Emperyalist dünya, jeopolitik/jeo-stratejik çıkarmalarını güvence altına alabilmek için, kötülüğe dayalı, felaket kaynağı olan şeytani politikalar üretiyor. Bu politikalar daha çok Ortadoğu’ya yönelik olarak geliştiriliyor. Ortadoğu yeni bir trajediler dönemine daha giriyor. Nüfuz alanları savaşları, kaynak ve pazar savaşları büyüyor. İçerisinde yaşadığımız dönem deha çok enerji kaynaklarıyla ilgili çalışmalar/rekabetler dönemi olacak.

İslam dünyası toplumlarında umutlarla gerçeklikler sürekli olarak birbirine karışıyor. Toplumlarımızda kimi kesimler hayatı/dünyayı kavramsal bir çerçeve içerisinde yaşarken, kimi kesimler hayatın bütün renkleriyle, sorunlarıyla, acıları ve hüzünleriyle birlikte yaşıyor. İslam dünyası toplumları, günümüzdeki gelişmeler karşısında siyasal bir iradesizlik ve siyasal bir sessizlik içerisinde bulunuyor.Kişisel ihtiraslar, ırkçı ve mezhepçi ihtiraslar toplumsal çöküşlere neden oluyor.Bu çöküş sebebiyle, İslam toplumlarının, kültürel ve uygarlığının bütün mukaddeslerinin dokunulmazlıkları hayasızca çiğnenebiliyor. Toplumlarımızda ruh karatıcı olaylar yaşanıyor. Ben merkezcil yanılsamalar bireyleri olduğu kadar, toplumlarda yalnızlaştırıyor.

   Modern mitlerin ve yapıların baskılarında bağımsızlaşmadığımız için, yeteri kadar açık olmayan, edilgen ve bulanık bir dini söyleme yaslanıyoruz. İslam’ı yalnızca bir kalp/gönül ilgisine, indirgeyen bu bulanık söylem, temel İslami kuralları, çerçeveleri hafife alıyor, temel tevhidi sınırlara kayıtsız kalıyor. Deruni hayatla, gerçek hayatı; deruni düşünceyle gerçek düşünceyi bütünleştirmek gerekiyor. Sezgi, duygu, akıl ve bilinç dünyalarını birlikte algılamak ve yaşamak geliyor. İman’la bütünleşen bir akla sahip olmak geliyor. Kişilik, karakter, ruh ve takva soyluluğunu birlikte teslim etmek gerekiyor. İslam’ı yalnızca ruhsal bir tatmin, arınma aracı olarak görmeyiz, güzel ahlakla ve uhrevi sorumlulukla sınırlandıramayız.

   Dünyevi, toplumsal, tarihi sorumlulukları üstlenmekten vaz geçen bir İslam algısı düşünülemez.

   Müslüman olmak demek büyüm bir ilahi lütfe mazhar olmak demektir. Ne pahasına olursa olsun İslam’ın hakkını bütünüyle vermemiz gerekir.

   Günümüzde hem yerel anlamda, hem de küresel anlamda Müslümanlar olarak faşist bir ortamın, İklimin baskısı altındayız. Sürekli olarak, yoğun bir biçimde, ideolojik ırkçılıklara, şiddete, dışlanmalara maruz bırakılıyoruz. İdeolojik ırkçılık, ayrımcılık karşısında İslami kesimler derin travmalar yaşıyor. İslam’a karşı, Müslümanlara karşı ciddi bir bilgi kirliliği, yakalamış kirliliği var. Müslümanlara karşı sistematik bir biçimde sürdürülen ideolojik ırkçılık karşısında, Türkiye’de her zaman yaşadığımız üzere “ifade özgürlüğü” , “hak özgürlüğü” savunucularının utanç verici  bir sessizlik içinde bulunduğunu görüyoruz. Sözünü ettiğim “ifade ve hak özgürlüğü” savunucuları, İslam ve Müslümanlar karşısında militarist ve faşist kişiliklere dönüşüyor. Her tür bilgeliği bütünüyle yok eden müdahalelere tanık oluyoruz. Müslümanlar pek çok vesileyle oryantalist bir mantıkla, ya da sömürgeci bir mantıkla yargılanabiliyor, aşağılanabiliyor. Hepimiz, her zaman sorumlu ve hastalıklı bir tavırla, karşılaşabiliyoruz, sorunlu yorumlara, yaklaşımlara muhtaç olabiliyoruz.

   İdeolojik şiddetin, ırkçılığın baskısında bulunan, bu baskılarla başa çıkamayacaklarını düşünen kimi İslami unsurlar; kendilerini baskılayan unsurlarla ve statüko ile uzlaşmayı, diyalogu, statükonun dilini/yaklaşımlarını kullanmayı seçiyor. Bu cemaatler, İslama, Ümmete ve Müslümanlara yabancılaşmak pahasına çirkin bir realpolitik pragmatizme yaslanıyor, çirkin bir samimiyetsizlik içerisinde hemen bir kesim için “hoşgörü” telkin edebiliyor. Kimi İslami cemaatler, içerisinde yaşadığımız küresel koşulları mazeret olarak değerlendirmek suretiyle ölçüsüz bir idare-i maslahatçılığı yöntem haline getiriyor. Şu ya da bu cemaate katılan gençler eleştiri bilinci olmayan, kendi kendilerine soru sorma sorumluluğu taşıyan, etraflarında olan bitenleri sorgulama yeteneği kazanmayan robotlar haline getiriliyor. Bu cemaatler, cemaatten bağımsız var olmayı başaramayan, cemaatten bağımsız düşünmeyi başaramayan gençler yetiştiriyor. Bu tür cemaatlerde gençler hiç bir düşüncelerini somutlaştırma özgürlüğüne sahip değiller. Bu gençler, kendilerini tehlikede koşullandırıldıkları cemaat Liderlerinin ufukları dışında ufuk tanımıyor. Bu gençlerin entelektüel merakları yok. Bu gençler kendilerine koşullandırıldıkları Liderin düşünceleri dışında düşünce tanımıyor, daha ufuklu düşünce alanlarını seçemiyor.

   Müslüman gençler, şu ya da bu kişiye ait olma bilinciyle, şu ya da bu hizbe ait olma bilinciyle değil, düşünsel ve ahlaki bir tutarlılık içerisinde, Allah’a ve Ümmete ait olma bilinciyle yetiştirilmelidir. Başkalarının, başka yorumların, düşüncelerin, hizmetlerin ve ufukların farkına varamayacak kadar kendilerini önemli bulanlar, ahlaki bir körlük içerisindedirler. Kendi arzularıyla, tutkularıyla, gündemleriyle sınırlı bir hayat ve hizmet tarzını seçenler, diğerlerini hiçbir şekilde fark etmezler, hatırlamazlar, bunlara saygı duymazlar. Müslüman gençler, hizip, cemaat, mezhep partizanlığı yapmadan, kamuoyunu dönüştürebilecek, sorumlu kılabilecek çerçeveler üretmeye cesaret etmeli ve ulusal bencillikleri/fanatizmleri aşarak, bir bütün olarak insanlığı içerisine alan düşünceleri, erdemleri temsil eden bütüncül ufuklar üzerinde derinleşmeli; günümüzün, tarihin, çağın sorunlarına nüfuz yeteneği kazanmalıdır.

   Kendilerini katı, donmuş ideolojik ve ırkçı sınırlar içerisine hapsedenler gibi, kendilerini katı ve bağnaz hizip ve mezhep partizanlığı içerisine hapsedenler için de, başka seçenekler olmadığı gibi, başka düşünme biçimleri ve değer yaklaşımları da yoktur. İdeolojik bağnazlıkların, hizip ve mezhep bağnazlıklarının, nesnel gerçekleri görmemizi engelleyen bir yanı vardır. Gerek bireysel düzlemde, gerekse toplumsal düzlemde hiçbir bencil ve narsist, hiçbir muhteris asla adil olamaz, her türlü kibirlilik ahlaksızlık ve ufuksuzlukla sonuçlanır.

   İdeolojik bencillikler ve rekabetler, hizip bencillikleri ve rekabetleri, mezhep bencillikleri ve rekabetleri gelecek umutlarını yok ediyor.

   Erdemli bir varoluş, ötekini değersizleştirmeye çalışmaksızın gerçekleştirilen bir varoluştur.

]]> http://islamihayat.wordpress.com/2007/08/10/mustafa-islamoglu-mirac-ilerleme-mitine-karsi-yucelme-hakikati/ Fri, 10 Aug 2007 07:54:44 +0000 marifetullah http://islamihayat.wordpress.com/2007/08/10/mustafa-islamoglu-mirac-ilerleme-mitine-karsi-yucelme-hakikati/ Miraç: 'ilerleme' mitine karşı 'yücelme' hakikati 03/09/2005

shocaoglu@yenisafak.com.tr ]]> http://islamihayat.wordpress.com/2007/08/10/mirac-kandili/ Fri, 10 Aug 2007 06:56:41 +0000 marifetullah http://islamihayat.wordpress.com/2007/08/10/mirac-kandili/ Miraç, Efendimiz (aleyhisselatü vesselam)’ın ifa ettiği eşiz kulluğuna mükafat olarak kulluk yoluyla kazandığı velayetin bir ifadesinden barettir. Allah, yerde eserleriyle kendisini beşere gösterdiği Peygamberimiz’i, gökler âleminin sakinlerine de göstermek için O’nu o yüce meclislerde dolaştırmış ve her yer üzerinde hükmünün geçtiğini bütün âleme göstermiştir.Peygamberliğinin değil, kulluğunun bir semeresi ve neticesi olan Miraç yolculuğunda Efendimiz (sas), kendisini çepeçevre saran kanun ve sebepleri aşarak, beşeriyete ait perdeleri geçip uzun mesâfeleri bir hamlede kat etmiş, yıldızları, sistemleri birer merdiven, birer basamak, birer atlama taşı gibi kullanıp, Rabb’ini görmeye mâni buudları geride bırakmış, cismen ve rûhen vardığı makamdan Cenâb-ı Hakk’ı müşahede etmiştir. Peygamberlerle selâmlaşmış, melekleri görmüş, Cennet’i ve güzelliklerini, Cehennem’i ve azâmetini temâşâ etmiştir. Melekler O’na teşrifatçılık yapmış, huriler perdedar olmuştur. Yıldızlar kaldırım taşı gibi ayaklarının altına serilmiş, bineğiyle berk gibi bütün mekanı kat edip tekrar insanlık içine dönmüştür. İşte Miraç bu yüce yolculuğun adıdır.

ALLAH, NEBİ’SİNE SAHİP ÇIKIYOR

Efendimiz (sas), bütün zorluklara rağmen, kulluğunda öyle olgunluğa ve dolgunluğa ermişti ki, kendisine açılan o kapıdan içeriye girerken, kulluğun zirvelerine çıkmıştır. Miraç, bir yönüyle bunun ifadesidir. Miraç, en zor şartlar altında dahi kulluğundan fedakârlıkta bulunmayan Efendimiz’in (sas), insanların kendisine bütün bütün sırtlarını döndüğü, bütün sebeplerin kapandığı, “Bunlarla kız alıp vermeyeceksiniz. Çarşıda pazarda bir şey satmayacaksınız. Onlara hiçbir şekilde yardımda bulunmayacaksınız. Her türlü ilişkinizi keseceksiniz.” dedikleri dönemde ve zâhiren hiçbir çıkış yolunun görünmediği anda, Allahu Teala, Efendimiz’in (sas) kalbini taltif etmek ve kırılan gururunu, onurunu hoşnut etmek için O’nu katına almıştı. Hatta böylesi olumsuzlukların yaşandığı bir dönemde Efendimiz (sas) bir de iki büyük yara almıştı. Hâmisi Ebû Talib’i ve biricik zevcesi Hz. Hatice annemizi kaybetmişti. Cenab-ı Hak, bu yaralarını tedavisi için de, “Herkese ve her şeye, bütün dünyalara bedel Ben varım!” diyerek Efendimiz’i miraca almıştır.

MİRAÇ, GAYBI İSPAT EDER

Ümmetine anlatacağı meseleleri ciddi iki kere iki dört eder katiyetinde anlatsın; gıyâben inandığımız şeyleri müşahedesi olarak bize intikâl ettirsin; hatta Allah’ı görsün ve görmeye dayalı olarak da “vardır” desin; melekleri, Cennet’i, Cehennem’i görsün ve bildirsin diye çıktığı Huzûr (cc)’dan bir saatine bin yıllık dünya hayatının kâfi gelmediği Cennet’i temâşâ edip ve bir anlığına bin yıllık Cennet hayatının kâfî gelmeyeceği Cemâlullah’la müşerref olduktan sonra; Kur’ân’a ait bütün meselelerinin hakikatlerini, bütün ibâdetlerin mana ve hikmetlerini anlamak, anlatmak ve Risâlet vazifesini tamamlayıp, ümmetini karanlıklardan kurtarıp nûra çıkarma yolunda, kendisine her türlü işkencenin yapıldığı bir anda, yeniden yeryüzüne dönmüştür.

***

Miraç Peygamberimiz’e hastır

Bütün namazlar, niyazlar, oruçlar ve çileler; namazın, niyazın, orucun manasını halka anlatmalar ve bütün bunları birer merdiven yapmalar, Efendimiz’in (sas) miraca yükselmesine vesile olmuştur. Böyle bir şeref, Efendimiz’den (sas) başka ikinci bir peygambere nasip olmamış, sadece O’na has bir keyfiyettir. Her Nebi, kendi ruhunda Allah’ın huzuruna çıkarak, iltifat görmüştür. Fakat bütün gökleri ve cennetleri bilemediğimiz keyfiyet içinde yapılan böyle bir miraç sadece Allah Resulü’ne hastır. İşte bizler de böyle kadri yüce, civanmert bir Nebi’nin arkasında bulunmanın hazzı içinde doya doya bir namaz kılıyoruz.

Miraç, kelime manası itibariyle “merdiven”, “yükselecek yer”, “en yüksek makam” manalarına gelmektedir. Bu gecede İnsanlığın İftihar Tablosu (sas) bir mucize olarak Mekke’deki Mescid-i Haram’dan, Kudüs’teki Mescid-i Aksa’ya ve oradan da göklerin İlâhî derinliklerine doğru pervaz edip ruhen ve bedenen Cenab-ı Hakk’ın huzuruna çıkmıştır. Kur’an-ı Kerim (İsrâ, 17/1; Necm, 53/8-11) ve hadis-i şeriflerle (Buhari, Salat 1; Müslim, İman, 259) hakikati sabit olan Miraç hadisesi, beşer idrakinin üstünde ve zaman ve mekan hudutları dışında cereyan etmiş ulvî bir tecellidir.

MİRAÇ, EFENDİMİZ’E MORAL KAYNAĞI OLMUŞTUR

Miraç hadisesinden önce Allah Resulü (sas) ve Müslümanlar akla hayale gelmedik zulüm ve işkencelere maruz kalmışlar, hatta bu işkencelerden korunmak için bazı müslümanlar Habeşistan’a hicret etmişlerdir. Ayrıca bütün bu dayanılmaz zulümlerin üstüne müslümanlar bir de Ebu Talib mahallesinde müşriklerin iktisâdî, ailevî her yönden müşriklerin boykotuyla karşı karşıya kalmışlardır. Daha sonra ise bu sıkıntıları Efendimiz’in dört yaşındaki en büyük oğlu Kasım’ın, ardından diğer oğlu Abdullah’ın, müteakiben maddi ve manevi destekleriyle Nebiler Serveri’nin her zaman yanında olan amcası Ebu Talib ve hakkında “Kendi zamanındaki kadınların hayırlısı İmran’ın kızı Meryem’di. Bu ümmetin kadınlarının hayırlısı da Hatice’dir.” buyurduğu biricik hayat arkadaşı Hz. Hatice validemizin vefatları takip etmiştir.

Peş peşe gelen bu hadiseler Allah Resulü’nü ziyadesiyle mahzun etmiştir. İşte tam böylesi bir atmosferde Nebiler Serveri’nin beşeriyete ait perdeleri bir bir geçerek hem cismen hem de bedenen Cenab-ı Hakk’ı müşahede etmesi, İnsanlığın İftihar Tablosu ve ardından sahabiler için büyük bir moral kaynağı olmuştur. Allahu Teala, Efendimiz’i huzuruna alarak O’nu taltif etmiştir.

ALLAH, EŞSİZ SANATINI EFENDİMİZ’E GÖSTERMİŞTİR

Her sanat sahibi sanatını teşhir etmek ister. Allahu Teala yaratmış olduğu bütün alemleri, bu alemlerdeki eşsiz sanatı ve akıllara durgunluk verecek nizamı, güzel isimlerinin hakikat ve tecellilerini bütün mahlukat namına onlar arasından seçtiği kulu ve resulü Hz. Muhammed’i katına alarak O’na göstermiştir. Allah Resulü keyfiyeti bizce meçhul bir binek vesilesiyle Cenab-ı Hakk’ın yaratmış olduğu eşsiz sanat harikalarını bir bir görmüş ve en sonunda da bu sanatın kaynağı Cemalullah’la müşerref olmuştur.

...VE NAMAZ

Allah Resulü, miraçla beşerin ulaşamadığı noktalara ulaşmış, kurbetin hazzını tadıp geriye dönmüş ve sonra da orada duyup tattığı hakikatleri diğer insanlara da anlatıp o zümrüt tepelere onları da götürmek istemiştir. Cenab-ı Hak da Miraç’taki manevi atmosferi teneffüs edebilmeleri için adeta bir armağan olarak namazı Efendimiz vesilesiyle insanlara hediye olarak göndermiştir. Zira namaz, Allah Resulü’nün ifadesiyle her mü’minin miracı olarak, onları da miraca götürebilecek nurdan bir binektir. Bu sayede her mü’min, kılacağı namazın keyfiyeti ölçüsünde miraç ufuklarında pervaz edebilecektir.

Kaynak: Zaman / Ailem

Miraç, Efendimiz (aleyhisselatü vesselam)’ın ifa ettiği eşiz kulluğuna mükafat olarak kulluk yoluyla kazandığı velayetin bir ifadesinden barettir. Allah, yerde eserleriyle kendisini beşere gösterdiği Peygamberimiz’i, gökler âleminin sakinlerine de göstermek için O’nu o yüce meclislerde dolaştırmış ve her yer üzerinde hükmünün geçtiğini bütün âleme göstermiştir.Peygamberliğinin değil, kulluğunun bir semeresi ve neticesi olan Miraç yolculuğunda Efendimiz (sas), kendisini çepeçevre saran kanun ve sebepleri aşarak, beşeriyete ait perdeleri geçip uzun mesâfeleri bir hamlede kat etmiş, yıldızları, sistemleri birer merdiven, birer basamak, birer atlama taşı gibi kullanıp, Rabb’ini görmeye mâni buudları geride bırakmış, cismen ve rûhen vardığı makamdan Cenâb-ı Hakk’ı müşahede etmiştir. Peygamberlerle selâmlaşmış, melekleri görmüş, Cennet’i ve güzelliklerini, Cehennem’i ve azâmetini temâşâ etmiştir. Melekler O’na teşrifatçılık yapmış, huriler perdedar olmuştur. Yıldızlar kaldırım taşı gibi ayaklarının altına serilmiş, bineğiyle berk gibi bütün mekanı kat edip tekrar insanlık içine dönmüştür. İşte Miraç bu yüce yolculuğun adıdır.

ALLAH, NEBİ’SİNE SAHİP ÇIKIYOR

Efendimiz (sas), bütün zorluklara rağmen, kulluğunda öyle olgunluğa ve dolgunluğa ermişti ki, kendisine açılan o kapıdan içeriye girerken, kulluğun zirvelerine çıkmıştır. Miraç, bir yönüyle bunun ifadesidir. Miraç, en zor şartlar altında dahi kulluğundan fedakârlıkta bulunmayan Efendimiz’in (sas), insanların kendisine bütün bütün sırtlarını döndüğü, bütün sebeplerin kapandığı, “Bunlarla kız alıp vermeyeceksiniz. Çarşıda pazarda bir şey satmayacaksınız. Onlara hiçbir şekilde yardımda bulunmayacaksınız. Her türlü ilişkinizi keseceksiniz.” dedikleri dönemde ve zâhiren hiçbir çıkış yolunun görünmediği anda, Allahu Teala, Efendimiz’in (sas) kalbini taltif etmek ve kırılan gururunu, onurunu hoşnut etmek için O’nu katına almıştı. Hatta böylesi olumsuzlukların yaşandığı bir dönemde Efendimiz (sas) bir de iki büyük yara almıştı. Hâmisi Ebû Talib’i ve biricik zevcesi Hz. Hatice annemizi kaybetmişti. Cenab-ı Hak, bu yaralarını tedavisi için de, “Herkese ve her şeye, bütün dünyalara bedel Ben varım!” diyerek Efendimiz’i miraca almıştır.

MİRAÇ, GAYBI İSPAT EDER

Ümmetine anlatacağı meseleleri ciddi iki kere iki dört eder katiyetinde anlatsın; gıyâben inandığımız şeyleri müşahedesi olarak bize intikâl ettirsin; hatta Allah’ı görsün ve görmeye dayalı olarak da “vardır” desin; melekleri, Cennet’i, Cehennem’i görsün ve bildirsin diye çıktığı Huzûr (cc)’dan bir saatine bin yıllık dünya hayatının kâfi gelmediği Cennet’i temâşâ edip ve bir anlığına bin yıllık Cennet hayatının kâfî gelmeyeceği Cemâlullah’la müşerref olduktan sonra; Kur’ân’a ait bütün meselelerinin hakikatlerini, bütün ibâdetlerin mana ve hikmetlerini anlamak, anlatmak ve Risâlet vazifesini tamamlayıp, ümmetini karanlıklardan kurtarıp nûra çıkarma yolunda, kendisine her türlü işkencenin yapıldığı bir anda, yeniden yeryüzüne dönmüştür.

***

Miraç Peygamberimiz’e hastır

Bütün namazlar, niyazlar, oruçlar ve çileler; namazın, niyazın, orucun manasını halka anlatmalar ve bütün bunları birer merdiven yapmalar, Efendimiz’in (sas) miraca yükselmesine vesile olmuştur. Böyle bir şeref, Efendimiz’den (sas) başka ikinci bir peygambere nasip olmamış, sadece O’na has bir keyfiyettir. Her Nebi, kendi ruhunda Allah’ın huzuruna çıkarak, iltifat görmüştür. Fakat bütün gökleri ve cennetleri bilemediğimiz keyfiyet içinde yapılan böyle bir miraç sadece Allah Resulü’ne hastır. İşte bizler de böyle kadri yüce, civanmert bir Nebi’nin arkasında bulunmanın hazzı içinde doya doya bir namaz kılıyoruz.

Miraç, kelime manası itibariyle “merdiven”, “yükselecek yer”, “en yüksek makam” manalarına gelmektedir. Bu gecede İnsanlığın İftihar Tablosu (sas) bir mucize olarak Mekke’deki Mescid-i Haram’dan, Kudüs’teki Mescid-i Aksa’ya ve oradan da göklerin İlâhî derinliklerine doğru pervaz edip ruhen ve bedenen Cenab-ı Hakk’ın huzuruna çıkmıştır. Kur’an-ı Kerim (İsrâ, 17/1; Necm, 53/8-11) ve hadis-i şeriflerle (Buhari, Salat 1; Müslim, İman, 259) hakikati sabit olan Miraç hadisesi, beşer idrakinin üstünde ve zaman ve mekan hudutları dışında cereyan etmiş ulvî bir tecellidir.

MİRAÇ, EFENDİMİZ’E MORAL KAYNAĞI OLMUŞTUR

Miraç hadisesinden önce Allah Resulü (sas) ve Müslümanlar akla hayale gelmedik zulüm ve işkencelere maruz kalmışlar, hatta bu işkencelerden korunmak için bazı müslümanlar Habeşistan’a hicret etmişlerdir. Ayrıca bütün bu dayanılmaz zulümlerin üstüne müslümanlar bir de Ebu Talib mahallesinde müşriklerin iktisâdî, ailevî her yönden müşriklerin boykotuyla karşı karşıya kalmışlardır. Daha sonra ise bu sıkıntıları Efendimiz’in dört yaşındaki en büyük oğlu Kasım’ın, ardından diğer oğlu Abdullah’ın, müteakiben maddi ve manevi destekleriyle Nebiler Serveri’nin her zaman yanında olan amcası Ebu Talib ve hakkında “Kendi zamanındaki kadınların hayırlısı İmran’ın kızı Meryem’di. Bu ümmetin kadınlarının hayırlısı da Hatice’dir.” buyurduğu biricik hayat arkadaşı Hz. Hatice validemizin vefatları takip etmiştir.

Peş peşe gelen bu hadiseler Allah Resulü’nü ziyadesiyle mahzun etmiştir. İşte tam böylesi bir atmosferde Nebiler Serveri’nin beşeriyete ait perdeleri bir bir geçerek hem cismen hem de bedenen Cenab-ı Hakk’ı müşahede etmesi, İnsanlığın İftihar Tablosu ve ardından sahabiler için büyük bir moral kaynağı olmuştur. Allahu Teala, Efendimiz’i huzuruna alarak O’nu taltif etmiştir.

ALLAH, EŞSİZ SANATINI EFENDİMİZ’E GÖSTERMİŞTİR

Her sanat sahibi sanatını teşhir etmek ister. Allahu Teala yaratmış olduğu bütün alemleri, bu alemlerdeki eşsiz sanatı ve akıllara durgunluk verecek nizamı, güzel isimlerinin hakikat ve tecellilerini bütün mahlukat namına onlar arasından seçtiği kulu ve resulü Hz. Muhammed’i katına alarak O’na göstermiştir. Allah Resulü keyfiyeti bizce meçhul bir binek vesilesiyle Cenab-ı Hakk’ın yaratmış olduğu eşsiz sanat harikalarını bir bir görmüş ve en sonunda da bu sanatın kaynağı Cemalullah’la müşerref olmuştur.

...VE NAMAZ

Allah Resulü, miraçla beşerin ulaşamadığı noktalara ulaşmış, kurbetin hazzını tadıp geriye dönmüş ve sonra da orada duyup tattığı hakikatleri diğer insanlara da anlatıp o zümrüt tepelere onları da götürmek istemiştir. Cenab-ı Hak da Miraç’taki manevi atmosferi teneffüs edebilmeleri için adeta bir armağan olarak namazı Efendimiz vesilesiyle insanlara hediye olarak göndermiştir. Zira namaz, Allah Resulü’nün ifadesiyle her mü’minin miracı olarak, onları da miraca götürebilecek nurdan bir binektir. Bu sayede her mü’min, kılacağı namazın keyfiyeti ölçüsünde miraç ufuklarında pervaz edebilecektir.

Kaynak: Zaman / Ailem