Pozitif veya negatif kavramlarından ziyade
bence olduğu gibi görme kavramlarını kullanmamız bizim için daha faydalı
olacağını düşünüyorum
olduğu gibi görebilirsek değerlendirebilirsek
daha anlamlı yaklaşabiliriz olaylara

“bir doğru öbür yanlışa götürmemeli” bu kuraldır
işte burda objektif bakabilmek ;olgun olmakla eş değer
zaten zannımca objektif olmak olgun olmak demek
teselli etmek bence arabaya benzin koymak gibibenzin bitti mi,yine kalırsınama gerçekleri olduğu gibi değerlendirmekbize anlamlı bir bakış sağlayacaktır

peygamberimizin bir duası var

“Allahım bana eşyayı olduğu gibi göster”
olduğu gibi bakabilirsek her şeye o zaman anlamlandırma sürecimiz daha
sağlıklı işleyecektir

insan tabiatında

zor olan kolaya evriliyor/kolay olan zor olana evriliyor

insan an da yaşar

an bilinçi bir olgu olmalı insan için
geçmiş ve geleceği değerlendiren insan anı algılar ve yaşar
bu bir bağımlılık değil, değerlendiriştir
işte burda hayata baktığımız parametreler önemli

geçmiş ve gelecek anı öldürüyorsa burada hayata ölü bir bakış var demektir
çünki asıl hayat “an” dır

yaşama haksızlık, varoluşunuza saygısızlık etmemek gerekiyor

öz nedir?
özü bilmeyen bir insan nasıl özgür olabilir
özünü-gürleştirebilir

kafamızdaki düşünme ölçüleri yanlış
ölçüler yanlış olunca haliyle ölçümlerde yanlış oluyor
bundan dolayı iyi irdelemek gerekiyor
düşünürken kullandığımız veriler malzemeler ne kadar sağlıklı

bu çok önemli bir olgu

altın terazisiyle şeker çekemeyiz
şeker terazisiyle de altın tartamayız

Hayat boş
amaç ve insan ile anlam kazanıyor, zenginleşiyor
burda amacı sorgulayıp insan ile paylaşmak gerekiyor
eylem var felsefe yok
bu insan değil
önce felsefe
sonra eylem
bir insanı aç yerde kıvranırken düşünebiliyorum
normal ;açtır kıvranıyordur
ama bir insanı felsefesiz düşünemiyorum

yani eylem insan demek değil
insan öncelikle felsefe demek
sonra eylem diye düşünüyorum
bu anlamda
amaç kavramı karşımıza çıkıyor
bunu iyi sorgulamalıyız
amaç ne?
öncelikle bunu aşmak gerekiyor

yaşamam için bir sebebim olmalı
amacım olmalı
yaşama sebebim beni eyleme yönlendirmeli
türk insanı eylemi çok seviyor

yapacak bir şeyler
ama niçin?
bu soru algılaması zayıf
veya biraz daha deşifre edelim
insan nedir?
bunu tanımlamak gerekiyor
sonuçta insanız
kendimize ait bir tanımımız olmalı ki
genel tanımlar önemli değil
birey olarak yaşıyoruz kendimizi
önemli olan sizin kendi tanımlarınız
yoksa bir toplum değil,sürü olurduk
toplumu, geneli bireyler oluşturur
ve bir mozaik çıkar ortaya
zenginlikte paylaşımda bu mozaiktedir

Önemli olan parçaları bütünde ait oldukları yere koymak
ve mesele;
ne sadece parçayı ne de sadece bütünü algılamak
mesele parçaları bütünde ait oldukları yerlerine koymaya çalışmak
insanın en ciddi sorumluluğu da bu olsa gerek

Önce Işık tanımlanmalı
sonra ışın yayımladığı aydınlık

Bakışı diri tutabilmek gerekiyor
abartmadan, acı edebiyatına yatmadan
zorluğu zırvalığa dönüştürmeden

özneyiz biz
bu “özne” “olmak”tan sorumluyuz

askede de vardı bir arkadaşım
tam bir acı küpü
sanki acı fışkırıyor her yerinden
bende acı sandığı çıbanlarını patlattım
ne varsa aktı bir müddet
sonra rahatladı kendimi seviyorum demeye başladı

insanın kendi ayakları üzerinde durması ,kendini sevme felsefesi
hayata insanlar ile değil değerler ile bağlanması anlamında ulaşmaya
çalıştığı kişilik önemli

ama düşünme melekelerinin yitirildiği bir ortam
dayatılan bir model var türk insanın önünde

modern bir dayatmalar var
bak bir çok kadınla beraber olursan farklı olur,değişik olur
veya bugün kafayı demleyelim
fransız şarabı içelim
yani önümüze bir yaşam konuluyor değerlerimize aykırı bir yaşam:
ama önemli değil
herkes inandığı gibi yaşar sonuçta

düşünmemiz gerekiyor
rabbimizin bizimle olan ilk diyoluğu:
 ”ikra”
düşün diyor
insan olmak düşünmekle  başlıyor
eylemi var felsefesi yok

 bu insan olamaz

işte sorunumuzda bu bakışta
genelde şaşı bakıyoruz hayata
Allah sizi sevmiş,size değer vermiş varoluşa getirmiş
siz kendinize bu değeri vermelisiniz
bu değeri vermesseniz
birilerinin değer vermesini beklersiniz

bakın bir insan değersizse
ve siz ona değer veriyorsanız
değerleri karıştırıyorsunuz demek

değeri yoksa siz değer versenizde değerlenmez
burda küçümseme anlamında söylemiyorum
biz insanlığa en çok değeri veren
bir dinin mensuplarıyız
biri kendi değersizliğini ortaya koymuş ise bu sizi değersizleştirmemeli:

ama birilerinin değeri bizi değersizleştiriyorsa kendi değerimizde bir sorun var demektir
sorun karşı da değil
kendimiz de

farkında olmak:
ayırdına varmak

varoluşu hayatı yaşamı
neye bağlamalıyız

?
işte iman burda başlıyor
eğer Allah’a değilde diğer varlıklara bağlarsak
işte bu bağladığımız düğümler bizi boğuyor
bazen bir musibet bin nasihattan yeğmiş

şunu anlamıyorum

“onsuz yaşayamam”
ya sen onsuz yaşamıyorsan zaten yaşamıyorsundur
zaten senin hayatın “o” dur
sen yoksundur

farkında olmakla insan olmak aslında eşdeğer:
diğer varlıklar farkında olmuyor

öyle insanlar tanıyorum
sanki sabahı olmayacak mış gibi
hayatı değerlendiriyorlar
ama sabah oluyor
çünki varoluşun gereği bu
siz diyorsunuz şimdi herşeyi sende çok basitleştirdin:
yaşanan yoğunluklar basit değildir kesinlikle ama bu gerçekleri de
abartmadığımız anlamına gelmiyor
ama şu da bir gerçek
eğer biz kendimizi geliştirdikçe
hayal dünyamız daha bir genişliyor

“kim nefsini temizlerse kurtuluşa ermiştir” diyor ayette
yani biz nefsimizi aklımızı kalbimizi çarpık anlayışlardan hasletlerden
temizledikçe  dar dünyamız genişliyor 

sevmemiz gerekiyor insanı
bizim öğretimiz böyle
insanı gerçekten sevmemiz gerekiyor
ama kalbimiz o kadar katılaşmış ki
kaç kişiyi gerçekten sevebiliyoruz?:
sevmek deyince

genelde

karşı cinsler arası ülfet gelmemeli
sevgi bir varoluştur
ama bizim çorak kalblerimiz galiba çok müsait değil buna
biz öyle sınırlandırmışız ki herşeyi
herşeyi belli kalıplara hapsetmişin

veya sürekli karamsar veya sürekli umutvar

yani insan bir şeyi çoğu zaman yaşarken farketmiyor
sonra dan farkına varıyor

gençlik hız demektir
karmaşa demektir
delilikten bir şubedir gençlik
hızı kesemessiniz
sorunda burdadır zaten
herşey çok yoğun yaşanır
kendimize  karamsar bir kişilik çıkartmamız hata

ve duygularımıza yenilmemiz demek olur

 müzik dinlemek çok kolaydır
damardan bir şarkı vermek
beyni dumura uğratmak
aklı iptal etmek çok kolay ve zevklidir
ama önemli olan aklı elde tutmaktır
aklı ve kalbi elimize almaktır
ne duyarsız bir hayvan gibi
ne kendini koyuna çeviren bir mantık gibi
insan olabilmek mesele
hepsini herbirimiz yaşıyoruz

ve yaşıyacağız
bunu benimsemek gerekiyor
hatta benimsevmek gerekiyor
umut karamsarlık korku hüzün neşe her zaman için olacak
robot değiliz, insanız

mutluluk bir hoşnut olma hali değil midir
yoksa bir ömür boyu mutluluk,

sürekli maksimum neşeli olma tabiatımıza ters
 mutluluk dediğiniz hadise
insanların gerilimleri yaşamaması değildir
kiminle konuşursanız konuşun
her insan bireyinin kendine göre
kullanılan tabirle sorunları sıkıntıları vardır

herkes kendi içinde fırtınalar yaşar
şimdi burda demek istediğim
sorunları kendi özelimizde tekelleştirmemek
yani genel düşünmeye çalışmak

nasıl’ı asıl‘la çözmeye çalışmak

insan ölüme kadar bir  formatla yaşar
işte bunun için asıllarla düşünmek gerekiyor
yoksa ölçülerimiz yanlış  olur ve
yanlış ölçümler yaparız
insan için değişmeyen bir şey yoktur
mutluluk denilen hadise değişmemek se kim mutlu?
sürekli aynı halde kalmak ise
sürekli aynı yoğunlukları yaşayabilmek ise
kim mutlu olabilir ki
kimse

genel bir çerceve  çizmeye çalışıyorum
her zaman bu çerceve sizin karşınıza çıkacak
kendi fotoğrafınızı çekeceksiniz insan çercevesinin içinde

insanı;kendi tabiatımızı içselleştirmemiz gerekiyor diye düşünüyorum
insanı içselleştirdiğimiz benimsediğimiz ,benim-sevdiğimiz an
benliğimizi kişiliğimizi geliştirme imkanına daha hızlı kavuşacağız diye
düşünüyorum

gelişmek istiyorsak aslında kendi bencilliğimizi önlemek,
kendimizi önemsememek gerekiyor belki de

yarın olmaz ise bugünde olmaz

ve geçmiş te anlamsızlaşır

insan kendine sürekli içerden bakınca:
bir noktandan sonra
bakışı körelebiliyor
bir göz hastalığına yakalanabiliyor
yakını görmede zorlanıyor buğulaşıyor bakış
içerden ve dışardan
beraber bakmak gerekiyor anlamlı bir bütüne ulaşmak için

gerilimli bir yapısı var  insanın
gerilimi/sinir uçlarına fazla dokunmamak gerekiyor

insan sınırlı sürelerle ikame ettirini hayatını
yani bu değişmez bir yasadır
iyi olma ve kötü olma mutlak değildir

bu sürekli değişen ve dönüşen bir yapı seyreder

insan kendini bırakmadığı sürece insanı hiç bir şey tam anlamıyla bırakmaz:
ama insan zedelenebilir
geçer, deler de geçer
ama insan kendini onare edebilecek yapıda
istemek önemli burda
neyi istediğimize soru işareti koymak
ve anlamlandırmak soru işaretini

bunun içindesiniz ama dışına çıkmaya zorluyorsunuz:
bu paylaşıma dönüşmesi gereken yaşanılası bir alan

ve temelinde sevinç olması gerekiyor
yıpranmak çoğu zaman gereksiz birer hikayeye dönüşüyor içimizde

değişim insan için yararlı oluyor
mekanı değiştirmek arada faydalı oluyor

ama yine fayda nazarından bakmamak lazım
doğal düşünmek ve doğal olmak gerekiyor
hangi nazardan bakarsak onu bekliyoruz
bu bekleyişte normal bakışımızı köreltebiliyor
şu bir gerçek insan herzaman ‘ol’uyor
her an bir oluş halindeyiz
aldığımız her nefes ile kendimizi yapıyoruz

insan kendini cam gibi göremez
bu yetkinliğe sahip değiliz:
hele bizim gibi kirlenmenin yüksek dozda olduğu bir çağda
bu imkansız
burda önemli olan yakınlaşmaktır
tatmin noktası yoktur insan için
tatmin olabilmek olgusu yok:
bunun farkında olmak gerekiyor diye düşünüyorum

aslında insan;arayan demek

adem kökü itibari ile yokluk anlamına geldiği gibi
insan eksik olduğu için
arıyor süreki
bu dünyadaki yolculuğu da bir arayış seferi olarak adlandırabiliriz
ve bir türlü tam olamıyor/olmayacakta

gözlerim sadece çoğu zaman
bekletirim düşüncelerimi, duygusal yoğunluklarımı
demlenmesini beklerim konuşmak anlamlandırmak için
kendim adına iyi bir yöntem olduğunu düşünüyorum
çünkü halin içinden değerlendirme yapmak
insanın ateşi ile eritebiliyor doğruları
şarteli yukarıya çekmek lazım
trafolar bu görevi görür
trafolar olmaza bütün
elektirik sistemleri patlar
normal gerilim yüksektir
trofalar bunu uygun hale getirerek dağıtım yapar
aklımız düşüncelerimiz için kalbimiz de duygusal yoğunluğumuz için trafo
görevi görüyor
bunları kullanmak lazım
futursuzca dağıtmamak lazım elektiriktiği

sorun’u yok etmeye çalışan bir insan aslında kendini yok etmek istiyor
demektir
çünkü sorun bitmez değişir
ama insanlar ne istiyor biliyormusun
insanlar tanrı olmak istiyor
mutlak olmak istiyor
sınırsız olmak istiyor
engelsiz/sorunsuz olmak istiyor
ama insan fani bir kul olduğunu kabullenmek istemiyor

Hira(arayış)lı zamanlarımız, mekanlarımız olmalı

Usuller ise aslına göre olmadığı için estetikten ibaret kalacak

Uykudaki insana asıl hayat değil uykuda kalan bir hayat vardır

Yasa:bir balık için yaşamın yasası;sudur

Sudan çıktığı an canhıraş çırpınışlardan sonra acıklı bir sahne ile ölür

Peki bir insan için hayatının yaşama yasası nedir?

Kulluktur.eğer bu olmaz ise tıpkı sudan çıkmış balık gibi kısa bir süre anlamsızlığın toprağında canhıraş anlam arayışlarından sonra anlamsızlığın toprağına gömülür.tabi yine acıklı bir sahne ile

Varlık ,eşya ,insan her şey bir tamlama.hayatı tamlıyan ve tamamlıyan nedir?

Anlamdır.

Anlam nedir?

Kutsal öğretidir

Her israf bir sömürüdür diyebilir miyiz?

Her an ölümle kalım arasındaki insan için birbirini kırmak, üzmek değer mi? Değersiz mi?

İşte yeni bir gün yeni bir sermaye

İşte senin ta kendin

Var veya yoksun kendinde

Bu evrensel zamanlar için önem taşımaz

Kopmadı hayat damarından

Sen mi koptun hayatın damarından

Var olmak veya olmamak

İşte bütün düğüm bu sözcükte

İnsanı bulutlar kapatmamalı

Umutlar sarmalı benliğini

İnsan murat etmeli

İnsan hiç yitirmemelidir içindeki güneşi

İnsan aynı filmi izlememelidir

İnsana yakışan terakki etmesi ve direnmesidir

Kendini kendi ellerinle boğuyorsun

Ve nefes alamamaktan şikayet ediyorsun

Kendi ellerlini kendi boynundan çek

Kendinin cellatı olma

Kalp boş bir kap

Ne koyacaksın içine

Özüne sahip oldukça gürlemelisin

Hayata karşı zar atmak avutmaktır kendini

Saffet yüklü çocuklar.çocuklardan çok şey öğreniyorum.onlarda benim öğretmenim.kalbimin öğreticisi çocuklar

Seni seviyorum sevgilim: Anlam

sürekli aynı hal üzerine olamıyoruz

mutluluk aslında hoşnut olma hali

sürekli olan bir olgu değil

ama biz istiyoruz ki her zaman olsun

hava hep bahar havası olsun

düşünürken teknik hata yapmamak lazım

aslında insan hep yalnız

paylaşımla beraber

bu yalnızlığına bir nebze çözüm bulabiliyor ama

sonuçta yalnızız

aslında "içimiz en büyük şansımızdır" diyor tolstoy

dış dünyamızda hayat çok sığ

hayata iç dünyamızdan değil

dış dünyadan bakmaya çalıştık mı

dış dünya sürekli üzerimize kapanıyor daralıyor

mesala kendimizi sevmeden

kendimiz dışındakilerin bizi sevmesini beklediğimiz

zaman her şey daralabiliyor

kendimizi sevmessek kimi gerçekten sevebiliriz ki

işte bu çok önemli

bir çok insan bunu göremiyor

hep bakışlarını karşısına dikiyor

kendi kalbini göremiyor

kendi duyarlılıklarını keşfedemiyor

aslında okumak sırf kitap değil

insandaki öğrenme azmi

Allahın öğrencisi olduğunun bilincinde olması

içindeki merak güdüsünü yönlendirmesi

ve öğrencilikteki güzelliği yaşaması

özeleştirinin kayıt altına alınması anlamında günlük önemli

kayıt altına alıyoruz bir anlamda yaşadıklarımızı

zihin unutabiliyor
ama kayıtlara baktığımız da geri çağırabiliyoruz

hepsi olmalı
okumalı gezmeli insanlarla tanışmalı
ben hepsini önemsiyorum
hepsini uygulamalıyız

zaten insanlar

değişik alanlarda verim verirler

yani bir insan bir alanda

ciddi başarı göstermeyebilir

ama bu onun başka bir alanda başarısız olacağı anlamına gelmez

iltihap patladı içinden

irin akıyor

bir süre akar

akarken acı verir

sonra durar

insan ilişkilerinde ki öğretmenlik budur aslında

bilgiyi insan ilişkileri ile insanlara vermek

insani duyarlılığı bozuk bir öğretmen

bir öğrencisine ancak sınavda soracağı
bilgiyi verebilir
 

yaptım demek ayrı
yapmalı demek ayrı
yaptım dersek örneklik ifade ederiz
yapmalı dersek bir sorumluluktan bahsederiz
yapmalı derken yaptığınızı değil yapmak istediğinizi kastedersiniz ama
tabiki samimiyet ayrı bir şey
o zaten olmassa
insanlığımız tehlikeye düşer
gönülde ne varsa elde de o oluyor

pozitif veya negatif kavramlarından ziyade
bence olduğu gibi görme kavramlarını kullanmamız bizim için daha faydalı
olacağını düşünüyorum
olduğu gibi görebilirsek değerlendirebilirsek
daha anlamlı yaklaşabiliriz olaylara

"bir doğru öbür yanlışa götürmemeli" bu kuraldır
işte burda objektif bakabilmek ;olgun olmakla eş değer
zaten zannımca objektif olmak olgun olmak demek
teselli etmek bence arabaya benzin koymak gibibenzin bitti mi,yine kalırsınama gerçekleri olduğu gibi değerlendirmekbize anlamlı bir bakış sağlayacaktır

peygamberimizin bir duası var

"Allahım bana eşyayı olduğu gibi göster"
olduğu gibi bakabilirsek her şeye o zaman anlamlandırma sürecimiz daha
sağlıklı işleyecektir

insan tabiatında

zor olan kolaya evriliyor/kolay olan zor olana evriliyor
 

insan an da yaşar

an bilinçi bir olgu olmalı insan için
geçmiş ve geleceği değerlendiren insan anı algılar ve  yaşar
bu bir bağımlılık değil, değerlendiriştir
işte burda hayata baktığımız parametreler önemli

geçmiş ve gelecek anı öldürüyorsa burada hayata ölü bir bakış var demektir
çünki asıl hayat “an” dır

öz çok önemli
özü bilmeyen bir insan nasıl özgür olabilir
özünü-gürleştirebilir

 kafamızdaki düşünme ölçüleri yanlış
 ölçüler yanlış olunca haliyle ölçümlerde yanlış oluyor
 bundan dolayı iyi irdelemek gerekiyor
 düşünürken kullandığımız veriler malzemeler ne kadar sağlıklı

 bu çok önemli bir olgu

 altın terazisiyle şeker çekemeyiz
 şeker terazisiyle de altın tartamayız

 hayat boş
 amaç ve insan ile anlam kazanıyor, zenginleşiyor
 burda amacı sorgulayıp insan ile paylaşmak gerekiyor
 eylem var felsefe yok
 bu insan değil
 önce felsefe
 sonra eylem
 bir insanı aç yerde kıvranırken düşünebiliyorum
 normal ;açtır kıvranıyordur
 ama bir insanı felsefesiz düşünemiyorum

 yani eylem insan demek değil
 insan öncelikle felsefe demek
 sonra eylem diye düşünüyorum
 bu anlamda
 amaç kavramı karşımıza çıkıyor
 bunu iyi sorgulamalıyız
 amaç ne?
 öncelikle bunu aşmak gerekiyor

 yaşamam için bir sebebim olmalı
 amacım olmalı
 yaşama sebebim beni eyleme yönlendirmeli
 türk insanı eylemi çok seviyor

 yapacak bir şeyler
 ama niçin?
 bu soru  algılaması zayıf
 veya biraz daha deşifre edelim
 insan nedir?
 bunu tanımlamak gerekiyor
 sonuçta insanız
 kendimize ait bir tanımımız olmalı ki
 genel tanımlar önemli değil
 birey olarak yaşıyoruz kendimizi
 önemli olan sizin kendi tanımlarınız
 yoksa bir toplum değil,sürü olurduk
 toplumu, geneli bireyler oluşturur
 ve bir mozaik çıkar ortaya
 zenginlikte paylaşımda bu mozaiktedir

 önemli olan parçaları bütünde ait oldukları yere koymak
 ve mesele;
 ne sadece parçayı ne de sadece bütünü algılamak
 mesele parçaları bütünde ait oldukları yerlerine koymaya çalışmak
 insanın en ciddi sorumluluğu da bu olsa gerek

önce Işık tanımlanmalı
sonra ışın yayımladığı aydınlık

 bakışı diri tutabilmek gerekiyor
 abartmadan, acı edebiyatı yapmadan
 zorluğu zırvalığa dönüştürmeden

özneyiz biz
bu "özne" "olmak"tan sorumluyuz

askede de vardı bir arkadaşım
 tam bir acı küpü
 sanki acı fışkırıyor her yerinden
 bende acı sandığı çıbanlarını patlattım
 ne varsa aktı bir müddet
 sonra rahatladı kendimi seviyorum demeye başladı

 insanın kendi ayakları üzerinde durması ,kendini sevme felsefesi
 hayata insanlar ile değil değerler ile bağlanması anlamında ulaşmaya
 çalıştığı kişilik önemli

4.

paket yaşamlar sunuluyor
bak herkes bunu yapıyor
sende yap
şu ünlü şöyle yapmış
şöyle bir yaşam sürüyormuş
bana ne

ama düşünme melekelerinin yitirildiği bir ortam
dayatılan bir model var türk insanın önünde

modern bir dayatmalar var
bak bir çok kadınla beraber olursan farklı olur,değişik olur
veya bugün kafayı demleyelim
fransız şarabı içelim
yani önümüze bir yaşam konuluyor değerlerimize aykırı bir yaşam:
ama önemli değil
herkes inandığı gibi yaşar sonuçta

düşünmemiz gerekiyor
rabbimizin bizimle olan ilk diyoluğu:
 ”ikra”
düşün diyor
insan olmak düşünmekle  başlıyor
eylemi var felsefesi yok

 bu insan olamaz

işte sorunumuzda bu bakışta
genelde şaşı bakıyoruz hayata
Allah sizi sevmiş,size değer vermiş varoluşa getirmiş
siz kendinize bu değeri vermelisiniz
bu değeri vermesseniz
birilerinin değer vermesini beklersiniz

bakın bir insan değersizse
ve siz ona değer veriyorsanız
değerleri karıştırıyorsunuz demek

değeri yoksa siz değer versenizde değerlenmez
burda küçümseme anlamında söylemiyorum
biz insanlığa en çok değeri veren
bir dinin mensuplarıyız
biri kendi değersizliğini ortaya koymuş ise bu sizi değersizleştirmemeli:

ama birilerinin değeri bizi değersizleştiriyorsa kendi değerimizde bir sorun var demektir
sorun karşı da değil
kendimiz de

farkında olmak:
ayırdına varmak

varoluşu hayatı yaşamı
neye bağlamalıyız

?
işte iman burda başlıyor
eğer Allah’a değilde diğer varlıklara bağlarsak
işte bu bağladığımız düğümler bizi boğuyor
bazen bir musibet bin nasihattan yeğmiş

şunu anlamıyorum

"onsuz yaşayamam"
ya sen onsuz yaşamıyorsan zaten yaşamıyorsundur
zaten senin hayatın "o" dur
sen yoksundur

farkında olmakla insan olmak aslında eşdeğer:
diğer varlıklar farkında olmuyor

öyle insanlar tanıyorum
sanki sabahı olmayacak mış gibi
hayatı değerlendiriyorlar
ama sabah oluyor
çünki varoluşun gereği bu
siz diyorsunuz şimdi herşeyi sende çok basitleştirdin:
yaşanan yoğunluklar basit değildir kesinlikle ama bu gerçekleri de
abartmadığımız anlamına gelmiyor
ama şu da bir gerçek
eğer biz kendimizi geliştirdikçe
hayal dünyamız daha bir genişliyor

“kim nefsini temizlerse kurtuluşa ermiştir" diyor ayette
yani biz nefsimizi aklımızı kalbimizi çarpık anlayışlardan hasletlerden
temizledikçe  dar dünyamız genişliyor 

sevmemiz gerekiyor insanı
bizim öğretimiz böyle
insanı gerçekten sevmemiz gerekiyor
ama kalbimiz o kadar katılaşmış ki
kaç kişiyi gerçekten sevebiliyoruz?:
sevmek deyince

genelde

karşı cinsler arası ülfet gelmemeli
sevgi bir varoluştur
ama bizim çorak kalblerimiz galiba çok müsait değil buna
biz öyle sınırlandırmışız ki herşeyi
herşeyi belli kalıplara hapsetmişin

veya sürekli karamsar veya sürekli umutvar

yani insan bir şeyi çoğu zaman yaşarken farketmiyor
sonra dan farkına varıyor

gençlik hız demektir
karmaşa demektir
delilikten bir şubedir gençlik
hızı kesemessiniz
sorunda burdadır zaten
herşey çok yoğun yaşanır
kendimize  karamsar bir kişilik çıkartmamız hata

ve duygularımıza yenilmemiz demek olur

 müzik dinlemek çok kolaydır
damardan bir şarkı vermek
beyni dumura uğratmak
aklı iptal etmek çok kolay ve zevklidir
ama önemli olan aklı elde tutmaktır
aklı ve kalbi elimize almaktır
ne duyarsız bir hayvan gibi
ne kendini koyuna çeviren bir mantık gibi
insan olabilmek mesele
hepsini herbirimiz yaşıyoruz

ve yaşıyacağız
bunu benimsemek gerekiyor
hatta benimsevmek gerekiyor
umut karamsarlık korku hüzün neşe her zaman için olacak
robot değiliz, insanız

mutluluk bir hoşnut olma hali değil midir
yoksa bir ömür boyu mutluluk,

sürekli maksimum neşeli olma tabiatımıza ters
 mutluluk dediğiniz hadise
insanların gerilimleri yaşamaması değildir
kiminle konuşursanız konuşun
her insan bireyinin kendine göre
kullanılan tabirle sorunları sıkıntıları vardır

herkes kendi içinde fırtınalar yaşar
şimdi burda demek istediğim
sorunları kendi özelimizde tekelleştirmemek
yani genel düşünmeye çalışmak

nasıl’ı asıl‘la çözmeye çalışmak

insan ölüme kadar bir  formatla yaşar
işte bunun için asıllarla düşünmek gerekiyor
yoksa ölçülerimiz yanlış  olur ve
yanlış ölçümler yaparız
insan için değişmeyen bir şey yoktur
mutluluk denilen hadise değişmemek se kim mutlu?
sürekli aynı halde kalmak ise
sürekli aynı yoğunlukları yaşayabilmek ise
kim mutlu olabilir ki
kimse

genel bir çerceve  çizmeye çalışıyorum
her zaman bu çerceve sizin karşınıza çıkacak
kendi fotoğrafınızı çekeceksiniz insan çercevesinin içinde

insanı;kendi tabiatımızı içselleştirmemiz gerekiyor diye düşünüyorum
insanı içselleştirdiğimiz benimsediğimiz ,benim-sevdiğimiz an
benliğimizi kişiliğimizi geliştirme imkanına daha hızlı kavuşacağız diye
düşünüyorum

gelişmek istiyorsak aslında kendi bencilliğimizi önlemek,
kendimizi önemsememek gerekiyor belki de

iyi ve kötü olmak
neye göre nasıl?
bir süreçmidir acaba insanda
gelecek gündeminiz nedir
yarına ait kaygınız ve beklentiniz

yarın olmaz ise bugünde olmaz

ve geçmiş te anlamsızlaşır

insan kendine sürekli içerden bakınca:
bir noktandan sonra
bakışı körelebiliyor
bir göz hastalığına yakalanabiliyor
yakını görmede zorlanıyor buğulaşıyor bakış
içerden ve dışardan
beraber bakmak gerekiyor anlamlı bir bütüne ulaşmak için

gerilimli bir yapısı var  insanın
gerilimi/sinir uçlarına fazla dokunmamak gerekiyor

insan sınırlı sürelerle ikame ettirini hayatını
yani bu değişmez bir yasadır
iyi olma ve kötü olma mutlak değildir

bu sürekli değişen ve dönüşen bir yapı seyreder

insan kendini bırakmadığı sürece insanı hiç bir şey tam anlamıyla bırakmaz:
ama insan zedelenebilir
geçer, deler de geçer
ama insan kendini onare edebilecek yapıda
istemek önemli burda
neyi istediğimize soru işareti koymak
ve anlamlandırmak soru işaretini

bunun içindesiniz ama dışına çıkmaya zorluyorsunuz:
bu paylaşıma dönüşmesi gereken yaşanılası bir alan

ve temelinde sevinç olması gerekiyor
yıpranmak çoğu zaman gereksiz birer hikayeye dönüşüyor içimizde

değişim insan için yararlı oluyor
mekanı değiştirmek arada faydalı oluyor

ama yine fayda nazarından bakmamak lazım
doğal düşünmek ve doğal olmak gerekiyor
hangi nazardan bakarsak onu bekliyoruz
bu bekleyişte normal bakışımızı köreltebiliyor
şu bir gerçek insan herzaman 'ol'uyor
her an bir oluş halindeyiz
aldığımız her nefes ile kendimizi yapıyoruz

insan kendini cam gibi göremez
bu yetkinliğe sahip değiliz:
hele bizim gibi kirlenmenin yüksek dozda olduğu bir çağda
bu imkansız
burda önemli olan yakınlaşmaktır
tatmin noktası yoktur insan için
tatmin olabilmek olgusu yok:
bunun farkında olmak gerekiyor diye düşünüyorum

aslında insan;arayan demek

adem kökü itibari ile yokluk anlamına geldiği gibi
insan eksik olduğu için
arıyor süreki
bu dünyadaki yolculuğu da bir arayış seferi olarak adlandırabiliriz
ve bir türlü tam olamıyor/olmayacakta

gözlerim sadece çoğu zaman
bekletirim düşüncelerimi, duygusal yoğunluklarımı
demlenmesini beklerim konuşmak anlamlandırmak için
kendim adına iyi bir yöntem olduğunu düşünüyorum
çünkü halin içinden değerlendirme yapmak
insanın ateşi ile eritebiliyor doğruları
şarteli yukarıya çekmek lazım
trafolar bu görevi görür
trafolar olmaza bütün
elektirik sistemleri patlar
normal gerilim yüksektir
trofalar bunu uygun hale getirerek dağıtım yapar
aklımız düşüncelerimiz için kalbimiz de duygusal yoğunluğumuz için trafo
görevi görüyor
bunları kullanmak lazım
futursuzca dağıtmamak lazım elektiriktiği

sorun'u yok etmeye çalışan bir insan aslında kendini yok etmek istiyor
demektir
çünkü sorun bitmez değişir
ama insanlar ne istiyor biliyormusun
insanlar tanrı olmak istiyor
mutlak olmak istiyor
sınırsız olmak istiyor
engelsiz/sorunsuz olmak istiyor
ama insan fani bir kul olduğunu kabullenmek istemiyor

herkes kendi öyküsünü yaşamak için geldi

zaten bu anlam bütün anlamları kuşatır

ve her şeyi anlamlı kılar

hayat bir varoluşa oturur

kendi gerçeğini bulur

sürekli hareket halindeyiz

her şey olarak böyle

yaratılışın özünde bu var

statik olan bişey yoktur

ama kendinizi dinlemek

kendi dünyanızla başbaşa kalmak

kendinize ait bir dünya kurmak

bir insan için çok önemli

insan zaman zaman bunu yapmalı diye düşünüyorum

aslınde hepimiz her insan teki yaşıyor bunu
bir dönem çok karanlık oluyor
bana tek benmişim gibi gelirdi
sabah olur mu diyorsunuz
ölümle sevişiyorsunuz
intihar tetiklemeli yaşıyorsunuz
ölmelinin tadını çıkarıyorsunuz
zannederim bu geçici bir dönem oluyor
insanın hayatındaki/tabiatındaki her şey geçici bir karaktere sahip

bir insanı aç yerde kıvranırken düşünebiliyorum:
ama felsefesiz düşünemiyorum

aklım almıyor

insanların felsefeleri yok olmuş
yaşam biyolojikleşmiş

Geçmişin bugüne etkisi muhakkak var ama
asıl etken bugün bizim ciddi anlamlı gündemlerimizin olmayışı

yarın düşüncenizin olmaması

bugüne boşluk olarak düşüyor

insanı belirleyen yarındır

dün de takılmak:
bir avuntu olma ihtimali çok yüksek
yarın dünü onore eder
bu işleyiş olarak böyledir
ama yarın yok ise dün kronik bir vakıaya dönüşür insanda

geçmişimiz bize etki edebilir ama asıl bize etki eden geleceğe bakışımız
geleceği nasıl görürsek yaşadığımız zaman diliminde bu ruh haline
bürünüyoruz

irademizi yapabilme olanağımızı görmemiz gerekiyor
çoğumuz kendi zindanlarımızı kendimiz kuruyoruz
ve hapsediyoruz kendimizi

hayat bizim
varoluş bizim

insan olmaya çalışmak bütün mesele bence bu
aklımızı ve kalbimizi
kullanmaya çalışmak
kendi gerçeklerimizi anlamaya çalışmak
hayata ve insana hangi pencereden bakıyorsak ordan görüyoruz kendimizi

hassas olmak çok güzel
ama ayrımı iyi yapmak lazım
hassas olmak ile hasta olmak ayrı şeyler
hastalık hassaslığa engel
çünkü hastalık hali
olmaman gereken bir hal üzerinde bulunmaktır

sorun olacak ki
insan olucak değil mi
yeterki sorunlarımızı abartmıyalım
sorunlarımızı sorunsallaştırmayalım