Bu mekânlar temizlenmeyecek olsalar, kirden pastan geçilmez, çerden-çöpten yaşanmaz hale gelir. Sözünü ettiğimiz bu yerler gün içinde belli aralıklarla temizlendiği gibi, akşamları ve sabahları da baştan sona süpürülür ve temizlenir. İşte bu kâinat fabrikası, uçsuz bucaksız uzay ve milyarlarca yıldız ve bu şirin gezegenimiz de sürekli kirsiz, bulaşıksız, temiz arı/duru ve berraktır.Demek ki, bu fabrikaya bakan zat çok iyi bakıyor. Bu fabrikanın sahibi bu fabrikayı küçük bir oda gibi süpürtüyor, temizletiyor, sürekli düzenli bir biçimde tutuyor. İnsan bir iki hafta banyo yapamayacak olsa kokudan yanında durulmaz, küçük odasını bir hafta içinde elden geçirmese içeride gezilmez olur.Bu dünyanın sahibi olan O Yüce Yaratıcı da şayet dünyayı kendi haline bıraksaydı, başta havyan ölüleri olmak üzere her taraf kokuşurdu, dünya bir çöplüğe döner, bir mezbele olur, yaşanmaz hale gelirdi. O uçsuz bucaksız uzay, o güzelim gökyüzü temiz tutulmasaydı, yıldızlardan, gezegenlerden ve uydulardan kopup gelen cisimler dünyamızı alt üst ederdi. Mesela, göktaşları dediğimiz meteorlar, koca kayalar ve taşlar halinde yerlerinden kopup gelirler, uzay boşluğunda gezinirler.

Fakat atmosfer tabakasına çarpınca birer toz zerresi gibi un/ufak olduktan sonra dünya semasına gelirler, yararlı maddelere dönüşerek yeryüzüne inerler. Demek ki, bu âlemde gerçekleşen temizlik, güzellik, nezahet ve pâklık Yüce Allah'ın Kuddûs isminin bir tecellisi olarak görülüyor.

Köpekbalıklarının asıl görevleri, okyanusların temizliğini ve ekolojik dengesini sağlamaktır. Bu dengeyi sağlamak için çok özel duyu ve yetenekleri vardır. Bir damla kanın kokusunu çok uzaklardan fark ederler. Bu hassas koku duyuları sayesinde ölü ve yaralı balıkları okyanustan temizlerler. Okyanusun herhangi bir yerinde bir balık hastalığa yakalandıysa, köpekbalığı hemen harekete geçer ve o balığı okyanustan temizler.

Çok kuvvetli bağışıklık sistemi sayesinde, yediği balığın hastalığı kendisini etkilemez. Köpekbalıkları, yaralı ve ölü balıkları temizleyerek okyanusu çöplük olmaktan kurtardıkları gibi, hasta balıkları yiyerek de hastalığın diğer balıklara bulaşmasını önlerler. Böylece okyanusun derinliklerinde Kuddüs isminin tecellisi olarak görevlerini yerine getirirler.    

Taşa neden bu kadar önem veriliyor? Jeolojik olarak taş tabakası, insan bedeninde kemik gibidir. Bir kere taş ve kaya tabakası olmasaydı ne toprak, ne de su duracak, tutunacak bir yer bulamazdı. Bedenimizdeki iskelet sistemine kim görev vermişse, yeryüzündeki taş tabakasına O görev vermiştir. Toprak bitkilere analık ettiği gibi, taş da toprağa analık eder.

Yeraltı ve yer üstü sularının düzenli bir şekilde akmasında taş tabakası görev yapar. Bitkiler ve ağaçların ipek gibi nazik kök ve damarları çok kolay ve rahat bir şekilde, hiçbir engelle karşılaşmadan taş ve kayaların bağrını delerek gelişir ve büyür. Yapı itibariyle o kadar katı ve hissiz olan taş, o yumuşacık köklerin karşısında balmumuna döner ve o incecik akan sulara karşı ipekleşir.

“Güya bir âşık gibi o latif ve güzellerin temasıyla kalbini parçalar, yollarında toprak olur.” Birçok dağ yekpâre taş ve kayadan oluşur. Zaman içinde İlâhi tecelli sonucu deprem ve bazı jeolojik olaylar meydana gelir, zirvelerindeki kayalar parçalanır. Bir kısmı ufalanır toprağa dönüşür, dağların tepelerinden getirdiği elementlerle bitkilerin yetişmesine vesile olur. Bir kısmı da taş olarak kalır, yuvarlanır, derelere ve ovalara dağılır, inşaat ve benzeri birçok işimizi görür.

Bizim “taş” diyerek geçtiğimiz o dışı katı içi pamuk gibi yeryüzü memurları, meğer ne yumuşak ve bereketli işler yapıyorlarmış...

Mehmet Paksu

Üstelik kimsenin görünürde kemer gibi bir korunma mekanizması kullandığı da görülmüyor. Sanki görünmez bir el, uçağın taşıdığı her türlü tehlikeye karşı bütün yolcuları büyük bir özenle koruyor ve yolcular korunduklarını bilseler de bilmeseler de uçağın müthiş hızını, yanardağı hiç umursamıyorlar. "Nasıl olsa uçağın şimdiye kadar tek bir yolcuyu bile üzerinden düşürdüğüne rastlanmamış" diyorlar. Masal gibi geliyor kulağa ama hepimiz bu tehlikeli uçağın yolcularıyız. Öyle bir uçak ki sayısız yıldızla, gezegenle, kocaman ateşten bir top olan Güneş'le birlikte uçuyor. Hem kendi etrafında hızla dönüyor, hem o "yanardağ"ın etrafında. Ve hepimiz Dünya uçağının yolcuları olarak birinci sınıf hizmet görüyoruz. Uçağın pilotu öyle bir sistem düzenlemiş ki, yağmur hepimizi birden ferahlatıyor, Güneş hepimizi ısıtıyor, dağlardan dökülen sular hepimize içecek oluyor, toprağın altından çıkanlar bütün insanlığı besliyor, hayvanlar ve başka bütün canlılar hepimize hizmet ediyor. Biz yolculara ise uçağın pilotuna bu güvenli, rahat ve görkemli uçuş için teşekkür etmekten başka bir şey düşmüyor.

Mehmet Paksu

Mesela, biz geceleri elimizde lambamız olmadan önümüzü göremezken, bu kediler için asla sorun olmaz.  Eğer dünyaya bir kedinin gözlerinden bakıyor olsaydınız, şüphesiz geceleri olağanüstü bir görüş kabiliyetiniz olacaktı. Çünkü kedilerin gözlerinin arkasında ayna görevi gören ve 'Tapetum' adı verilen bir zar vardır.  Bu organ ışığın göz içinde her tarafa yayılmasını ve nesnelerin daha parlak görülmesini sağlar. Böylece kediler insanlara göre 6 kat daha karanlık ortamlarda rahatlıkla görebilir.

Aynı kediler, gün ışığını görme konusunda ise o kadar iyi değillerdir. Ancak en küçük bir kımıldamaya ani tepkiler verecek kadar sıkı bir refleks sistemiyle donatıldıklarından farelerin işi, gündüzleri de oldukça zordur.  Bir gün ışığının bile başka başka canlıların hayatında nasıl tecelli ettiğini görünce, Cenab-ı Hakk'ın sanatındaki çeşitlilik ve incelik, hayranlığımızı arttırıyor.

Kim bilir, kainatın bizim göremediğimiz, bilemediğimiz derin köşelerinde o Büyük Sanatkâr, hangi sanatlarını, güzelliklerini sergiliyor.  Biz onları görmesek de, Yüce Kudret kendine has ince ve dakik nazarıyla bizzat görüyor, bu da zaten güzelliklerin asıl yaratılış maksadını ifade ediyor.

Mehmet Paksu

* * *

Bir de her şeyden bir tek şey yapma olayı vardır. Sofraya oturuyoruz. Bitkisel, hayvansal pek çok gıda alıyoruz. Et, balık, tavuk, yumurta gibi hayvansal ürünler; domates, patlıcan, biber, kabak gibi bitkisel ürünler; elma, portakal, muz, nar gibi meyveler... Hepsini yiyoruz, bütün bunlardan bir tek şey yapılıyor: Bedenimiz. Her şeyden tek bir şey yapılması sadece insan bedeni ile sınırlı değil.

"Bu kadar harika sanatları meydana getiren o adam olamaz. Olsa olsa büyük bir sanatkârın kapıcısıdır. Bu muhteşem eşyaların onun eliyle bize gelmesi, onun yaptığını göstermez" derdik, değil mi? Aklı, gözü ve şuuru olmayan kara ve kuru bir toprak parçası, bu tasvir ettiğimiz adamdan pek farklı değildır. Ona sadece su ve küçücük bir taşı andıran tohumlar veriyoruz, o bize sayısız çeşitlilikte erzak üretiyor.

Sanki verdiğimiz tohumun içindeki kodları okuyup anlayabiliyor gibi, hiç yanılmadan her seferinde elma tohumundan elma ağacı, fasulye tohumunda fasulye filizi çıkarıyor. Nar tanesinin içindeki nar ağacının nasıl yapılacağını anlatan tarif kitabını okur gibi, dalından onlarca nar sarkan ağaçlar inşa ediyor.

Narda, elmada, zeytinde, toprakta, suda, hava zerrelerinde hiç şaşmayan, bozulmayan manevi fabrikalar gizlidir. Adeta hiçten yapılır gibi, küçücük taneler o fabrikalardan geçip kocaman sanat eserlerine dönüşürler. Her gün, her saat, her saniye, büyük bir huşu ile minicik tohumlar toprağın altından bazen sümbülden kıyafetlerine bürünerek, bazen bir ağacın dalından gülümseyen narçiçekleri gibi mis kokularını etrafa yayarak ortaya çıkar, her halleriyle o Yüce Sanatkâr'ı metheden kasideler söylerler.

Mehmet Paksu

O, yavrusuna kendisini nasıl kamufle edeceğini, ağaçların arasında düşmanlarının kendisini görmemesini nasıl sağlayacağını öğretiyor.

Karaca, önce, yavrusunu çalılıkların arasında bir yere gizler ve kalkmadan oturmasını sağlar. Yavru karacanın kahverengi derisinin üzerindeki beyaz benekler güneş ışığı ile karışır ve uzaktan bakıldığında yavru karaca kesinlikle fark edilemez. Üzerindeki beyaz benekler çalıların arasında yere vuran güneş ışınlarının yansıması gibi algılanır. Birkaç metre öteden geçen bir düşman bile yavru karacayı seçemez. Anne karaca ise yavrunun gizlendiği yerin hemen ilerisinde durarak onu gözler. Ancak kesinlikle dikkatleri yuvaya çekecek bir davranışta bulunmaz, son derece temkinli davranır. Sadece beslemek için yavrusunun bulunduğu yere gelir. Küçük karacayı bırakıp ormana geri dönmeden önce ise, yavrusunu burnu ile iterek tekrar yere oturtur. Yavru ara sıra ayağa kalkacak olsa bile, annesinin sözünden çıkmayıp duyduğu en küçük bir seste hemen geri oturacaktır. Annesinin yanında koşabilecek duruma gelene kadar bu şekilde gizlenir.

Mehmet Paksu

Rheobatrachus silus'un yavruları midenin içinde yumurtadan çıktığında bedeninde bir dizi değişiklik meydana gelir. Önce dişi kurbağanın tüm sindirim faaliyetleri durur. O ana kadar yediği ne varsa, midesinden bağırsaklarına doğru itilir ve tamamen boşalan midenin şekli değişip, birazdan gelecek olan yumurtalar için sıcak ve güvenli bir beşik halini alır.

Normal şartlarda oburluğuyla bilinen hayvanın iştahı tamamen kesilmiştir. İki ay boyunca ağzına tek bir lokma dahi koymaz. İyice büyüyen yavrular, yemek borusundan tırmanarak mideden annelerinin ağzına gelir ve atlayarak çıkarlar. Ve böylelikle bir şefkat klasiği görünmez bir perdenin ardında sessiz sedasız sergilenir.

Mehmet Paksu

Dar açıdan baktığımızda da canlı cansız her varlığın adeta otomatik bir temizleme sistemiyle yaratıldığını görürüz. Mesela bir göl kenarında yürüyüşe çıktığınızda çamurun kirin ortasında büyüdüğü halde nilüferlerin bembeyaz nazik yapraklarını seyredebiliriz. Etrafındaki çamurlu su onu hiç etkilemez, her halükarda tertemizdir. Çünkü nilüfer, üzerine en ufak bir toz zerresi geldiğinde hemen yapraklarını sallar ve toz taneciklerini belli noktalara doğru iter. Yaprağın üzerine düşen yağmur damlaları da bu noktalara doğru akar ve orada birikmiş tozları göle doğru süpürür. Doğadaki pek çok canlı, kendi yüzeylerini koruyan çeşitli özelliklere sahiptir. Nereye bakarsanız bakın kirli pasaklı tek bir canlıya rastlayamazsınız. Tabii insan eli değmemişse...

Her daim mis kokulu, tertemiz ve her an insanoğluna tefekkür kaynağı olan muhteşem bir manzaradır tabiat. Bu manzarada kimi zaman yerden aldığı çamuru meyvelerine süt şeklinde gönderen ağaçlardaki Rahmet'i kimi zaman da beyaz nilüferin temizlenme mekanizmasındaki Kuddüs'ü görürüz.

Mehmet Paksu

Mesela kargaları bir düşünelim. Karga deyince akla gelen gürültücü, rahatsız edici ve üstelik bir söze kanarak ağzındaki peyniri tilkiye yem edecek kadar aptal bir mahluk gözümüzde canlanır. Halbuki son zamanlarda yapılan araştırmalar, kargaların insanı hayrete düşürecek özelliklerle donatıldığını gösteriyor.

Japonya'da kargaları gözlemleyen bir bilim adamı, kargaların kırmak istedikleri kabuklu yemişleri kırmızı ışıkta duran araçların lastiklerinin altına yerleştirip, kırıldıktan sonra yerden topladıklarını keşfetmiş. Başka bir bilim adamı, kargaların dar bir kütüğün içindeki yiyeceklere ulaşabilmek için bir tel parçasını büküp kanca haline getirdiğini fark etmiş. Ayrıca kargalar son derece de duyarlı hayvanlardır. 16 yıl boyunca kargaları gözlemleyen bir kuş bilimci, sağlıklı anne kargaların hasta eşlerinin başında ölene kadar beklediklerini, öldükten sonra da yavrularını alıp büyükbabalarının yanına taşındığını gördüğünde hayrete düştüğünü anlatıyor. Bundan sonra herhalde kargalara değişik gözle bakmak gerekiyor.

Ağızlarındaki peyniri düşüren kargalar, masal kitaplarındaki kurgulardan ibaret kalıyor. Her yaratılan gibi onlar da yeryüzündeki kusursuz yaratılışın bir örneğidir.

Mehmet Paksu

Efendimiz'in bir sahabeye Ebu Hureyre (Kedicik Babası) adını verecek kadar ilgi gösterdiği kedilerin mırıltılarını dikkatle dinlediğinizde muazzam bir şey fark edersiniz. Sakin sakin oturup etrafı izleyen yumuşacık bir kediye kulağınızı yaklaştırdığınızda bu sevimli mahlukun zikir seslerini duyabilirsiniz: Ya Rahim, Ya Rahim! Tabii kediden bahis açılmışken, avcılıklarından söz etmezsek olmaz. Bir kedinin nasıl olup da gecenin karanlığında eşyaların arasında saklanan fareleri yakalayabildiğini merak ettiniz mi hiç? Kedilere bu konuda verilmiş iki yetenek vardır: Biri geceleri, kedinin gözünün içinde adeta bir far vazifesi gören "Tapetum" zarıdır. Diğeri ise en küçük kımıldamaya dahi ani tepkiler verecek kadar sıkı bir refleks sistemiyle donatılmış olmalarıdır.

Kediler gece gündüz tespihini aksatmaz, devamlı Allah'ın merhametini haykırır insanoğluna. Belki de bu nedenle bir kediyi gördüğümüzde okşamasak bile, "Canım, ne kadar tatlısın" tepkileri eşliğinde şefkatimizi sergileriz.

Mehmet Paksu

Yıllar önce küçük kızımın fıtri bir şekilde, dünyanın diğer vatandaşlarıyla kurduğu kardeş muhabbeti, aslında bugün bütün dünyanın sahip olması gereken bir haslet. Son zamanlarda medyanın da önemle üzerinde durduğu küresel ısınmanın en büyük sebebi, insanoğlunun dünyanın tek vatandaşı gibi davranıp bencilce her şeyi tüketmesiydi. Halbuki bizden başka yeryüzünde yaşayan sayısız hemşerimiz var. Biz israf ettikçe, daha fazla tükettikçe, o masum hemşerilerimizi katlediyoruz.

Ürettiğimiz her sera gazı atmosferde daha fazla güneş ışını tutuyor ve dünya daha fazla ısınıyor. Oysa can çekişen kutup ayıları, penguenler, havasız ağaçsız kalan orman hayvanları, yok olan topraktaki milyarlarca canlı, hepsi bize emanet edilmişti. 60-70 sene misafir olacağımız öbür dünyanın sahibi, bu güzel yuvayı iyi korumamız gerektiğini söylemişti.

Bir güle bakarken nasıl Allah'ın güzel isimlerini hatırlıyor, tefekkür edebiliyorsanız, Cenab-ı Hakk'ın bambaşka bir sanatı olan yarasalara da ezber bilgilerle değil, O'nun mektubu olarak baktığınızda, sadece bakmayıp onun inceliklerini gördüğünüzde çok farklı bir alemle karşılaşırsınız. Yarasaların yeryüzünde yaklaşık bin farklı türü vardır. Ve bunların arasından sadece üç türü bazı hayvanların kanını emerler. Fakat tarih boyunca insanlara saldırdıkları vaki değildir. Zaten 8-9 santimetrelik boylarıyla öyle bir canlıyı öldürecek kadar da kan ememezler. Örneğin sivrisinekler de her gece kanımızı emiyor ama onları görünce çığlık atıp kaçmıyoruz. Haksız yere yarasalara yapıştırılmış bu kötü etiketin aksine, yarasalar çok şefkatli hayvanlardır. Rahmeti sonsuz Rabbimiz, bu 10 santimetrelik varlıklara nakış nakış merhamet işlemiştir.

Örneğin bir anne yarasa yavrusunu dünyaya getirdikten sonra ölmüşse, yakınlardaki diğer anne yarasalar hemen bir araya gelirler. Yavru yarasının bütün bakımını üstlenirler. Kendi çocuklarından ayırt etmeden öksüz yavruyu büyütürler.

Mehmet Paksu

Evet, güvercinlerden bahsediyoruz. Hemen hemen herkes hayatında bir kez balkonunda, çatısında bu güzel kuşları misafir etmiştir. Pekiyi bu el kadar hayvancıklar nasıl oluyor da yemek aramak için nereye giderlerse gitsinler, kimi zaman birkaç gün ortalıkta görünmedikleri halde koskoca şehirde yüz binlerce bina arasında yuvalarını kurdukları balkonu bulabiliyorlar? Bizim bile, gideceğimiz adresi bulmak için defalarca tarif aldığımız büyük şehirlerde, onlar nasıl her defasında aynı balkonu denk getirebiliyorlar? Üstelik kimseden de tarif almıyorlar. Yüzlerce yıldır kimseye sormadan yollarını bulan, istedikleri adrese gitmek için kimseye danışmalarına gerek kalmayan güvercinlerin bu kabiliyetlerini bilim daha yeni yeni izah edebiliyor. Yapılan araştırmalara göre, Dünyada bulunan manyetik alan, güvercinler için adeta bir harita görevi görüyor.

Güvercinin gagasına yerleştirilmiş küçük manyetik parçacıklar, bu geniş manyetik alan içerisinde yuvalarını kurdukları bölgeyi elleriyle koymuş gibi bulmalarını sağlıyor. Böylelikle yüzlerce kilometre uzağa gitseler bile, adeta bir iğnenin mıknatısa yönelmesi gibi, yuvalarına rahatlıkla ulaşabiliyorlar. İlahi canipten aldıkları bilgiler onları ortada bırakmıyor.

Mehmet Paksu

Öyle ki bizler on binden fazla farklı kokuyu algılarız. Bir bahçeden gelen hoş kokuları çiçeklerin yüzeyinden kopup gelen moleküllerin havada yüzüp burnumuza ulaşmasıyla hissederiz. Havalar ısındığında bahçeden gelen kokuları daha güçlü hissederiz. Çünkü sıcaklığın etkisiyle moleküller daha hızlı hareket eder. Bir çiçeği kokladığımızda hızla çiçeğin yüzeyinden ayrılan moleküller burun boşluğumuza ulaşır. Koku alıcılar pul büyüklüğündeki dokulardan ibarettir. Beynin biraz aşağısında geniz boşluğunda yer alan bu dokular, koku moleküllerinin hedef tahtasıdır.

Çiçekten gelen moleküllerin yüzde onluk bir kısmı bu dokulara ulaşır ve orada nemli mukusta eridikten sonra koku alıcılara ulaşırlar. Dokuyu kaplayan tıpkı bir anten gibi uzanan tüy benzeri koku alıcıları kokuyu tespit eder ve beyne iletir. Böylelikle biz çiçeğin kokusunu hissederiz.

Burnu, koku hücrelerini ve çiçekleri kim var etmişse, binlerce kokuyu birbirine karıştırmaksızın hissettiren de şüphesiz O'ndan başkası değildir.

Mehmet Paksu

Ateş böcekleri vücutlarının içinde gerçekleşen kimyasal reaksiyonlar sonucu etrafa saçtıkları yeşil- sarı ışıklarla tanınırlar. Haberleşmek ve çiftleşme mesajı verebilmek için bu ışıkları kullanan ateş böceklerinde türlerine göre ışıldama uzunluğu değişir.

Taylan'da geceleri nehir kıyısındaki Ton Lampoo ağaçlarını saran ateş böcekleri bir dakikada 120 defa parıldayıp söndüklerinden ortalık yarım saniye aralıklarla şimşek çakmış gibi aydınlanır ve ardından zifiri karanlığa boğulur. Ateş böceklerinin her türün kendine özgü sinyal şifresi vardır. Ayrıca bazı türlerinde, dişiyi cezbetmek için önce erkek ışıldarken, bir diğerinde çağrıyı dişiler yapabilir.

Bazı türler ise ışıklarını kendilerini savunmak için kullanır. Saçtıkları ışık aynı zamanda tatlarının kötü olduğu mesajını iletir. Ateş böcekleri hem yaratılışlarıyla, hem de kısa metrajlı yanıp sönen ışıkları ile mesaj verirler. Kendi ışığını kendisi üreten mucize bir varlık olarak parlarken, zor fark edilen ışığıyla da, ilmine güvenip benliğe kapılanları ebedi hakikatin ışığına yönlendirir. "Kendi ilmine güvenme, ilminle gurura kapılma!" dersini de hatırlatır.

Mehmet Paksu