Yaşamları bir güne sıkışmamış kelebekleriz aslında... Her koza değişiminde yalnızlığı arar, sancılı kapanışları yaşarken, doğru-yanlış, her an herşeyi yapmaya hazırız... Tıpkı koyvermeye hazır olduğumuz gibi..; çünkü koyvermezsek içimize giremez zaman, ve her geçen anın çiziklerini ruhumuza işleyemez.. ‘Acının yakıcı yaşam üstünlüğü’ ve yaşamın bizi asla kısıtlayamadığı patlamalar, korkusuz bedenler, rüzgara özenen bir iç kalabalık ve dış sessizlik kölesi olmuş yalnızlık; herşeye rağmen yeniden doğuşların peşinde helak olmuş yıldızlar...

Kelebekler gibiyiz.. Sindiremediğimiz duyguları, olduğu gibi kusmaya çalışırken tanışırız yalnızlıkla.. Rüzgarın baş harfinde saklıdır yalnızlık, ve korunmasızlığın en güçlü tarafıdır.. Ama yine de yeniden başlangıçların tetikleyici safhasıdır.. Kendine kapanan çiçekler gibi, döngülerin en sonu, yeniliklerin en başıdır.. Büyütmesi bundandır yalnızlığın; çünkü her başlangıç yalnızlık kokar, ve her yalnızlık yeni bir güç doğurur hayata.

Rüzgar güneşten damlayan ışık hüzmelerinde gösteriyor kendini..Tek bir renge gökkuşağını sığdırıp, sokaklara süzülüyor yalnız bir kadın gibi.. Başı önde, ama ne yoluna aldırıyor, ne ardına.. Ve her gece bir yıldız takılıyor aklına...

Yalnızlığı görüp tarif edemediğimizdendir rüzgara eşdeğer kabul etmemiz.. Tüm perdeler boş duvarlara açılır, ve akreple yelkovanın sesi artık bir martıyı andırır. Korkulacak o kadar çok şey vardır ki; hangi birine korkacağını şaşırır, kendi kozana dönünceye kadar, bambaşka denizlere dalarsın.. Daldığın son denizin dibine varıp da sonsuzun olmadığını anladığında, nefessiz kalırsın... Korkuların sonunda, yalnızlığınsa bir kez daha başındasın.. Kanatların artık yok, kendi kozanın başında, tek başınasın..

Kelebekler hakikidir; ve biz kelebeklerden daha güçsüzüz...Onlar bir güne bir hayat sığdırırken, biz bir hayata sığdırabildiklerimizi parmaklarımızla sayarız..Rüzgarın yalnızlığında, yalnızlığın fırtınası oluruz... Kendimize bile hükmedemeyip, toz oluruz.

Siyah beyazlarım
Uç noktalardaki çırpınışlarımı
Anlatır sizlere.
Coşkularımı, kızgınlıklarımı
Ve yitirdiklerimi
Kapsar kırmızı ve turuncular.

Denizle iç içe yaşadığım
Lacivert ve maviler
Uçuşurken martılarla
Kar tanelerini avuçlar gibi
Yakaladığım griler
Masumluğumu anlatır size.

Huzur içinde seninle
Yaşadığım günlerde
Türkuaz ve fuşyalar
Sende keşfedemediğim
Gizemleri simgeler.

Işığa ulaşmak için
Canını veren
Bir kelebeğim ben.
Henüz keşfedilmemiş
Uzayın derinliklerinde
Yaşayan bir gezginim ben.

Korktuğum karanlıktan
Sığındığım ışıktı..

Gece lambası etrafındaki
Kelebekler misali..

Tek farkı..

Onlar
Sevinçle kanat
Çırpar ışığın etrafında..

Bense
Karanlıktan korkarak
Suskun, sessiz
Beklerim..

Bahari kaybetmis beyaz kelebek
Dokundum yagmur oldu düsüme
Ellerine kondu beyaz kelebek
Yasadim düs oldu ölümlerime
Ellerindi beyaz kelebek
Düsledim gözlerinde
Agladi beyaz kelebek
Sustum rengine
Sendin beyaz kelebek
Kanatlarin degdi rüzgara
Üsüdün
Sevda oldu beyaz kelebek
Düsündüm uçtu bana…

Ifade edebildiklerim kadar anlayacaksiniz. Fazlasi olmayacak, fazladan cümle olamayacak...

Cümleler pesi sira takip ederken bir sonrakini, kafamda önceki cümlenin izi kaliyor aslinda. O cümleyi vurgulayacak yeni bir cümle yazmanin heyecani ile baska bir sahne çikariyorum gözlerimin önüne.

Sizse...

Tüm o yazdigim cümleleri en son cümle ile kafanizdan tekrar geçirip, kisa bir zaman diliminde anlatmaya çalistiklarimin sahnelendigini görüyorsunuz.Tipki; küçükken defterlerimizin köselerine kalemlerimizle çizdigimiz çizgi kareleri son sayfadan tutup yavas yavas birakarak hareketlendirirmis gibi. Kendi çizgi filminizi yavas yavas, tek tek sayfalara çizip sonra bir kerede görüntüyü hafizaniza yerlestirmeniz gibi...

Ya da... Ölümün arifesinde tüm hayatinizi kisa anlariyla tekrar yasarmis gibi...

Iste bu yazdiklarimin bütün toplami benim o ölmeden önce görecegim kisa karelerin bir kismi... Ben size düsüncelerimi yaziyorum. Siz göreceklerimi anliyorsunuz. Ben size yasadiklarimi yaziyorum. Siz yasadiklarimi görebiliyorsunuz.

Sanirim, iki cümle ile kendini ifade edebilen hepimiz ayni seyi yapiyoruz.
Durmadan hayallerimizi, kabuslarimizi, korkularimizi, sevinçlerimizi yazip hayatimizda ki onlarca karenin birer kopyasini paylasiyoruz...

Evet... Mutlu oluyoruz...

Hala anlatmak istedigim konuya giremedim. Sanirim giris uzadi, uzuyor, elimde durmak bilmedigi için uzun uzun yaziyor. Öldükten sonra yazamayacak olmanin korkusunu oda hissediyor demek ki... Ya da mutlu olabilmek için yaziyor...

Düsünüyorum; ruhum yaziyor...

Yaklasik bir haftadir, düslerimin içinde kurdugum ütopyalarda yabancilastigimi anladim. Kendi kontrolümde olan her bir düsümün içinde yabanci yüzler görür oldum. Korktum... Ama zamanla, alistim... Sevdigim onlarca insanin bende biraktigi izlere bakarak resimler çizmeye çalistim bu arada. O insanlarin hatiralarini toplayabilecegim bir kompozisyon daha yazdim, paylasmadim... Korktum...

Hatiralari gölgesinde bile gözlerimden akabilme ihtimallerini dahi sevdigim için. O yüzden aglamadim iste... Ve paylasmadim.
Sonra sehir üstünde gün boyu gezdim. Çocukluguma dair ne kadar anim varsa, sokak sokak toparladim onlari. Sanki... Yarin gidecekmis gibi hazirladim geçmisimi bavulumun yirtik cebinde... Evet hatirlamak istemediklerim düssün diye...

Toplu tasima araçlarinin huzur veren yogunlugunda, kalabalik göz haneleri üstünde gözlerimi gezdirmeye basladim. Iste tam o anda onlarca göz içinde farkettigim ayrintinin cümle telafisinde, agladim... Mutluydum... Düslerimdeki yabanci gözlerin aksine huzur veren, mutlulugu anlatan ayni ifadenin dokunabilirliginin verdigi güvenle agladim... Düslerimin ne kadar sahte bir umut üstüne insa edildigini anladim.

Yeniden dogdum... Üstelik baska gözlerin akislerinde. Baska hayatlarin asude yakarislari arasinda... Kendimi buldum.

O an... Içimdeki tüm SIKINTILARI , acilarin, göz yaslarin adini "kelebek" koydum... Sanki ruhumdan bir çift kanat çikarmisçasina kanadi bedenim. Kalbim her zamankinden daha deli bir melodi mirildandi, kulagima... Duyabiliyordum söylemek istediklerini... Ilk defa... Uzun zaman sonra, ilk defa... Dinliyordum kendimi.

Tüm bu ayrintilar içinde... Kendi adima nefes alabilmenin heyecani da vardi içimde...

"Kelebek" farkettirtmisti beni, bana... Ve uçmak için yol alan yavru kusun aciz kanat çirpislari kadar üzülüyordum yarinlarima.

Tüm o kalabaligin içinden ayrildigim an. Ömrümde daha önce hiç yasamadigim bir heyecanlada yüz yüze gelmistim. Düsündügüm tüm güzellikleri bana tekrar hatirlatirmisçasina üzerime dogru uçan bir kelebek farkettim.

Iste o an... Yüzümde olusan bir tebessümün neleri ifade ettigini anlatacagimin yemini ile izlemeye baslamistim... Kondugu bir çiçegin güzelliginde farkettim ki... Çiçek, kendi güzelliginde kalmak istiyordu. Onu gölgesine alacak bir kelebek bile istemiyordu, kendi dogalligina... Çiçegi anladigim zaman, dilimden iki kelime çikti...

"Uç kelebek..."

Uç ki... Herkes ve her sey kendi güzelligiyle kalsin... Kendini sensiz ifade edebilsin... Kendini, kendi diliyle anlatabilsin.

Eve ulasana kadar... Daha onlarca cümle kurdum, kendi güzelligimde...
Kendi dogalligimda... Ilk defa cümlelerimi kanatmayacagim, aglatmayacagim dedim... Içimde ve dünyama dair tüm kötü anlarimi iki kelimede ifade edip uzaklastiracagim dedim...

Sonunda kendi huzurumun menfaatsiz gülüsünde... Gök yüzüne dogru kafami kaldirip, kollarimi her iki yanina açip... "Haydi" dedim...

"Uç kelebek..."

Kelebegin kisa ömrü kadar daha üzüldüm...
Ama huzurluydum...
Bu gün.
Içimde tüm olumsuz anlarimin yolcugunu yasadim.
Bir günde... Çok daha farkli baktim dünyaya...
Çok daha fazla sey ögrendim...
Daha çok kendimdim...

Kelebeklerinizin, ömürlerini çok daha fazla uzatmadan...
Içinizden uçmasi dileklerimle...

zaman,
seni saklamiş sanki kozasin da
ve ben yeşilden geçtiğim tüm zamanlar da
seni aradiğimi anladim
bir gece
gözlerin de sevdayi bulduğum da

ve adin
ezbere düştüğünden beri
rüzgarin sesin de
yağmur tanesin de
hep dinlenen oldun
yürek ezgisin de
Kelebeğim....

ayaklarına...Şehirler uyuyorken, sen uyuyorken şiirlerindeki

mahsunluğunla..An gelir...hapşırıklarını toplarsın ekşimiş süt

tadında,alerjiye keşmiş yanlış zihniyetlerin,piçlerini toplar gibi

kaldırımlarından savunmasız günahların.Ve bu kadar kaypak

zihniyetler içerisinde sen kelebeğim,papatyaya ten teması gibidir

yüreğinden yüreklere düş/melerin,kafesteki kanaryanın

feryadıdır nefes alışların...Neden susuyorsun sevgini paylaşsana!

Unutma ki kelebekler günlük yaşar sarı papatya...

Sevgiyle oksamak isteyen
Bu ellerim,
Zarar veriyorsa, kanatlarına
Kelepçeliyorum sessizce...

Haydi git, bakma sakin arkana.
Görme gözyaşlarımın
Dönüştügüne kara.

Bir KeLebegin Ömrünce Sevmek Herseyi Onun Ömrünce Yapmak Isterdim...

KeLebekler 3 Gün Yasar Derlerya O 3 Güne AsLinda Cok Seyi Sigdirip Tadina Vararak YasarLar Pisman oLmadan Hicbir Zaman Keske Demeden... Bende KeLebegin Ömrünce Sevdim ve Bundan Hic Pisman DegiLim...

Keske ama Keske Bir KeLebek oLabilseydim Onun Kadar Yasamak Ve Onun Kadar Sevmek Icin...!

KeLebegin Kanadinda Bir Yasam...

iLsu...

umuttan yoksun bir hayattı benimkisi..görmekten yoksun bir çocuk ne kadar görürse denizi,o kadar hissettim içimde nefesi..

ahh kelebek ömrüm..kim dokundu kanatlarına..?yaldızlarını kim sildi..?bu uçamayışın neden..neden ilki değil de sonundasın baharların..?

yeşilinden çalmışlar renginin,biraz da maviden..altın sarısı da bırakıp gitmiş..gri kalmış geriye..kaybolmuşsun büyük ve kirli kentlerde..oysa baharlar görmekti niyetin..

kelebek ömrüm..inanma,yalancılar!sabret diner acın dediler,geçer..geçti zaman,tükendi hayat..acılarım yine artakalan..

kanatlarından akan yorgunluğu topla hadi..uç uçabildiğin kadar..uç ki yeşil bahçeler uğrunda tükendim diyebileyim..hadi kaldır kanatlarını.olsun,yaldızsız olsun..olsun,parlamasın;varsın göz kamaştırmasın..kelebek ömrüm..!tek günün kaldı,o da toz olmasın..!kitap aralarında kurutulacaksın..uç hadi,az sonra kanatlarını kımratamayacaksın..

Hani kelebekler bilirler ya ömürlerinin üç gün olduğunu,hiç durmazlar hani,her çiçeğe yaren olmak isterler İşte bende bir kelebeğin ömrünce,gönlümce yaşadım seni. Gözlerimi sende açtım, bu kısacık zamana koskoca bir efsane sığdırdım ve kulaklarına fısıldadım son sözümü,ben seni bir kelebek ömrünün kutsallığınca sevdim.

Uçuk renkleri kadar çılgındı aşkım,gözlerimi açar açmaz seni gördüm ya karşımda,işte sen en masum anlarımı yakaladın Acemi bir sevdalıydım önce,çabuk alıştım Ben aşkımı bir kelebek kanadının inceliğinde yakaladım.

Güneş ektim tenine, gözlerinde yıldızları biçtim,şen kahkahalarını aş’ım yaptım,küçük tebessümlerini katığım Ben seni yaşadım kısacık ömrümde,umudu gördüm yüreğinde ve adını Huzur kattım.

Ben seni bir kelebeğin ömrünce,renklerinin büyüsünce ve kanadının zarif inceliğince sevdim sevgilim Asla pişman değilim...

Bir gün ;
Kanatlarımın üşüdüğünü,
Dallarının solup teninin öldüğünü gördüm.
Kış mevsimiydi rüzgarla gelen..
Kış uykusuna dalacaktı o gözlerin.
Toprağa uzanıp bahara açacaktı o yüreğin.

Hüzün çöktü küçük yüreğime.
Elbet sana olan aşkım bitmeyecekti..
Sen sonraki baharda tomurcuk açacaktın.
Topraktan aynı güzeliginle kalkacaktın...
Ben ise; yalnızlıga kanatlanacaktım..

Yağmurlar yağsa ,
Baharlar uzasa diye kaç kez iç geçirdim.
Hasret bulutları düşse de,
Bir gün karlı sabahlara uyanacaktık
Sen; gözlerini baharda gülümsemek için
Hulyalara dalacaktın...
Ben ise; sonsuzluga uçacaktim.

Sakın üzülme sevda gülüm.
Sevdam hep gökyüzünde olacak.
Sakın sitem etme bana;
Ne olur anla beni.
Kelebeklerin ömrü ,
Hiç iki bahar görür mü gülüm ?