gitmek « WordPress.com Tag Feed

soluksuz

ruyagezer — Sat, 04 Oct 2008 12:46:57 +0000

uzak, daha uzak, kaç, kurtul, koş, ıslan, yağmur yağsın yağmur aksın su üstünden içine içinden dışarı gözlerinden dudaklarına ak ak aksın boğul nefessiz sularda haykır çıkmasın sesin, sesin, sessizliğin, dur, dinlen, soluklan soluksuzsun, gözlerin tuz gölü buharlaşmış sözlerim kuru kuru kupkuru bu şehir, sen, şehir, kuru... kokuyor, sokaklar, caddeler, ağaçlar, kokuyor, kokuyor, keskin, ekşi, tozlu, kokuyor şehir, soluğunu tut, kal, soluksuz... kaç, kurtul. kokudan. kurtulamazsın o'ndan.

Gitmek Gerek Bazen...

iLsu — Wed, 17 Sep 2008 12:32:34 +0000

Gitmek Gerek Bazen...
Bazen bitmek gerek yaşamdan, her yerden

Bırakmak gerek bugünlerde, işi gücü, sevgileri aşkları, parayı pulu. Gözün görmeden, kulağın duymadan, yüzün gülmeden gitmek gerek buralardan.
Nereye olduğunu bilemediğin yollara, neden olduğunu anlamadığın sebeplerle çıkmak gerek. Kimseyi yanına katmadan, kendini bile olduğun yerde bırakarak gitmek.

Gitmek gerek bazen.
Bazen buralardan
Bazen bu zamandan
Bazen bu yerlerden.

Tanıdık tanımadık her yerden, her şeyden gitmek gerek.
Neresi olduğunu bilmediğin yerlere, nereye çıkacağını bilmediğin yollara sapmak gerek. Kaybolunca sormamak gerek kimseye neresi diye. Durunca kalmak gerek oralarda. Ayakların seni götürene kadar kalmak. İçinden yeniden gitmek gelen kadar durmak gerek orada. Kim ne derse desin umursamadan, hatta herkese bir şey söyleyerek gitmek gerek. Kiminin gözünün yaşına bakmadan, kiminin gözünün içine baka baka gitmek gerek.

Ne kimseden kaçarak, ne yaşama koşarak, sadece yola çıkmak gerek, adı gitmek olsun diye.
Zaman mekan aramadan, yer, iz yol sormadan canını savurmak her istediğin yere.

Gittim ben, gidiş o gidiş.
Ağlamaktan, üzülmekten çare olmadığını görüp gittim, neresi olduğunu bilmediğim yerlere. Hayalini kurduğum sevgilerin aşkların yaşandığı, aradığım insanları bulduğum, kaybettiklerimi gördüğüm yerlere gittim. Benim olsun olmasın fark etmeyen, ben sevsin sevmesin önemsemediklerimin yanında aldım soluğu. Saçımın şekline, gözümün rengine aldırmayanların, görünüşüme değil, benim derdime bakanların olduğu diyarlara gittim. Para pulun hüküm sürmediği, ahbabın, eşin dostun önemli olmadığı, sadece sen olmanın kıymetli olduğu yerlere gittim.
Aslında insandan gitmek gerek.
En önemlisi insanı bırakıp gitmek.
İnsanı insandan çok yoran, bitiren, sindiren başkası var mı?
Durduk yere, sebep aramadan insanı insanlığından eden var mı?

Ben gittim.
İnsanı bırakıp gittim.
En azından gitmeye çalıştım, denedim.
Sadece kendimi aldım yanıma, beni.
Bazen onu da bıraktım yollarda.
Baktım olmuyor bensiz olmak, geri döndüm yine aldım.
Benin dışındaki her şeyi herkesi boş verdim , bıraktım.
Yoruldum taşıdığım insan yüklerinden
Yoruldum bana yük olan insan siluetindekilerden.
Nereye gitsem peşimi bırakmayanlardan,
Peşimde olmasa da izimi sürenlerden.

Aslında gitmek hep gerekli bazen değil. Her yere ait olmak gerek, bir yere değil.
Kendine hesap vermek gerek, etrafa değil. Kendinden sorumlu olmak gerek, herkesten değil.
Yaşamak için gitmek gerek.
Yaşamı anlamak için gitmek gerek.
Anlaşılmak için gitmek gerek.İnsan olmak için gitmek gerek.
Sormayın işte nedenini
En çok
Gitmek gerektiğinde gitmek gerek.(!) ...

çok

ruyagezer — Wed, 17 Sep 2008 08:53:19 +0000

çokum ben bugün. öyle çokum ki kendime sığmıyorum, sığmıyorum odalara kapılara, caddelere sokaklara, havalara sulara, şapkalara ceketlere, eteklere pantolonlara, takılara tokalara, seslere suslara, sellere kuraklara, ellere dudaklara, balıklara denizlere, gemilere oltalara, masalara sıralara, kitaplara şarkılara, adalara koylara, kıyılara kuyulara, kahvelere çaylara, defterlere kalemlere, insanlara kendime, içim içime, sığmıyorum. çokum ben bugün. öyle çokum ki... bir de gözle görülebilsem!

Gitmek...

feelozof — Tue, 16 Sep 2008 04:41:35 +0000

İşte size sihirli bir sözcük; gitmek, ister uzatın,
ister kısaltın. Nereye çekerseniz oraya gidebilir.
Bir köpek kadar sadık, bir akrep kadar kalleş
olabilir. Gurbetten gitmek, yurda dönmekmiş;
varmak için gitmek gerekliymiş ve her gün
yatağımızdan kalkıp kapıyı açınca bir yerlere
gidermişiz. Öyle söylerler. Söylenenler doğru
mudur?
Eğer yaşamın kilidiyse hareket, o kilidin
anahtarı da gitmek olsa gerek. Bir kenti
terketmenin hüznünü anlatan Behramoğlu, yeni
bir şehre gittiğinin farkındadır ve başka bir
hüznü yanında getirir. İkisinin arasındaki fark
belki çok ince belki de sadece muhtevada
saklıdır. Gitmek ve terketmek iki zıt uç mu
yoksa aynada birbirlerini çoğaltan görüntüler
midir? Sanırım bu, yaşadıkça anlaşılacak bir sır.
Her gün çıktığınız evden son çıkışınız olursa ya
da her gün gittiğiniz yerden farklı bir yere
gidiyorsanız, bu gidiş ve terkediş diğerlerinden
ayrıcalıklıdır... diyebilir miyiz?
İşte size sihirli bir sözcük ve bir sürü soru.
Kelimenin sırrına vâkıf olduk mu iş bitecek.
Ama sorun bu noktada başlıyor kimi zaman.
Kelimede kaybolmak da mümkün, kelime bizi
ezebilir, eritebilir. Onda yeni anlamlar bulurum
umuduyla girdiğimiz her sorumluluk
ayağımızda bağ olabilir.
Söz gelimi ben sürgün hayaliyle süslediğim bir
yolculuğun gitmek mi, terketmek mi, sevmek
mi, kaçmak mı olduğunu nasıl çözerim. Olsa
olsa onu bir hayal değil de gerçeğin ta kendisi
saymakla çözülebilir bu düğüm.
Evet sürgünü yaşıyormuş gibi yaşamayıp;
yüreğinde hissettim mi iş biter. Daha doğrusu
"Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim".
Gitmenin ne demek olduğunu işte o zaman
çözerim. Düşünün, bir düşünün, hepimizin
içinde kangren olmuş bir sürgün var ve onun
hediye ettiği gurbetlerle çoğaldığımızı düşünün.
Akşam eve geldiniz , oturmuş t v
seyrediyorsunuz; ya da bir yerden bir yere
gidiyorsunuz ve tabii ki yalnızsınız (ki
yolculuklarda insan hep yalnızdır). Onu
hissettiniz mi? Garip bir burukluk... içinizdeki
yarım kalmış çığlığı işitebiliyor musunuz? İşte o
nereye giderseniz gidin, ne yaparsanız yapın ve
nerede kalırsanız kalın , yanınızdan
ayıramadığınız sürgünlüğünüzdür. Lütfen, bir
an gurbeti yaşar ve evinizde sıla özlemi
çekerseniz, sözlerimi hatırlayın.
Kimi sözcükler büyüsü kendinden menkul bir
hüzünle birlikte yürürler.

ferhat aktan

Git denmeden.

mahzâ — Mon, 15 Sep 2008 14:51:18 +0000

‘Sabahtır.
Bir uçak gökyüzüne
Kanat açmaktadır.
Taşınır sevdam yüreğinde.
Beni ben aldatmaktadır.
Suskunluk benliğimde.
Gerçekler pek acıdır.’

‘Bu yol baldır.
Sevda dolu sözcüklerle
Gözlerime dolan yaşlardır.
Meğilliyim gitmelere
Beni ben ağlatmaktadır
Saldım umudumu sonsuz düşüncelere.
Biten benim kalan sevdamdır.’

‘Gündüzüm karanlıktır.
Sürülmüş kara ak geleceğime.
Kaderim ısraf dolu sayfalardadır.
Alamam bundan sonra kalemi elime.
Tükenmeden kırmışımdır.
Firarım Git denmeden gidişimde.
Kimse değilim ismim hatırlanmayacak olandır.’

‘Hatırlanmayışımdır.
Zafer benliğimde.
Onca yılım boşadır.
Tüketmişim kredimi ben ben diye diye.
Gerçeğim Elveda’larımda saklıdır.
Kimin umrunda bu yolu kendimden çok sevsemde.
Feryadım Tek kendime Feryadım zararımdır.’

‘Bitişim başlangıcımdır.
Vefa canımda sözlerimde.
Hasret duygularımın baş tacıdır.
Yolun sonunu getirmişimdir belki de.
Herkes benden çok bu yolda yoldaşımdır.
Gidiyorum git denmeden işte.
Gidiyorum. Hatıram fırtınalarımdır.’

‘Gömülüşüm sancımdır.
Fatihalarım dillerde.
Yalanlar kamçılarımdır.
Samimiyete hasret gözümde.
Dinmeyen yürek yaralarımdır.
Gidiyorum Gönlüm öksüz bir serçe
N’olursunuz diyesim kalmamıştır.’

‘Git denmeden gideceğim.
Bilinmeyeceğim.
Gideceğim.
Dur denmez bilirim.
Git denmeden gideceğim.
Hoşçakal kendimden çok sevdiğim.
Hoşçakal derdimden çok benimsediğim.
Her günüm zehir olacak bilirim.
Bile bile gideceğim.
Başka yolum yok yüreğim.
Kızma bana gitmeliyim.
Git denmeden gitmeliyim.
Az gururum varsa gitmeliyim.
Dur denmez bilirim.
Git denmeden gitmeliyim.
Fatiha’mı yüreğime gömerde giderim.
Dünya’da yerim yurdum yok görmekteyim.
Gideceğim.
Dönüşüm olmaz sevdiğim.
Hasretinle nefes nefes seni çizeceğim.
Git denmeden gideceğim.
Hoşçakal..
Hoşçakal yüreğim!
Hoşçakal!’

Mahzâ 110508

Sukut İkrârdır...

mahzâ — Mon, 15 Sep 2008 14:39:59 +0000

‘Bütün alem yüreğime dar gelir.
Mantık üzeri politikalar.
Yalancının mumu ne zaman erir.
Bu sebebi istikamet nereye kadar.’

‘Vurgun aşklarda kaybetmişim.
Bir biten bin başlayanım var.
Hep yanlış insanları sevmişim.
Bende vefasızdır iz birakanlar.’

‘Raylar gibi ayrılmaktayım.
Ardımdan acaba kim bakar?
Ettiğim kelam kadar yanlışlardayım.
Beni doğruda kim tutar?’

‘Güneşin ateşinde gizlenmişim.
Zamansızlık beni arar.
Kimseden korkmadan ismini kalbime işlemişim.
Sevmedim inan kimseyi Seni sevdiğim kadar.’

‘Anlaşılmaz yazı ve şiirlerdeyim.
Bilinmeyişim bana kâr.
Sukut İkrârdır dedi. Gitmekteyim.
Dur diyende yok.. kalmam zarar.’

Sukut İkrârdır.
Sustum işte.
İkrârım gidişimde.
Sağolasın..

Mahzâ 140508

Bende isterdim.

mahzâ — Mon, 15 Sep 2008 14:07:51 +0000

‘Bir bakışla sevmeyi..
Yağmur altında ıslanmayı.
İçin için sevinçten ağlamayı.
Bende isterdim.’

‘Aradığım huzuru bulup..
Hep özlediğim diyarları yurt bilmeyi.
Kendimden çok seni düşünmeyi.
Bende isterdim.’

‘Sana yoldaşım demeyi..
Artık için için sançılanmadan yaşamayı.
Geleceğe dair defterimden silmek feryatlarımı.
Bende isterdim.’

‘Şiirsiz anlamanı benliğimi..
Sorusuz sualsiz gönül sayfamı okumanı.
Paylaşmaktan geçse saygı.
Bende isterdim.’

‘Susup susup gülümsemeyi..
Soranları seni saatlerce anlatmayı.
Seni sevdiğimi dünya’ya haykırmayı.
Bende isterdim.’

‘İşte çok geç..
Başlamadan görmeden tanımadan.
Olmayacak! Bir nokta konulacak.
Ya çok geç.. ya da çok erken.
Bende isterdim…
Ama..
Ne seni ne de başkası olmaz..
Düşünmemekteyim..
Ben o kapıları yıllar önce kilitle süngülemişim..
Dön, var git be yiğidim..
Olmayacak dua’ya..
Amin deme..
Bende demeyeceğim..
Ya çok geç.. ya da çok erken.
Yalnız yürürüm, giderim bu yolda..
Yalnız olurum, ölürüm dönerken.’

Selametle…

Mahzâ 180508

Nice lugât eskittim

mahzâ — Mon, 15 Sep 2008 13:52:41 +0000

Günler gelir geçer.
Gözümdeki o sevda tükenir.
İsyan bayrağını çekmiştir keder.
Bu uğurda anadan yardan geçilir.

Bilmezler bilmezsin bilmeyin.
Işıtan güneş üşür olur.
Kimse sevmedi, ama işte sensiz gönlü neyleyim.
Ümitlerim gecemde boğulur.

Aramızda dağlar yoktur.
Sınır gönlümden, gönlünden ibaret.
Bu yol pek yokuştur.
bitermi bendeki senli hasret..

Her sözümde sen her gülüşümde sen.
Kanatır gözümde gördüğün gülün dikeni.
Senin için burkulan hep ben hep ben
Kalemim yüreğim sende firari..

Nice lugât eskittim
Aradım seni anlatmaya tabir
Bulamadım sözleri teker teker vurdum sildim
Hey, Güzel Rabbim nelere kadir..

Ağaçları, kuşları,
Sever oldum, mest oldum
Yağmur ve fırtınayı,
Herşeyden çok sever oldum..

Sustum senin için.
Açacak bir defterim kalmadı ki.
Hepsini uğrunda tükettim.
Hoş, kırmışım çoktan kalemimi.

Gidiyorum, anlayamadım seni,
Gidiyorum, gözümde sen.
Gidiyorum, af et tutamadım o körpe yüreğini,
Gidiyorum, ne olur ki.. dur desen, diyebilsen.

Kendinden geçip bana dur desen.
Sana verdiğim sevginin bir nebzesini bana.
Şu küçük ruhuma bahşetsen?
N’olur.. ben yazılmadan son sayfana.

Ama..

Yok..

Demezsin..
Gitsemde demezsin..
Belli ki azıcık bile sevmezsin..
Gidiyorum… gitme demezsin..
Olsun..
Bil ki şu yüreğimde her zaman yer edineceksin..
Uzaklarda olsamda dalıp dalıp sen geleceksin..
Gitme demesende demiş gibisin..
Uğruna nice lugât eskittim..
Herşeyi boş verdim de..
Keşke azıcıkta olsa farkına varıp..
Sevgimi bilseydin..
Sevmen için değil..
Sadece bilseydin..
offf.. offf..

Mahzâ 240508

Gittim / HesapLastim / Döndüm...!

iLsu — Sun, 14 Sep 2008 17:13:47 +0000

Issız bir gecede başladığı yolculuğum
Bir yol hikâyesine bıraktım kendimi
Uzak diyarlara, bilmediğim yerlere uzandım
Kaçtım, hep uzaklaştım
Durup hesaplaşamadım

Gittim / Durdum
Bir sahil kasabasında
Huzurun kollarına bırakacaktım yüreğimi
Dingin bir ırmağa dönecek
Unutacak / Hatırlamayacaktım

Gittim / Kaçtım
Bir dağ tepesindeydim
Hatırladım / Hatırlattın
Bağırdım avaz avaz yokluğuna
Kimse duymasa da / Kimse bilmese de
Adına takılar takıp bağırıyordum ağız dolusu
Sakinleştim, kırgınlığım azaldı biraz

Gittim / Gittin
Farklı yönlere, değişik mekânlara aktı yolumuz
Arada bir birimize bıraktığımız
Kısa mesajlar
Dudak ucundan sorulan
Nasılsın, iyi misin cinsinden yarım ağız sorular vardı

Gittim / Konuştum
Bir dört yol ağzında durdum
İki farklı ses içim de
Bir birimizi eleştirdik kıyasıya
Kızgındık / Öfkeliydik
Kırdık / Döktük / Ağlattık / Kanattık
Sustuk / Boğulduk
İkimiz de o kadar haklıydık ki
Anladık yaptıklarımızı
Vazgeçtik bir birimizi suçlamaktan

Gittim / Durdum / Baktım
Görmediklerimin farkına vardım
Ne çok hata yapılmış
İncitilmiş / Burkulmuş / Tüketilmiş
Ne çok / Ne çok hata yapmışız
Kaybetmiş / Kaybedilmişiz

Gittim / Etrafımda döndüm
Her yanım kuşatılmış
Aramız da uzak mesafeler
Ama burnumun dibinde bir yere gitmemişsin
İçimden bir yerden fısıltın geliyor
Her fısıltı biraz daha sen oluyor

Gittim / Sustum
Sessizliğime sığındım
Sustum / Sustum /Sustum
Çaresizliğimin çaresini onun sırtına yükledim
Kabullenemedim / Kabul edemedim
Sustum ve susturdum
Boğazına halkalar geçirdim
Yüzleşemedim / Boynumu yere eğdim

Gittim / Gözlerimi kapattım
Film şeridi gibi geçti
Bir aşkın bitişi gözlerimin önünden
Dur!
Böyle olmamalıydı diye hayıflandım
Ama filmler gibi değildi hayat
Hiçbir sahnesini durduramıyorduk
Bitti / Bittik

Gittim / Döndüm / Hesaplaştım
Hatalarım / Yanlışlarım / Günahlarım
Bir bir yüzleştim hepsiyle
Gittim / Değiştim / Geldim
Bıraktığın yerdeyim
Bıraktığın gibi değilim

Cebimdeki Misket Kadardin...

iLsu — Sun, 14 Sep 2008 10:51:41 +0000

"Cebimde bir misket kadardın ,
Oynadım, kırıldın "de !

Çekilip bir kenara görünmezliğimde saklanmak istiyorken,
saklamak istiyorken içerleyişimi sen oluyorsun önümü kesen.
Gitme der gibi bakma.Kalmak için gelmiştim oysa ki.Ne oldu elalarına ?

Boşver be sevgili.Ben kaç yenilgiyi örtbas etmedim ki yüreğimde.Kaç gözün aldatmışlığını gördüm de görmedim dedim.
Kaç çatışmanın ortasında direnmedim.Oysa cephanesiz yakalandım gözlerine.
Sen hiç bilmedin...

Vur hadi ! Elasına kurşuni bakışlar yükle.Ağır yaralasın sessizliğin.Olanaksız hayallerim kan kaybetsin

Zaten yetimdim sevgili, ben zaten yetimdim.
Ki bu yaralarıma nikotin basmayı çoktan öğrendim.Ama sakın ola ellerinde gül kırmızısıyla gelme!
Arada umarsız bir selam belki...
Kaç gece ay kırıldı dizlerimde,
Yüzümde bakır sarısı tutuklu kaldı.

Kaç sürgüne kesildi biletim...
Kaç vurgunda nefessiz kaldım.
Buzlu cam gibi ufalandı hayaller,
İmkansızdı...

Oysa bilmiyor muydu sanıyorsun bu canım, cebinde bir misket kadar olduğunu ve oyununda son koz olarak kullanılacak olduğunu.
Yetimdim sevgili...
Alışkındı içimin yıkılmaz dediğim kaleleri. Harabelerde harcadığın zamana yandığını biliyorum.
Şimdi enkazıma yapmacık hazan sarısı giyinip bakma.Zaten yetimdim sevgili !Öksüzlüğü de öğrenirim.Gidiyorum...

Ben, isteyerek , bilerek, yavaş yavaş ölüyorum.
Gitme der gibi bakma şimdi...Ben, aradan çekiliyorum.

yakında...

ruyagezer — Sun, 14 Sep 2008 09:41:30 +0000

iki bıçak seçmesem de, iki bilet seçeceğim kendime...

belki de ikişer...

dillerini bilmediğim ülkelerden geçeceğim

başımı bilmediğim sesler ağrıtacak

tadını bilmediğim yemekler tadacağım belki

ya da tanıdık olan her şey yabancılaşacak

ya çok uzaklara götürecek bu iki bilet beni kendimden

ya da kalacağız kendi kendimle baş başa

kaybedeceğiz birbirimizi şişe diplerinde

seni bulacağız içimizde

ya da kendimizi kaybedeceğiz bilmediğimiz sokaklarda

yolumuzu sana çıkaracağız

ve cebimizde dönüş bileti parası bile olmayacak.

Ben bende sürgünüm

mahzâ — Sat, 13 Sep 2008 23:34:22 +0000

Tebessüm var yine yüzümde
Ölümlüdür sözler
Ayrılıklı hasretler yanar sinemde
Yaşlıdır gözler

Ümitsiz dertlerin derdiyim
Karanlıktır ömrüm
Sevdalı sözlerin sitemiyim
Firaridir gönlüm

Dünsüz bugünlerim kalemimde
Çağlayan nehirler
Saklıdır hayatım elemimde
Çalınan senfoniler

İnsanların bilinmeziyim
Bindir dönüşüm
Yalnızların zaferiyim, hiçim
Ben bende sürgünüm..

Ben benliğimin Türküsüyüm..
Bitmez dinmez hüznüm..
Açıktır.. Karışıktır sitemlidir sözüm..
Bu uğurda tükettiğim ömrüm..
Ben bende sürgünüm..

Mahzâ 010608

demons

ruyagezer — Wed, 10 Sep 2008 18:09:27 +0000

"It could be that you find yourself in a situation where you need to choose whether or not to make a commitment to a relationship, dear Libra. Old demons may come back to haunt you, renewing doubts and creating fears about a lack of freedom. At all costs, ignore these demons! If you give in to them, you are likely to lose a lot of ground. Be courageous and make a decision all on your own!" işte buna hadi len...

aksine, yine tüm bağlarımı koparma evrelerinden birindeyim. kendi kendime kopmayı beceremediğim bağlardan, çözüp kurtulmayı beceremediğim düğümlerden de her zamanki gibi "sen kaçamazsan bırakmasını sağla" ya da "sen gidemezsen gitmesini sağla" yöntemiyle sıyrılıp çıkabilmekteyim. tam işyerimden ayrılma kararı aldığım zaman gelen departman değişikliği her ne kadar bana istediğim meşguliyeti getirmiş ve beni oyalamayı başarabilmişse de, pozisyonumdaki belirsizlik (ah ne kadar yabancı olduğun bir şey değil mi bu sevgili libra?) ve tekrarlanan saçmalıklar durumun götürüleri de olduğunu apaçık ortaya çıkarmakta. gözleri dolar işaretleri şeklinde parlayıp ortaya çakıl taşı koysan milyon dolarlara satabilecek kapasitedeki insanlarla istem dışı da olsa kendi dillerinden konuşabilme kabiliyeti geliştirmeye başladığımı korku dolu gözlerle izlemekteyim. yine kendime tepeden baktığım zamanların içindeyim, anların dışında. karar verebilmek için zaman kazanmak adına hissettiklerimin tam tersini söylemiş olmak da ayrıca bana koymakta. artık içimden taşmakta olan kaçış ve tatil isteği de gözümü kör edip bana her türlü bağı birden koparıp gidebilme kudretini sağlamakta (gerçi, kedi'ye ne olacak?) yani sevgili Yahoo! Horoscopes, hadi len! commitment sözcüğü şu sıra hayatımın hiç bir alanında yer almamakta. lack of freedom korkusu mu beni kaçırıyor herşeyden? belki işten evet, ama ilişkilerden? aksine, özgür'lüğün bile fazlası zarar. ama birkaç şeytanım olduğu konusunda haklısın sevgili günlük falım. belki birkaçtan da daha fazla. dostoevski'den kaçan ne kadar şeytan varsa bana gelmiş zira. gözardı edilemeyecek kadar çoklar. kendi başıma karar verme meselesine gelince, evet son zamanlarda bu konuda biraz başarısızım. bazı kararları alsam da uygulayamadığım için, her gün yeni bir karar alıp seçeneklerimi de tüketmekte, ve iyice dengesiz bir profil çizmekteyim, farkındayım. bu yüzdendir ki, kendi hayatımla ilgili bazı kararları akıl sağlığına kendiminkinden çok güvendiğim insanlara bırakmakta ve ne derlerse kabullenmekteyim. kendime mentor bellediğim insanlar acaba bunun farkında mı işte bunu hiç bilmemekteyim. ama kendimi kendi irademe bırakırsam olabilecek şeylerden ne kadar korktuğumu tahmin bile edemezsiniz . insan kendini en iyi karşıtıyla tanımlar misali, kendimi tanımlayabilmek ve aklımda olup biteni somut cümleler haline sokabilmek adına bu günlük fallar ve saçma diyaloglardan, bana bulunulan atıflardan beslenmekteyim. ama pek başarılı olduğum da söylenemez. kendi kendime anlam verme çabalarımda emeği geçen herkese teşekkürlerimi iletirim.

none

ruyagezer — Tue, 09 Sep 2008 09:08:34 +0000

dışarıda mahsur kalmıştım. dışarıda mahsur kalmıştım ve ismimin anlamı hiç bir şey demekti. hiç kimse bile olamamıştım. elimizde kalmadı der gibiydi herkes benim için, ama yakında gelir. gelmeyeceğini bildikleri için de eklerlerdi, isterseniz size başka modelleri de gösterelim. mor kimlik bile çıktı artık ne ararsanız var. bir ben yokum.

dışarıda mahsur kalmıştım. dışarıda mahsur kalmıştım ve hiç de şaka yapmıyordum. psikolojinin arka bahçesinde gizlenmiştim her zamanki gibi, bilincimin altına inen yolda, boğazdan bir parça çalarak dalların arasında oturmaktaydım. çanları çalmışlardı halbuki ama hiç de üstüme alınmamıştım. sonra dışarıda mahsur kaldım. üstüme kilitlendi binaların kapısı, bahçede mahsur kaldım. içini hiç gezmediğim bir aşiyan vardı yakınlarda, onun da dışındaydım ama kilidine ulaştım. anahtarlar dalga geçtiler benimle. tırmanmayı düşündüm, yapamadım. dışarıda mahsur kalmıştım. neden sonra içeri geçmeme izin verdiler bir kereliğine, içim geçmeden önce.

dışarıda mahsur kalmıştım. dışarıda mahsur kalmıştım ve evimin duvarları ne zaman içeride kalmaya çalışsam kusuyordu beni. sokaklara yürüdüm, onlar hemen benimsedi. kendilerini kaybedenleri çok sever sokaklar. kendilerinde kaybolmak isteyenleri. en azından herkesle eşittim orada, çünkü sokaklarda herkes hiç bir şeydi. yürüdüm yürüdüm, hiç de uzamadı boyum. kısalmadı da. hiç bir sokak kendime çıkmadı, başkalarına da. yabancıların kapılarını çaldım sonra, açan olmadı. dışarıda mahsur kalmıştım. dışarıda mahsur kalmıştım, ve bir balkon dışında bana kapısını açan olmadı. balkon, ki o da benim gibi her şeyin dışındaydı.

Ey Kul

ezikcilek — Fri, 25 Jul 2008 13:14:51 +0000

Nefsine uyup da peşinden gitme,
Dünyayı yalanla dolanla gütme,
Kendini nefsinin kölesi etme,
Aç elini yalvar Allah’a ey kul!

Karşına çıkacak kibrin, hasedin,
Kabre konduğunda naçiz cesedin…
Vakit varken, sen, bir kâmil mürşidin,
Kalbinde ol. Yol var Allah’a ey kul!

Bu dünya fanidir, gelip geçecek,
Kişi ne ekerse onu biçecek,
Ecel şerbetini er-geç içecek,
Af dileyip yakar Allah’a ey kul!

gitmek

yasirarslan — Sun, 18 May 2008 13:04:31 +0000

pencereden baktığım

şu sokaktan

-yani ki şu bizim sokaktan-

şimdi kendimin geçtiğini düşünüyorum

geride bırakıp her şeyi

kendimi bile götürmeden

öylece çıkıverdiğimi hayatımdan

ah ne uzak bir hayale öykünüyor ürkek içim

-acı bir gülümseme dudağımdaki-

şimdi (um)arsızca şu sokaktan

kendimi

geçtiğimi

düşü/nü/yorum

Gitmek gövdeyle değildir gönülledir...

ruvammaalud — Thu, 24 Apr 2008 20:35:01 +0000

Gittiğiniz yerde gönülsüz bir gövde bulacaksanız, varışınız da boşunadır.
O zaman, gittiğiniz yere ulaşamazsınız, sadece varmış olursunuz.

Varmış olmak vuslata ermiş olmak değildir.
Vuslat, gönüle varmaktır. Sevgi dolu bir gönüle ulaşmaktır.
Vuslat gönül işi olduğu için, varmak da gövdeyle olmaz, gönülle başarılır.

Bu sebeple, gönül varışlarının vasıtaya ve maddeye ihtiyacı olmaz.

Biri kuzeyde, diğeri güneyde iken de, bir ve beraber olabilirler.
Mesafeler, birliğe, buluşmaya, kavuşmaya asla engel olamaz.
Bir olan gönüllerin arasına kilometreler giremez;
en uzak gurbet bile ayıramaz onları, unutturamaz.

Asıl mesafe, asıl uzaklık, yanı başındakini unutturanıdır.

''Dizimin dibindeki, Yemen'de; Yemen'deki de dizimin dibindedir'' der Mevlânâ...

Göremediğin gönülden ırak olursun.

Giremediğin gönüle eremezsin.

Hiç olmazsa, yanı başınızdakilerin gönüllerinde misiniz?
Yanı başınızdakiler gönlünüzde mi?
Aynı dili konuşanlar değil, aynı gönlü paylaşanlar anlaşırlar.

Aynı evde yaşadığı halde, ayrı olanlar vardır.
Çünkü yakınlık manevî varlığımızla sağlanır. Gövdelerin yakınlığı ile
gerçek yakınlık yakalanamaz.

Kafa ve kalp uyuşması,insanı yakından daha yakın eder,hatta tekleştirir.
Böylesine bir ve beraber olmuşları, hiçbir şey ayıramaz.

Hiç bir mesafe aralarına giremez.

Gönül ne kahve ister, ne kahvehane
Gönül sohbet ister, kahve bahane...