek mi?

CIA, hele 11 Eylül sonrası saldırganlığını gizlemeyen hatta bunun artık yeni politikaları olduğunu söyleyen , bizatihi ABD devleti yerli yerinde durduğuna göre neden olmasın ki?

Sonuçta Türk-İş’in, Hak-İş’leştirilmesi gibi kamuoyuna yansıyan bu “yönetici değişikliği” nereye gidecektir, bu izlenmelidir.

Ancak bu yönetici değişikliğinde fark edilmeyen ve bence Türk-İş kongresine damgasını vuran belki de en önemli olay son yıllarda ulusalcı, Cumhuriyetçi saflarda yer alarak AKP iktidarına karşı cephede yer alan Türk- Metal sendikası Başkanı sayın Mustafa Özbek’in açıkça AKP operasyonu olarak nitelendirilen Sayın Kumlu’nun listesine destek vermesidir. Sayın Özbek Türki Cumhuriyetler sendikalarını da içine alan Avrasya Metal İşçileri Federasyonunun da başkanıdır. Önemli bir deneyimi ve birikimi olan sendikacıdır.

Başbakanımızın son Bush ziyareti sonrasında, sınır ötesi operasyona ışık yakılması, 1 Mart tezkeresi sonrası bize mesafe koyan ABD ile somut işbirliğinin yeniden başlıyor olması gibi yeni bir dönemin ilk işaretleri..

Özbek Başkanın bu tercihinin, basit bir tercih olmadığını düşünüyorum. Yoksa yeni dönem başladı da biz mi ayakta uyuyoruz…