1.0 Einführung

Im abendländischen Diskurs werden Stimmen laut, die eine Reformation oder Aufklärung des Islams fordern. So kommen nun auch aus den muslimischen Reihen Ansichten, die einen „neuen“ Islam anstreben und verlangen. Zu der letzteren Kategorie können wir auch den so genannten „Gemäßigten Islam“, den „Euro-Islam“ von Bassam Tibi oder den „Aufgeklärten Islam“ nennen.

Ich werde nun im Folgenden aufzeigen, dass der Reformations-Diskurs christlich geprägt ist und zumindest in diesem Umfang nicht dem Islam übertragbar ist. Hierzu müssen wir zunächst einen historischen Exkurs machen. Wir werden aber die Geschichte im Kontext der Wissenschaft betrachten, da diese als Argument der „Islam-Reformer“ gilt. Zudem steht nicht das Christentum als Religion, sondern die Kirche als Institution des Christentums im Zentrum unserer Überlegungen.

2.0 Historischer Exkurs

Es ist eine wohlbekannte Sache, dass die Kirche Jahrhunderte lang -obwohl es klar zum Gegensatz der christlichen Lehre stand- gegen die Wissenschaft war. Sie, die Wissenschaft, galt als Konkurrenz zur Kirche. So wurde das christliche Volk von den Machtbesitzern in der Kirche unter Druck gehalten und zunehmend von der Wissenschaft abgegrenzt. Das Erforschen der Natur galt als „teuflisch“ und die, die es praktizierten, wurden verfolgt. Die Kirche unterdrückte das eigene Volk und übte Macht aus. Die Menschen waren auf die Kirche angewiesen, da sie für sich in Anspruch nahm, die Menschen begnadigen zu können (Beichtstuhl, Ablassbriefe usw.) und „Plätze im Himmel“ verkaufen zu können. So wehrte sich Luther gegen diese Unterdrückung und schrieb seine 95 Thesen. Er forderte eine Reformation der Kirche. Im Juni 1518 wurde ein Prozess gegen Martin Luther eröffnet. Fast drei Jahre lang wurde der Prozess geführt. In dieser Zeit wuchs die Anhängerzahl Luthers stetig. 1521 übersetzte er das Neue Testament ins Deutsche. Das Volk fand nun Zugang zum Text und stellte Unterschiede zwischen der Kirche und der Bibel fest. Es kam zu blutigen Schlachten zwischen dem Volk. Als Ergebnis entstand ein neuer Weg des Christentums: die lutherische Kirche.

200 Jahre später erleben wir eine größere Revolution in der christlichen Welt: Die französische Revolution. Die Republikaner zwangen die römisch-katholische Kirche zu maßgeblichen Veränderungen. Die Macht der Kirche wurde nach einer langen psychischen Unterdrückung vom Volk beendet.

Diese Revolution veränderte Europa von Grund aus. Die Wege für die Wissenschaft wurden eröffnet. Makellos ist in der Tat der Aufstieg der Technologie, das ab dem 19. Jahrhundert nicht mehr zu stoppen ist und gegen Ende des 20. Jahrhunderts rapide anstieg. Die Wissenschaft entwickelte sich neben der Kirche zu einem wichtigen zentralen Anhaltspunkt für die Gestaltung des Alltags.

3.0 Muslimische Sicht

Aus diesem Blickwinkel her scheint es, als sei die Religion Schuld am Zurückbleiben der europäischen Gesellschaften gewesen. Religion hätte die Wissenschaft daran gehindert, sich zu entwickeln. Dies ist einer der Argumente muslimischer Autoren, die eine Reform im Islam verlangen. Sie sehen darin eine Lösung für die „unterentwickelten und wissenschaftlich zurückgebliebenen“ muslimischen Länder.

Die Logik dieser Autoren lautet folgendermaßen: Die Protestanten trennten sich von den „strengen“ Katholiken. Die Länder, die protestantisch sind, sind heute hochentwickelte Länder, während katholische Länder weniger entwickelt sind. Somit sollte der Islam auch eine Protestantisierung durchmachen. Daraus sollte ein calvinistischer Islam, oder vielmehr ein europäischer Islam entstehen. Hier wird ein schwerwiegender Fehler begannen. Diesen Fehler möchte ich im nächsten Kapitel näher untersuchen.

4.0 Unterschiede Islam und Kirche

Der Fehler ist, dass das christliche Muster mit all ihren Unterschieden dem Islam übertragen wird. Warum diese Übertragung wenig Sinn macht, werde ich nun an Hand einiger Faktoren, die bei der Kirche zur Reform führten, erklären. Meine zentrale These lautet, dass diese Faktoren nicht im Islam existieren und dass deshalb eine Reformation im Islam nicht möglich ist.

4.1 Wissenschaft

Während die Kirche sich gegen die Wissenschaft stellte und das Erforschen der Natur unterbat, sehen wir in der islamischen Geschichte genau das Gegenteil. Das Erforschen der Welt und alles in ihr werden als Pflicht eines jeden Muslims gesehen. Jeder Muslim ist verpflichtet, nach Wissen zu streben. Somit kann nicht behauptet werden, dass die Religion die Wissenschaft aufhalten würde. Auch im Christentum ist dies nicht der Fall. Vielmehr war es die Kirche als Institution, die die Wissenschaft verteufelte. In den Lehren Jesu ist dies nicht wiederzufinden.

4.2 Institutionen mit Macht

Die Kirche war nicht nur eine religiöse und soziale, sondern auch eine „ökonomische, wirtschaftliche, politische und soziokulturelle Institution; ja sogar ein „Kaiserreich“ (Duran, 1997, S.62). Im Mittelalter waren 30% der Landfläche in Frankreich im Besitz der Kirche. Die Klöster waren im Besitz von zehntausenden Schaafsherden und Sklaven. Durch die Beichte und den Verkauf von „Grundstücken im Paradies“ schafften sich die Kirchen einen großen Reichtum an (Fersadoglu, 2006a).

Im Islam sind die Moscheen keine Institutionen. Somit gibt es auch kein Machtapparat, das vorschreibt, wer begnadigt wird oder wer in den Himmel kommt. Die Beichte fällt völlig weg. Jeder Mensch steht somit als Individuum vor seinem Schöpfer und beichtet nur Ihm. Man ist damit nicht mehr abhängig, wie damals von der Kirche.

4.3 Bevorzugung der Reichen

Ein Hauptgrund für den Aufstand gegen die Kirche war es, dass die Kirche die Reichen bevorzugte, ja selbst zu den Reihen zählte. Vor Luther konnten es sich nur die Reichen leisten, „begnadigt zu werden und in den Himmel zu kommen“. Arme Menschen konnten sich weder den Frieden auf Erden noch im Jenseits leisten. So gab es ständig Aufstände und Kriege zwischen den verschiedenen Schichten. Die katholischen Länder und die Länder der Reformation bekriegten sich ständig.

Von ein oder zwei Ereignissen abgesehen hat es aber im Islam kaum jemals einen innerislamischen Religionskrieg gegeben. Denn im Islam wird weder der Reihe noch der Arme bevorzugt. „Durch die Verpflichtung zum Zekat und das Verbot von Zins und Wucher hat der Islam die Oberschicht nicht zu Diktatoren der einfachen Leute werden lassen“ (Nursi, 2001, S. 422). Der Wohlhabende ist verpflichtet, einen Teil seines Vermögens an die Armen abzugeben. Der Arme wiederum hat das Recht, diese Abgabe einzuverlangen. Somit kann hier nicht die Rede von einer Religion der Reichen sein.

4.4 Rationalität des Individuums

Gleichzeitig verlangte die Kirche vor der Reformation vom Volk, nicht „nachzudenken“. Die Kirche dachte für das Volk. Die „Kirche“ war sozusagen unfehlbar. Forscher, Wissenschaftler, „Denker“ und Gruppen, deren Meinungen im Gegensatz zur Kirche standen, wurden aus der Kirche verbannt und vom sozialen Leben ausgeschlossen. Ihre Rechte wurden aberkannt. Viele Menschen wurden aufgehängt.

Im Koran wird jedoch ständig an die Rationalität der Menschen appelliert. Aussagen wie „Haben sie denn keinen Verstand“ (Der Koran, 2:44), „Warum achtet ihr nicht darauf?“ (Der Koran, 4:82), „Warum denken sie nicht nach?“ (Der Koran, 6:50) findet man überall im Koran. Auch wenn die Anzahl nicht unbedingt etwas aussagt, ist es bemerkenswert, das ganze 832mal das Wort „Wissen“ und 854mal das Wort „Erziehung“ (vgl. Sahinöz, 2008, S.120) im Koran vorkommen. Kritisches Denken steht also im Mittelpunkt des Alltags eines Muslims. Einfache „Akzeptanz“ von Ideen werden vom Islam nicht anerkannt. Der Islam lehnt den Verstand also nicht ab, bringt seine Wissenschaftler nicht zum Schweigen und fordert von ihnen keine blinde Nachahmung.

4.5 Staat – Diener oder Machthaber?

Die Kirche machte -ganz im Paradox zum Propheten Jesus- das Volk zum „Diener“. Das einfache Volk hatte zu gehorchen, während die Geistlichen die Herrscher mit Stolz und Prackt waren. So zogen z.B. die Geistlichen Gewänder an, mit denen man strikt gerade stand und sich nicht beugen konnte, weil dies als Anzeichen der Schwäche galt. Sie wollten damit nicht wie das „normale“ Volk aussehen.

Im Islam gelten aber die Prinzipien „Der Herrscher eines Volkes ist der Diener eines Volkes“ (Deylemi, o.A. S.324; Acluni, 1313, I, S.463; Magribi, o.A. S.450) und „Der beste unter den Menschen ist der, der ihnen am hilfreichsten ist“ (Acluni, 1313, II, S.393). So werden die Herrscher oder Regierungen eines Landes nicht zu Personen, die Dienst erwarten, sondern die Dienst anbieten.

4.6 Vertreter Gottes auf Erden

Ein weiterer Unterschied ist, dass es im Islam keinen Vertreter Gottes gibt. Die Menschen als ganzes sind die Vertreter Gottes auf Erden. Auf der anderen Seite sehen wir, dass Priester, Pfarrer oder sogar Präsidenten als „Auserwählte Gottes“ oder die Vertreter Gottes auftraten. Auch dieser Faktor ist dem Islam fremd.

4.7 Glauben und Alltag

Robinson (1987, S.265) schreibt, dass sich der Islam „mehr mit der Frage, wie sich die Menschen verhalten, als mit dem, was sie glauben“ befasst. Im Islam ist der Blick auf die Handlungen gerichtet (Mihciyazgan, 1994, S.38). Was nun das Christentum betrifft: Der wohl wichtigste Unterschied ist, dass das Christentum auf dem Glauben alleine beruht. Das heißt, Jesus brachte keine Handlungsmuster für den Alltag. Der Glaube alleine bindet das Individuum an das Christentum. Es gibt keine bestimmten Verhaltensmuster für Alltagssituationen. Said Nursi hierzu: „In der Religion Jesu wurden nur die Fundamente des Glaubens von Jesus, mit dem der Friede sei, übernommen. Die meisten Grundsätze des sozialen Lebens und die Ausführungsbestimmungen zum Gesetz wurden von seinen Jüngern und Aposteln und den Kirchenvätern geformt. Der größte Teil wurde aus den vorausgegangenen Heiligen Schriften (Taurat, Sebur) entnommen. Da Jesus, mit dem Friede sei, kein weltlicher Herrscher und kein Sultan war und auch nicht die Quelle eines allgemeinen Gesellschaftsrechts, wurden die Fundamente seines Glaubens mit Gewändern allgemeiner Gesetze und des bürgerlichen Rechts von außen umkleidet, wodurch sie verschiedene Formen annahmen und nun als das Gesetz Christi bezeichnet werden. Ändert man diese Form und wechselt man die Kleider, so bleibt doch das Fundament des Glaubens Jesu, mit dem der Friede sei, weiter erhalten. Und so verleugnet (wer sich zu ihm bekennt) Jesu, mit dem der Friede sei, nicht und widerspricht ihm auch nicht“ (Nursi, 2001, S.421). Im Islam jedoch reicht der Glaube alleine nicht aus. Der Glaube muss auch im Alltag umgesetzt werden. Erst durch den Alltag wird der Muslim zum Muslim. Es gibt klare Muster, was Familie, Wirtschaft, Nachbarschaft, Handel, Staat usw. betrifft. Ohne diese ist ein Islam nicht vorstellbar.

So kann es also ohne Probleme zu einer Reformation des Christentums kommen. Der Christ müsste nichts aufgeben. Eine Reformation im Islam hieße aber, Veränderungen im Alltag und dies würde die Religion von Grund aus ändern. Grundlegende Merkmale des Islams, wie z.B. das Schweinefleisch- und Alkoholverbot, das Tragen eines Kopftuches, müssten verändert oder komplett abgeschafft werden. Es müssen natürlich nicht gleich diese radikalen Veränderungen sein. Jedoch jede kleinste Veränderung würde dem Koran widersprechen und die Existenz des Islams im Alltag gefährden. Der Muslim müsste also im Gegensatz zum Christen sein muslimisches Leben aufgeben. Sein einziger Bezug zum Islam wäre nur noch sein Glaube.

5.0 Schlussfolgerung

Jahrhunderte dauernden Kriege und Konflikte zwischen Religion und Wissenschaft und zwischen Rationalität, Philosophie und Kirche führten zur Renaissance und Reformation. Anstelle des „jenseitigen Lebens“ rückte das „diesseitige und materielle Leben“ an die erste Stelle. So entstanden neue Richtungen und viele Länder und Völker wandten sich von der katholischen Kirche ab (Fersadoglu, 2006b).

Wir haben aber in diesem kurzen Text gesehen, dass die Voraussetzungen und Faktoren, die eine Religion reformieren, im Islam nicht vorherrschen. Gewiss gibt es „Erneuerungen“ (Djadidismus) im Islam, die durch den folgenden Hadith des Propheten Muhammed legitimiert werden: „Zu Beginn eines jeden Jahrhunderts wird Gott jemand in dieser Gesellschaft berufen, der die Religion aktualisiert und wiederbeleben wird“ (Ebu Davud, 1981, Melahim: 31). Doch diese „Erneuerungen“ sind keine Reformen, sondern zeitgemäße Auslegungen des Korans, die den Kern des Islams nicht einen Zentimeter verrücken. Die Stimmen um einen „Neuen Islam“ sind daher vielmehr politisch zu interpretieren. Aus Seiten der Politik wird eine neue „Richtung“ des Islam verlangt, namentlich „Euro Islam“.

Was der Islam braucht, ist also keine Reform. Diyanet, der religiöse Arm des türkischen Staates, verkündete in einer Pressemitteilung am 28.02.2008, dass eine Reform im Islam nicht möglich ist. Der Islamgelehrte Said Nursi schließt ebenfalls eine Reformation oder Aufklärung des Islams aus legitimen Gründen völlig aus (Nursi, 2001, S.420-424). Auch Fethullah Gülen, inspiriert von den Lehren des Said Nursi, ist der Meinung, dass nur etwas Deformiertes Reformen braucht und dies treffe im Islam nicht zu. Vielmehr solle es Bestrebungen geben, den Islam „richtig auszulegen“ (Agai, 2006, S.55).

Cemil Sahinöz

6.0 Literatur

• Acluni Ismail Ibnu M.: Kesfu´l-Hafa Ve Müzilü´l-Ilbas Amma Istehere Mine´l-Ehadisi a la Elsineti´n-Nas. Band I und II. Beirut: 1351
• Agai B.: Fethullah Gülen: Die größte türkisch-islamische Bildungsbewegung. In: Amirpur K, Ammann L. (Hrsg.): Der Islam am Wendepunkt. Liberale und konservative Reformer einer Weltreligion. Herder: Freiburg, 2006
• Der Koran. Übersetzung von: Khoury Adel Theodor. Unter Mitwirkung von Abdullah Muhammed Salim. Gütersloher Verlagshaus: Gütersloh, 1987
• Deylemi Ebu M.: Müsned. Band 2. o.A.
• Duran B.: Sekülerlesme Krizi ve bir cikisyolu arayisi. Timas: Istanbul, 1997
• Ebu D.: Sünen. Cagri Verlag: Istanbul, 1981
• Fersadoglu A.: Kilise Imparatorlugu. In: Yeni Asya Zeitung. 28.03.2006 (a)
• Fersadoglu A.: Laiklik ve Sekülarizmin Dogusu. In: Yeni Asya Zeitung. 29.03.2006 (b)
• Magribi: Camiu´s-Seml. Band 1. o.A.
• Mihciyazgan U.: Identitätsbildung zwischen Selbst- und Fremdreferenz. Überlegungen zur Beschreibung der Identität muslimischer Migranten. In: Schreiber P. (Hrsg.): Identitätsbildung in multikultureller Gesellschaft. Münster, 1994, s.31-48
• Nursi S.: Mektubat. Yeni Asya: Istanbul, 2001
• Robinson F.: Säkularisierung im Islam. In: Schluchter W. (Hrsg.): Max Webers Sicht des Islam. Frankfurt, 1987, s.256-271
• Sahinöz C.: Wer bist du? Die Reise des Menschen. 4. Auflage. Nesil: Istanbul, 2008

ABD'DE GÜLEN KARARI

Gülen'in oturum vizesi kabul edildi - İZLE
Fethullah Gülen Hocaefendinin ABD'de vize satüsü ile ilgili dava sonuçlandı.

Mahkeme, Gülen'in oturum için gerekli bütün şartlara sahip olduğunu ve başvuru dilekçesinin onaylanmasını isteyeceğini açıkladı. Gülen'in ABD'deki vize statüsüyle ilgili süreç, bazı medya organları tarafından kasıtlı olarak ''ABD, Gülen'in vizesini uzatmadı'' şeklinde çarpıtılmıştı.Diyalog, hoşgörü ve barış mesajları ile bütün Dünya'da ilgi ile izlenen ve geçen günlerde Foreign Policy dergisinin “Dünyanın en büyük 100 entelektüeli“ anketinde birinci seçilen Fethullah Gülen Hocaefendinin ABD'deki oturum izni için açılan dava sonuçlandı. Mahkeme, Gülen'in oturum için gerekli bütün prosedürü yerine getirdiğine karar verdi.

Gülen, oturum başvurusunu güçlendirme çerçevesinde, hukuki statü talep etmiş, ancak başvurusu, yetkili kurum ABD Göçmenlik Bürosu'nca reddedilmişti. Bunun üzerine Gülen de ABD'deki avukatı aracılığıyla Göçmenlik Bürosu'nu ve bağlı bulunduğu İç Güvenlik Bakanlığı'nı dava etti. Devam eden bu hukuki süreç dün sonuçlandı ve tarafların sunumlarını inceleyen Amerikalı hakim Steward Dalzel, Gülen'in gereken bütün prosedürü yerine getirdiğini, bu durumda Gülen'in dilekçesinin reddedilmesinin hukuka aykırı olduğunu açıkladı.

Amerikalı hakim, Göçmen bürosunun, Gülen'e, eğitim alanında 'fevkalade' nitelikte işler yapmış olan yabancı şahsiyetlere verilen türde bir hukuki statü verilmesi yönünde, karar verdi. Bu kararla Fethullah Gülen'in ABD'de oturumuyla ilgili bazı medya organlarının iddia ettiği herhangi bir olumsuz durum kalmamış oldu.

GÜLEN'İN ABD İKAMETİ HUKUKİ SÜRECİ ÇARPITMIŞLARDI
Fethullah Gülen'in ABD'deki vize statüsüyle ilgili süreç bazı medya organları tarafından ''ABD, Gülen'in vizesini uzatmadı'' şeklinde çarpıtılmıştı. Tercüme ve yorum hatalarıyla dolu olan bu haberlerde sanki Amerika'da Gülen'e karşı savcılık tarafından bir iddianame yazılmış, dava açılmış ve Gülen de bu davayı kaybetmiş mesajı verilmeye çalışılmıştı. Halbuki o dönemde Gülen'in oturum için yaptığı başvuru süreci henüz sonuçlanmamıştı.

Bu ve benzeri asılsız haberlerle yıpratılmaya çalışılan Fethullah Gülen Hocaefendi, evrensel değerler ve dünya barışına katkısından dolayı bütün dünya'da her geçen gün daha fazla ilgi odağı haline geliyor. En itibarlı uluslar arası basın yayın organlarında haberler ve makaleler neşrediliyor. Dünyanın birçok üniversitesinde adına kürsüler kuruluyor, akademik çalışmalar yapılıyor Foreign Policy dergisinin Dünyanın en büyük 100 entelektüeli anketinde birinci seçilmesi de bunun son göstergelerinden biri oldu.

MÜSLÜMAN TERÖRİST OLAMAZ
Gülen, İslam dinini temsil yönüyle de büyük beğeni aldı. Dünyanın terör belasıyla uğraştığı ve Müslümanlara yönelik çirkin ithamların yapıldığı bu dönemde "Bütün terör faaliyetleri, kimden ve nereden gelirse gelsin, barışa, huzura vurulan en büyük darbedir" yaklaşımıyla hangi sebeple ve hangi maksada yönelik olursa olsun hiçbir terör faaliyetinin katiyen tasvip edilemeyeceğini anlattı. "Müslüman terörist, terörist Müslüman olamaz" sözü ise terör hadiselerine karşı İslam dünyasının en önemli mesajı oldu.

Yine Anadolu'da başlayan eğitim faaliyetleri Gülen'in teşvikleriyle dünyanın dört bir yanına yayıldı. Okullarda yetişen öğrenciler Türkçeyi ve Türk kültürünü öğrenerek ülkeleriyle Anadolu arasında bir köprü vazifesi görüyor.

Bütün bunlar; Gülen'in insanlığı kucaklayan sevgi ve hoşgörü anlayışını ve teşvik ettiği hizmetlerle dünya barışına yaptığı katkıyı, daha iyi anlayabilme ilgisi, merakı ve gayretinin sonucu olarak ortaya çıkıyor. Dünya bu kadar ilgiye mazhar olmuş bir aydını anlamaya çalışırken, Türkiye’de bazılarının özellikle bazı medya organlarının yapılan bunca faydalı ve ülke insanının ufkunu açan çabaları görmezden gelmesini ise anlamak mümkün olmuyor.

Gülen Hocaefendi dönecek mi?
Fethullah Gülen Hocaefendi hakkındaki tekrarlanmış beraat kararı hepimiz için sevinç ve umut oldu...Sibel Eraslan, Hocaefendi hakkındaki düşüncelerini yazdı.

Hocaefendi dönecek mi?

Adalet konusunun neredeyse birinci sıradaki toplumsal tartışma haline geldiği bir zamanlamada herkes adına sıklet dağıtıcı bir havalandırmaya sebep oldu.

Demokrasilerde her kurum tartışmaya açık ve hesapverilebilirlik kuralına göre işler. Sadece yönetim ya da yasama temsilcileri değil, bürokrasi, mahalli idareler, ekonomik kurumlar hatta sivil inisiyatifler bile bu şeffaf tartışma ortamının muhataplarıdır. Ama adaletin işleyişi söz konusu olunca, onun etrafında kümeleşen şüpheler hepimizi, her şeyi altüst eder. Hukukun ortadan kalkması değil, hukukun aksak ya da ağır işlemesi de değil, hukuk hakkındaki en ufak hatta gayri ciddi bir şayia bile toplumsal güveni sarsar.

 Zira adalet beklentisi, çok temel hayati bir beklentidir: En alttaki adamın en temel beklentisi. Bir yetimin gece açık kalan üstü kadar, cami avlusuna terk edilmiş kundaktaki bebeğin yürek sızlatan üşümesi kadar en dipteki ihtiyaçtır adalet. Su gibi, ekmek gibi… Yani, adaletin işleyişi hakkındaki kötü şüphelerin karşılığı düpedüz açlığa, susuzluğa, çıplaklığa denk bir yoksunluğu işaret eder…
-
Fethullah Gülen hakkında ilkin Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, sonra Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin ardından da Yargıtay Ceza Daireleri Genel Kurulu'nun verdiği beraat kararı, hukuki ve sosyolojik olarak değerlendirilecektir. Hatta adaletin bizatihi kendi içinden gelen jürokratik birtakım baskılar altında kendi kendini töhmete soktuğu şu günlerde, Gülen’in aldığı beraat kararı, yeni ve umutlu bir dönemin açılacağı hakkında ışık olarak da yorumlanacaktır. En azından ben bir hukukçu olarak bunu umut etmek istiyorum.

Fakat bahsetmek istediğim başka bir şey bugün. Hocaefendi’nin uzun ve samimi mülakatını okurken, yapılacak tüm sosyolojik yorumları geçiyorum. Cümleler içinde bir çocuk safiyetiyle akan arı-duru yurt özlemi, gurbette beklemekten sızlayan gönül ve çok belli etmese de kavuşmayı dileyen ruh hali beni çok etkiledi…

Kendisiyle tanışmıyoruz. Cemaatten değilim. Maalesef başka bir cemaatim de yok. Ama kaleme aldığı dua mecmuasını (kulubu’d daria) her gece okurken, sanki zaten hiç gitmediği, hep burada olduğu düşüncesine kapılıyorum. Sanki kendisini tanıyormuşum gibi geliyor. Hatta bir gün göz göze gelsek kendisi de beni hemen tanıyacakmış gibi geliyor. Yani yaşınız ilerledikçe, yenilgi, ayrılık, ölüm, hastalık, gurbet size daha çok çatar oldukça, galiba biraz böyle oluyor. Kısık sesle ve gecenin içlerinde bir başına ettiğiniz dualar, arkadaşınız kesiliyor. Yüzünü hiç görmediğiniz ruhlarla bir dostluk ünsiyet buluyorsunuz. Ben Hocaefendi’yi hiç görmedim.

Hocaefendi bugün dünya üzerine yayılmış binlerce gönül erinin, öğretmenin ve idealistin gözbebeği hükmündedir. Şüphesiz ki bu sevgi haresi aynı zamanda kendisi üzerinde büyük bir sorumluluktur. Bu ağır sorumluluğu hissederek söylenmiş cümleleri aynı zamanda milyonları teskin edecek bir alçakgönüllük olarak okudum mülakatında. Kendisine karşı tertip edilen tüm haksız ve yorucu baskıları, kopartılan feveranları “hakkım helal olsun” şeklinde tek kalemde siliveren müsamahasına da mesela, hayret ettim. Fakat küçük bir not da var bu helalleşmenin ardında; Allah'ın ve Peygamberin hakkı başka, o hakkı kovuşturacak olan mahkeme bizi aşar, diye düşülmüş kısa bir not…
Benim gibi hukuki mücadele ve sivil inisiyatif dili üzerinden gidenlerin çok da yakın olmadığı bir dil bu. Ama ne yalan söyleyeyim dini açıdan imrenilecek, örnek alınacak bir izleği de hatırlatıyor bana. Hz.İsa’yı mesela. “Bilselerdi yapmazlardı, bilmedikleri için zulmediyorlar” diyen masum ve mazlum Ruhullah’ın Müslümanlar olarak hepimize emanet ettiği zorlu ve sabır isteyen bir yoldur bu… Tüm dünya haksızca ve olanca gazabıyla üstünüze yürüyecek ve siz hâlâ mütebessim ve alçakgönüllü bir halle umuttan ve barıştan yana koyacaksınız tavrınızı… Hocaefendi’nin uzletten ve takvadan yana bu hali oldukça etkileyici. Bu dille kıyaslarsam, kendimi sabırsız ve asabi buldum bir kere daha… Onun bu halinin bir tür dirençsizlik, bir tür baskıya boyun eğiş, bir tür zulüm karşısında sessiz kalış olduğunu düşünenler de olacaktır. Ama mülakatı boyunca tekrar ettiği Rıza’yı sadece Allah’tan bekleme haliyle de düşünülmesini isterim bu mevzunun. Başa gelenin en nihayetinde kader ve imtihan olduğu bilgisi, sadece zulme ve zalime odaklanmış bizim gibi itirazcı zihinler için çok önemli bir başlık olsa gerek.

“Ben dıştan ithal edilmiş ve milletin başına musallat olmuş tufeylilerden değilim. ülkemin çocuğuyum ben. Onun bir avuç toprağını dünyalara değiştirmem. Bütün Amerika’yı verseler, Korucuk Köyü (kendi köyü), fakir bir köydür, ben o köyü vermem” derken içinde koşuşan o tertemiz çocuk ruhu mesela… Bir an evvel memleketine kavuşmak isteyen, kır çiçeklerini, dağını, taşını özlediği yurdu için yanan tutuşan bir insanın fotoğrafı değil mi?

“Yahya Kemal’in, bir şiirinde dediği gibi; “Bizden olmayanlar bizi anlamazlar.” Esas o toprağın çocuğu olmak lazım ki, o toprağı koklaya koklaya yetişmiş olmak lazım ki, eğile eğile onun çaylarından su içmiş olmak lazım ki, onun kırlarında koşmuş olmak lazım ki, onun çiçeklerini koklayarak büyümüş olmak lazım ki, Anadolu’yu bilmek lazım ki sizin hissiyatınızı anlasınlar. Sizden olmayanlar sizi anlayamazlar” diyor gurbetin, sürgünün sökün ettirdiği kalp sızılarıyla…

Bendeniz, onun yurdunu çok özlediğini, bir çocuğun annesini özler gibi özlediğini düşünüyorum. “Burnumun direği sızladı” derdi büyükannem. Sosyoloji ve hukukun anlayamayacağı bir cümle bu. Biliyorum. Ama hissettiğim tam da budur.

SİBEL ERASLAN/VAKİT

1999dan itibaren Amerika´da bulunan Fethullah Gülen´in ne zaman Türkiye´ye döneceği senelerdir tartışıldı. Hatta son aylarda yine gündeme getirildi. Sadece ne zaman döneceği değil, aynı zamanda da „neden dönmediği“ veyahut dönerse kimlerin ve kaç kişinin kendisini havalimanında karşılayacağı hep yazıldı, çizildi.

Tabiki her yazar kendi ekol, paradigma ve ideolojisine göre tahminlerde bulundu...

Bazıları, „Gelemez, çünkü gelirse AKP yıpranır“ dedi.

Diğerleri ise „Gelirse milyonlar kendisini karşılar“ diye beyan etti.

Yine başka bir grup utopik bir fikiri ortaya attı: „Gelmez, çünkü hizmet ettiği gizli istihbarat servisleri izin vermez.“

Tabiki Gülen cemaatide kendi fikirlerini yaymakta büyük çaba gösterdiler. Zaman zaman köşe yazarları aracılığıyla, zaman zamanda bizzat Fethullah Gülen internet veya STV sohbetlerinde ittialara cevap verildi.

Evet, artık tüm yorumlar, tüm yazılar bir yana... Çünkü kimin haklı, kimin haksız olduğu, kimin iyi bir tesbit, kimin palavra yaptığı, çok yakın bir zamanda ortaya çıkabilir.

Bu nedenle gelecek aylarda, özellikle kış mevsimine doğru Gülen cemaatinin bu konuyla ilgili öne süreceği fikirleri dikkatle izlemeli. Hazırlanacak olan zemini ve şartları hep beraber gözlemleyeceğiz. Tabiki son 10 günde olduğu gibi AKP davası ve Ergenekon soruşturması gibi felaketler Gülen cemaatinin planlarını değiştirmez ise.

2008 senesi Türkiye için uzun bir sene olacak gibi gözüküyor.

Cemil Şahinöz

21.03.2008

erschienen im Herder Verlag

In dem Band von Katajun Amirpur und Ludwig Ammann stellen 20 Autoren 20 einflussreiche Persönlichkeiten des Islams in der Gegenwart vor. Personen wie Tariq Ramadan, Bekir Alboga, Fethullah Gülen, Abu Zaid und Farid Esack sind einige der Personen, deren Gedankengut ausführlich behandelt wird. Die Palette der Biographien reiht vom „europäischen Islam“, „religiösen Demokratie“, „Schariareformen“, „Frauen- und Menschenrechtsaktivisten“ bis hin zu „Koraninterpreten“.

Dabei wird allerdings etwas Wichtiges übersehen. Die Autoren beschreiben islamische Muster mit christlichen Terminis. Sie übertragen Schablonen und Standards von einer Religion auf den anderen und übersehen dabei, dass dies zu ungültigen Ergebnissen führt.

Ein Beispiel dafür sind die Begriff „Reform“ und „Aufklärung“. Beide Begriffe sind sehr problematisch im islamischen Diskurs und sind nicht übertragbar auf den Islam. Alleine die Bedingungen, die erfüllt sein müssen, damit eine Religion reformiert oder aufgeklärt werden müsste, existieren im Islam nicht. Nur etwas deformiert, kann auch reformiert werden.

Daher sollte man die Ausführungen und Darstellungen mit Vorsicht genießen. Aus diesem Blickwinkel ist die Lektüre unzureichend. Doch als eine Bestandsaufnahme der gegenwärtigen Intellektuellen in der islamischen Welt eignet sich das Buch sehr gut.

Cemil Sahinöz

Kısa Özeti

İslam Bey, gönüllü olarak orduya gideceğinden dolayı uzaktan sevmekte olduğu Zekiye ile vedalaşmak üzere onun odasına girer. Zekiye’ye, kendisi hakkında beslediği sevgiyi anlatır. Kız da ona karşı kayıtsız olmadığı gibi, onun arkasından o da erkek elbisesi giyerek gönüllüler takımına karışır, Silistre’ye kadar gider. Silistre’de kuşatma altında kalırlar. Bu arada İslam Bey yaralanır, ona, Âdem ismini almış olan Zekiye bakar. Yaralı olduğu halde İslam, yanında Abdullah Çavuş ve Zekiye ile düşman cephanesini ateşlemek üzere giderler. Dönüşlerinde düşman kuşatmayı kaldırıp çekilmiş vaziyette bulurlar. Kumandan Sıtkı Bey de. Zekiye’nin vaktiyle bir namus meselesinde itaatsizlik ettiği için keçe külah edilmiş olduğundan asıl adı olan Ahmet’i değiştirip Sıtkı’yı kullanarak yeniden askerlikte rütbesi kazanmış olan babası çıkar. İslam ile Zekiye’nin düğünleri kazanılan savaşın mutluluğuyla birlikte yapılır.

GENİŞ ÖZETİ:

Birinci Perde:
Zekiye, odasında uzanmış kendi kendine İslam Bey’e olan aşkını anlatmaktadır. İslam Bey ise, bu sırada, veda etmek için Zekiye’nİn penceresi etrafında dolanmaktadır. Sesi duyunca, kendisini gösterir. Zekiye utanmıştır.
İslam Bey, Silistre’ye yardıma giden gönüllülerden olmaya kararlıdır. Bunu Zekiye’ye söyleyince, sevgisi çok büyük olan Zekiye’nİn, haliyle üzüntüsü de büyük olmuştur. Bu yüzden İs­lam Bey’i bu kararından vazgeçirmeye çalışır. İslam Bey ise ataları arasında tam kırk iki şehit bulunduğunu, bu kadar şehidi olan bir ailenin ferdine kaçmanın yakışmayacağını belirtir.
Zekiye ise kardeşini şehit vermiş, yıllar önce cepheye giten babasından ise yıllardır bir haber alamamıştır.. Şimdi de hayatta tek sevdiği İnsandan ayrılmak, ona kat be kat zor gelmektedir. Yine de, onu sevgi ile uğurlar. İslam Bey, “Yaşasın vatan !” diyerek Zekiye’nİn yanından ayrılır.
İslam Bey, Zekiye’nİn yanından çıktıktan sonra, dışarıda kendisini bekleyen gönüllülerin yanına gelir ve “Beni seven peşim­den gelsin” diyerek yola düşer.
Biraz sonra Zekiye de erkek kılığına girer ve İslam Bey’in git­tiği yoldan takip eder.

İkinci Perde:
Gönüllüler, Silistre Kalesi’ndedirler. Zekiye de içlerindedir. Miralay Sıtkı Bey, ölüm ve kalım günlerinin sayılı olduğunu, isteyenin gidebileceğini söyleyince, gönüllülerden birisi “madem gidecektik de buraya neden geldik” diyerek bütün arkadaşları adına kararlılıklarını vurgular. Zekiye’yı çocuk diye göndermek isterler­se de, ısrarlı turumu sayesinde vazgeçerler…
Çatışma bütün şiddetiyle başlar. İslam Bey yaralanmıştır. Zekiye onu tanıdığı için hemen yanına koşar, İslam Bey Zeki­ye’nİn kollarında bayılır.
Zekiye, tedavisi için yanında revire gider,
Miralay Rüstem Bey ile Sıdkı Bey ise gelmişten geçmişten derin bir sohbete dalarlar.
■ ■ Üçüncü Perde:
İslam Bey, hasta yatağında devamlı sayıklamakta, Zekiye ümit ve endişe ile başında beklemektedir. Günler sonra gözlerini açtığında Zekiye’yi görünce, şaşırır. Zekiye kendisini saklamaya Çalışsa da fazla direnemez ve iki sevgili konuşmaya başlarlar.
Düşman ise hedefine adım adım yaklaşmaktadır. Kaleyi ele \ geçirmesi an meselesidir. Tek çare olarak, kaleden çıkıp düşman cephaneliğini ateşlemek gözükmektedir. Bu iş için İslam Bey yara­lı hali ile Öne çıkar. İkinci öne çıkan kişi ise Zekiye’dir. Yanlarına bir de Abdullah Çavuş’u katarlar. Sıdkı Bey Zekiye’ye çok dikkat-’ li bakar ve “Oğlum mezarda yatıyor” der. Zekiye’yi oğluna çok benzetmiştir. , t, , , -
■
Dördüncü Perde:
Aradan günler geçmiş, düşman toparlanmaya başlamıştır. Sıdkı Bey, çocukları düşman içine gönderdiğine bin kere pişman olmuş vaziyette dolanıp durmaktadır. Nihayet, Abdullah Çavuş görünür ve olanları anlatır. Anlattıklarından, İslam Bey’in büyük bir kahramanlık ve fedakârlık örneği göstererek düşmana büyük kayıp verdiği anlaşılmaktadır. Bu konuşma sürerken, İslam Bey, kelinde kırık kılıcı ile çıkagelir, tabii Zekiye de arkasından.

Sıdkı Bey coşku ile İslam Bey’i “evladım” diyerek kucaklayıp alnından öper. İslam Bey de onun ellerinden. Sonra Sıdkı Bey, çocuğun nerede olduğunu sorar. İslam Bey, Sıdkı Bey’e bütün olup biteni anlatır. Sıdkı Bey kızı yanına getirmesini söyler. Sıdkı Bey, Zekiye’ye sorduğu suallere aldığı cevaplardan kendi öz kızı olduğunu; Zekiye de yüzündeki duruşun aynı ninesi ve abisinin yüzündeki duruş olduğunu görerek, Sıdkı Bey’İn öz babası oldu­ğunu anlar. Baba kız kucaklaşırlar. Sevinçlerine diyecek yoktur.
Bu esnada, Abdullah Çavuş eratın önüne düşmüş, onları “Arş Yiğitler Vatan İmdadına” marşını söyleterek yürütmektedir. Sıdkı Bey’in önüne gelince dururlar. Sıdkı Bey erat önünde şu tarihi konuşmayı yapar:
“Arslanlanml Doksan gündür çekmediğiniz belâ, görmediğiniz ce­fâ kalmadı. Osmanlıların namusunu göklere çıkardınız. Vatan sizden hoşnuttur. ..Vatanımızın faydasını koruduk, yine de koruruz. Her za­man koruruz. Biz her zaman bu yolda ölmeye hazırırz. Yaşasın vatan! Yaşasın Osmanlılar!”
Askerler de hep bir ağızdan: “Yaşasın vatan! Yaşasın Osmanlı­lar!” dîye haykırır ve perde kapanır.

Neden mi? Anlatayım;

Rivayete göre dünyanın ilk yerleşim merkezlerinden birisidir Madagaskar. Yine rivayete göre Hz Adem bu okyanus adasında neşet etmiş.

Bu topraklara daha önce Türklerden yerleşen olmamış. Birkaç "gönüllü" Türk ilk kez 2001'de gidip yerleşmişler, College La Lumiere yani "Bitmeyen Işık Koleji"ni kurmuşlar.

Bugün 25 milyonluk Madagaskar'da aileleriyle birlikte toplam 25 Türk bulunuyor.

Hint, Çin, Fransız, Endonezya, Arap ve birçok milletin yasadığı ada ülkesinde "ilk Türk bebeği" 7 Temmuz 2007'de dünyaya gelmiş.

Bebeğe Selim adını vermişler.

Bu durum "Türkler nerede doğuyorlar" sorusunu düşürdü aklıma.

Dünyanın her yerinde…

Benim bildiğim şu anda en az 130 ülkede fikir birliği etmiş halde "mefkure sahibi" Türkler yaşıyorlar ve yüzlerce bebek doğuyor. Her bebekle daha da kök salıyor düşünceleri.

Neden? Ülkelerinden uzakta yaşadıkları için.

Ülkelerini sevdikleri kadar insanı da sevdikleri için. Sevgi ve sorumluluk duygusunun bileşkesi onları harekete sevk ettiği için…

İçlerinde, insanlığa dair "büyük ürperti" duydukları için.

Peki bu "gönülle" yeryüzüne dağılmışlık kimin eseri?

Kitleleri büyük bir ideale inandıran fikrin…

Bakın Anadolu insanı için dünya ne kadar da küçüldü, olmadığımız, yaşamadığımız yer neredeyse kalmadı. Koca dünya küçüldü ve sığdı Anadolu'ya.

Bu tablo "Türkiye bir dünyadır" gerçeğini fısıldıyor bana.

"Türk okulları" dışarıda bir "sığınak" olarak anlamını buluyor.

Dünya insanları, siz Anadolulu, siz "yabancı Türklere" dünyanı her yerinde çocuklarını emanet ediyorlar.

Bu nasıl olur, akıl alır gibi değil.

"Türk okulları" gittikleri her yerde, din, dil, ırk, coğrafya farkı gözetmeksizin benzer ilgi ile karşılanıp benzer başarılar elde ediyorlar.

Değer ve anlam bunalımı yaşayan insanlığa "sevgi okulları" yeni bir soluk vaat ediyor, "sulh adaları" olarak "ne olursan ol gel" çağrısı yapıyor.

Türk yapımı bir "dalga kıran" yükseliyor.

İnsan odaklı bu büyük seferberlik sevginin hayata taşınmış halidir.

İnsanı canlı tutmanın yolunun insana hizmetten geçtiğini öğreten bir "düşünce" bu.

Bu tablonun arkasında duran bir büyük fikir, derin bir düşünce ve aksiyon var elbette. Bir de ne kadar kendisini nefyetse de o fikrin mimarı…

Fethullah Gülen'den söz ediyorum…

Büyüklüğü, çapı ve etkinliği gittikçe artan bir hareketten, onun paradigmasından söz ediyorum.

Bu hareket siyasi değil, "sosyal ve manevi" bir çizgide yol alıyor.

Yeni bir insan tipi beliriyor, donanımlı ve değerleriyle kayıtlı…

Topluma, yakın ve uzak coğrafyalara ilgili, duyarlı, oralarda insan adına olup bitene karşı mesuliyet hisleriyle dolu insan…

"Dünyada beklentim değil, hep derdim oldu" diyen fikrin rehberliğinde "Türkiyeli bir dünya" kuruluyor.

Türkler dünyaya dağılırken, Türk bebekleri dünyanın her yerinde doğup dünyalı olurken, Gülen "Türkiye merkezli bir dünya"dan söz ediyor.

Ona göre bu yeni "paradigmanın gücü" coğrafi büyüklüğü aşıyor.

Yani "dünyadan büyük Türkiye, Türkiye'nin parçası olan bir dünya" söz konusu…

Türkler son 15 yıldır dünyada doğuyorlar, "değerleriyle mücehhez" olarak dünyada yaşıyorlar. Peki dünyada doğan ve dünyada yaşayan Türkler nerede anlaşılıyorlar?

Ya "gönüllüler hareketi"nin fikir mimarı Fethullah Gülen en çok nerede anlaşılıyor?

Nerede suçlanıyor?

Biz insanları "kendi gerçekliğinden" koparıp kendimize benzeterek seviyoruz, tüketiyoruz, ya da bize benzemediği oranda yine "gerçekliği" reddederek anlamsızlaştırıyoruz.

Ne çok insan var ön yargılarımızla ademe mahkum ettiğimiz.

Fikri ve ruhu dünyasını anlayamadığımızdan, anlama gayreti gösteremediğimizden silip attığımız.

Önce kendimiz sonra da başkaları için anlamsızlaştırdığımız insanlar.

Sayıları o kadar çok ki… Bu halimizle biz gittikçe yalnızlaşıyor, gittikçe değersizleşiyoruz.

Bugün vicdanımın sesi hakim yazıya.

İnsan nedense bende "hüzün" çağrıştırıyor.

Hayatını insana vakfetmiş insanın anlaşılmaması "acı" veriyor. Yanlış anlaşılması ise daha derin bir şey; ızdırap.

Bu durumda anlamamak, yanlış anlamaktan çok dahi iyidir. Kime niye düşmanız, kime niye dostuz idrakte zorlanıyorum.

İnsanların düşünce ve davranışlarını eleştirirken neden onların varlıklarını da hedef alır ve neden onları ortadan kaldırma gibi ilkel bir davranışa gireriz?

İçimizi dışa taşırken, kendimizi yansıtırken, konuşurken, yazarken, hissederken yanımızda bir "vicdan" belirmeli.

"İnsaf" bizi gerçeğe çağırır da elimizden, dilimizden gelecek "zulümden" kurtuluruz

Bu dünya zannedildiği kadar büyük ve zannedildiği kadar önemli değil, önemli olan tek varlık insan. Öteki bütün varlıklar, bütün gayretler insan için; insanın selametle, akli, fikri, ruhi, kalbi, vicdani yolculuğunu sürdürebilmesi için…

Hepimizin anlamaya ve anlaşılmaya ihtiyacı var.

Peki bu büyük gerçeğe rağmen neden anlayışımız yetersiz, her şeyimiz gelişiyor da, neden anlayışta tökezliyoruz?

Dünyada bir Fethullah Gülen gerçeği var.

İçinde bulunduğumuz yüzyılda onlarca paradigma iflas etti. Hepsi insanı, mekanı, ülkeleri istila etti.

İnsana değil, insanı yaşadığı yer altı ve yer üstü kaynaklarına yöneldiler.

Bugün Gülen hareketi dünyanın önüne "insanı insana çağıran, insanı yücelten" yeni bir paradigma koyuyor.

Elinize haritayı alın, dünyanın sorunlu bütün bölgelerinde, insanın yanında "çare arayışı" olarak onları görmek mümkündür. Felsefi, fikri ve pratiği olan bir paradigmayla… Okullar o paradigmanın vitrini ama sadece bir parçası.

Büyük resmi görmek lazım…

"İyi anlaşılmış" ve fakat aynı oranda "yanlış anlaşılan" kişi olarak ben Fethullah Gülen'i bilirim...

Çok "iyi anlaşılmış", çünkü yarım asırdır kitlelere "derdini" anlatıyor, onları bir ideale inandırmaya çalışıyor. Anlatanın anlatması, anlayanların himmet ve gayretleriyle ortada bir fikir ve aksiyon belirmiş, Anadolu'dan taşıp dünyaya yayılan bir hareket çıkmış.

Gülen 50 yıla yakındır aralıksız, konuşuyor, yazıyor.

Fikrini ve hissini bu derecede ortaya koyan, ilişkileri şeffaf az sayıda insan vardır.

O, sözde, yazıda, yaşantıda, eserde gösteriyor kendisini.

Yüze yakın kitap, birlerce kayıtlı konuşma…

Dert, insanı konuşturuyor.

"Söz" bir anlam ifade etmiyorsa, hayatı ve eseri ortada. Daha ne desin, daha ne yapsın? Bizim büyük eserlere ilgisiz bir yanımız var.

Gülen'i kendi eserlerinden okumuyoruz, hiç değilse anıt gibi yükselen eseri üzerinde yeniden düşünebilsek.

Dünyanın hayretle ve hayranlıkla ilgi duyduğu "Türk okulları" o eserin bir parçası.

Dünyada adına kürsüler kuruluyor, "anlamak için" kafa yoruluyor, fakat kendi ülkesinde ise bir kısım kişiler "anlayamadıklarından" olacak, "yanlış anlaşılması" için sistematik şekilde çalışıyorlar.

Elbette bu durum Gülen gerçeğini değiştirmiyor.

"Hareket" hareket halinde…

Bu hareket Türkiye'nin iç dinamiklerini, tarihten tevarüs eden şuuraltı müktesebatını ve dünyanın seyrini çok iyi anlamış ve değerlendirmiş durumda.

Değişime tabi olmadan, değişim süreçlerini görebilmiş, paradigmasını oluşturabilmiş…

Zihnimizdeki şablon, hayatı ve hayatın içindekileri, bizi ve bizden olanları anlamaya yetmiyor. Bizi "kirlenmiş zihnimiz" ve "susan vicdanımız" yanıltıyor.

Bu "kimseyi karşısına almayan", insana, olmuyorsa insanın içindeki insana seslenen, müspet "cazibe merkezini" göremiyoruz.

Myanmar diye bir ülkenin varlığını hepimiz yeni, 100 bin insan ölünce öğrendik, ama gördük ki "mefkure sahibi" Türkler oralara da gitmişler yıllar önce…

Yaşatmak için yaşama sevdasından vazgeçerek gitmişler…

Bugün Gülen'e yabancılaşmak, "Türkiyeli dünyaya" yabancılaşmaktır.

Gülen'in arkasında Amerika değil, daha büyük bir güç var…

Devamı haftaya… Anlama çabası için…

kaynak:tr.fgulen.com

Beşiktaş Ankaragücü deplasmanından 3 puanla dönmesini bildi. Siyah Beyazlılar 3 puana Delgado ve Tello ile ulaşırken puanı 70 yaptı ve Sivasspor'u yakaladı.

ANKARAGÜCÜ-BEŞİKTAŞ

STAT: Ankara 19 Mayıs
HAKEMLER: Hüseyin Göçek, Tarık Ongun, Aleks Taşçıoğlu, (4. Hakem) Uğur Söylemez

ANKARAGÜCÜ: Serkan, Tolga, El Yasa, Lamas, İlkem, Cem Can,İbrahim Ege, Murat Erdoğan, Murat Duruer, Gökhan, Bebbe

BEŞİKTAŞ: Rüştü, İbrahim Kaş, İbrahim Toraman, Gökhan Zan, İbrahim Üzülmez, Aydın, Cisse, Serdar Özkan, Tello, Delgado, Nobre

Beşiktaş Delgado'nun penaltı golüyle önde 1-0 DAKİKA 45

DAKİKA 80 BEŞİKTAŞ ÖNDE dakika 45 penaltı Delgado

DAKİKA 78 Telllo

ANKARAGÜCÜ: 0-BEŞİKTAŞ: 2 MAÇ SONUCU

Adi kumru ile kaya güvercininden sonra en çok evcilleştirilen güvercin ailesi üyesidir. Rengi sarıdır. Sırtı koyu, başı, gerdanı ve karnı daha açık renktir. Ensesinde siyah bir şerit göze çarpar. Kanatlarında da siyahlıklar vardır. Uzunluğu 31 santimdir.
Bu kumrunun yurdu Kuzey Afrika ile Hindistan'dır. Tabiat bilginleri, kurak ve çölümsü step bölgelerini tercih ettiğine dikkat etmişlerdir. Sesi adi kumrunun «tur tur» una benzer, fakat araya «hi hi hi hi» gibilerden ötüşler de karıştığından gülüşe benzetilmiştir.