Ticaret, Siyaset ve Medyanın Spor ilişkisi

Spor´un ruhunda musabaka vardır. En az iki kişi, kendilerini ispat etmek için, rekabet için birbirleriyle her hangi bir şekilde yaışırlar. Kazanan ya fiziksel bir ödül elde eder, yada kendini tatmin etme ödülüyle mükafatlandırılır.

M.Ö. 776´dan MS. 393´e kadar Eski Yunan´lar her dört sene meşhur Olimpiat oyunlarını sergilemişlerdir. Yunan dünyasının en iyi atletleri, daha doğrusu bunu ölçecek kurumlar doğal olarak olmadığı için, kendini en iyi zanneden atletler, Olimpiatlara katılmışlardır.

Romalılar ise biraz daha vahşi bir spor anlayışına sahiptiler. Büyük arenalarda gladyatörleri dövüştürürlerdi. At arabası yarışlarıda sevilirdi. Bu musabakaları kazanan atletlerin namları tüm imparatorluğa yayılırdı.

Bunlar ve bunlara benzer spor oyunlarının her zaman farklı gelirleri vardı. Hedef, bazen imparatorluğun ismini yaymak, bazen şehre yeni insan kazanmak, bazende rakip milletleri korkutmaktı. Ama her zaman düzenleyenler için bir çıkarı olurdu.

Bu çıkar yüzyıllar geçtikçe büyümeye başlar. 19. Yüzyıla gelindiğinde artık büyük spor musabakaları yaygın bir şekilde büyük çıkarlara hizmet etmeye başlar. Endüstri devrimi ve özellikle 20. Yüzyılda spor musabakalarıda bir devrim geçirir. Artık spora sadece ticaret değil, siyasette el atar. Özellikle uluslararası musabakalar siyasetin göz bebeği haline gelir. Hitler ve komunist ülkeler Olimpiat oyunlarını kendi emelleri için kullanmaya başlarlar.

Spor sektörüne 20. Yüzyılın yarısında büyük bir pençe saplanır: Ticaret sektörü. Zaten her zaman var olan bu pençe, bundan sonra sporun ruhunu emmeye başlar. Her spor dalında milyonlarca doların saklı olduğu keşfedilir. Büyük şirketler, büyük paralar işin içine girer ve „spor“ yeniden devrim geçirir.

Fakat bu sefer sporun ruhuda değişir. Artık ticaret ve spor kanka olurlar. Et ve tırnak gibi olurlar. En büyük yarayı futbol yer. Futbol klübleri zenginler tarafından satın alınır, takımlara büyük paralar yatırılır, futbolcular milyonlar kazanır, maçlar özel kanallara satılır, ardından şifreli kanallar devreye girer. Sadece „parası“ olan maçı izler… Parası olan takımlar yükselir.

Almanya´nın birinci liginde oynayan Hoffenheim takımını misal olarak verebiliriz. 5000 nüfuslu bir köy takımı olan Hoffenheim Futbol Takımı´nı bir milyoner satın alır. Ardından dünyaca ünlü futbolcuları köy takımına transfer eder. Antreman sahasını lüks bir hale getirir. O kadar ki, köy takımı maçlarını başka bir şehrin stadında oynamaya başlar. Ve “mucize” gerçekleşir: Köy takımı Hoffenheim 1. Lige çıkar ve hatta ilk hafta birinci sıraya oturur. Şimdi sormak lazım: Hoffenheim futbol takımının Hoffenheim köyüyle ne irtibatı var? İsimden başka bir bağlantısı var mı?

Olayın başka bir boyutu daha ortaya çıkar: Ulus ve yabancılar. Daha önce herkes kendi milleti için yarışırken, artık yabancı akımı ve küreselleşen dünya sporuda değiştirir. Futbolda önce takım başı 3 yabancı, ardindan 5, daha sonrada neredeyse sınırsız yabancı taransferlerı mümkün olur.

Özellikle Amerika´da yaşayan siyah kesim için, yani Afro-Amerikan kesimi için, spor ve rap müziği yoksulluk ve sefillikten kurtulmak için bir kaçış yolu haline gelir. Basketbol´da siyaği oran oldukça fazladır. Fakat atletizmde´de aynısı geçerlidir. Acaba Olimpiatlarda altın madalyaları Amerika´ya mı yoksa Nijerya´ya mı vermek lazım?!

Evet spor değişti.. Sporun ruhuda değişti. Ama vahşiliği değişmedi…. Aslında halen vahşi dediğimiz roma gladyatörlüğü devam ediyor. Sadece şekil degiştirmiş. Vahşi olarak nitelendirdiğimiz insanların yaptıklarının aynısını bizlerde yapıyoruz. Fakat biz daha profesyonel yaptığımız için, vahşilik ön plana çıkmıyor. Bizlerde büyük stadlara binlerce insanı tıkıyoruz. Ve bu insanlar iki kişinin birbirini vahşice dövmesinden haz alıyorlar. Acaba bizim stadlarımızda televizyon kameraları, renkli tabelalar, şaşaalı görüntüler, sesli müzikler olduğu için, vahşilik algılanmıyor mu?

Sporcununda ruhu değişti. Onuda Medya Sektörü değiştirdi. 20 sene önce 25-26 yaşında profesyonel bir futbolcuya „genç“ denilirken, bugün „yaşı geçmiş“ deniliyor. Eğer bir futbolcu 17-18 yaşında profesyonel bir anlaşma yapmamış ise, işi zorlaşıyor demektir.

Atletler´de değişti. Eskiden senede bir kaç rekor kırılırken, artık 80den fazla rekor kırılıyor. Rekor kırabilmek için normal insan vücudunun sınırlarını aşmak gerekiyor. Çünkü insanın fiziği sınırlı. Belli bir kapasiteden sonrasını doğal şartlar ile yapabilmesi neredeyse imkansız. Yani doğa dışı imkanlara başvurulur. Sporcu aşırı rekabet hissine kapılır ve kendisinden beklenenleri yerine getirememe ihtimalinden dolayı piskolojik baskı yaşar. Sporcunun ruhu ölür… öldürülür… Bazı devletler radikal metodlar uygulamaya başlarlar. Mesela komunizm altında olan Çin, sporcuları çocuk yaşında ailelerinden alır ve spor kamplarına yerleştirir. Bu şekilde küçük çocuk iken sporcu olarak yetiştirilir. Bu şekilde insan bir robot haline getirilir.

Evet, spor hem iyidir, hem faydalıdır… velev ki ticaret, siyaset ve medya karışmamış ise.

Cemil Şahinöz

*Konusmaci Alman bayan baslamis anlatmaya :
-Geçen sene aldigimiz kararlar neticesinde
eve gittim kocama dedim ki :
-Bundan sonra bulasiklari ben yikamiyorum al kendi bulasigini kendin yika dedim
1.gün bisey görmedim
2.gün bisey görmedim
3. gün bi baktim hem benim bulasiklarimi yikiyor hemde kendi bulasiklarini yikiyor o günden beri çok mutluyuz.

*2. konusmaci ingiliz bayan anlatmaya baslamis kararlarimizi aynen bende
uyguladim eve gittigimde kocama dedim ki :
-Bundan sonra çamasirlarini yikamiyorum kendi çamasirlarini kendin yikayacaksin.
1. gün bisey görmedim
2. gün bisey görmedim
3. gün bi baktim hem benim çamasirlarimi yikiyor hemde kendi çamasirlarini yikiyor. O günden beri çok mutluyuz demis.

*3. konusmaci Türkiye den baslamis anlatmaya bende geçen sene aldigimiz kararlari aynen uyguladim
o gün eve gittim kocama dedim ki :
-Bundan sonra yemek yapmiyorum kendi yemegini kendin yapacaksin dedim
1. gün bisey görmedim
2. gün bisey görmedim
3. gün sol gözüm biraz açilir gibi oldu görmeye basladim...

Weapon/s.45 Kutu dergiyle inç m1a1 thompson alt makineli tüfek
Araç gereç Hiç bir Göster
Benzer Ingiliz Yunan ordu başlık rozet ingiliz sayı battledressle ordu bere (halhal pantalon ingiliz kazak ingiliz kanaviçe tozluk siyah Ayak bileği pamuk matkap gömleği tekmeler
Not Yunan milli ordu kavga etti , komünist yunan demokratik orduya yol gösterdi bir 1949'a 1945'den iç savaş. Komünistler mağluptular

This is my worpress.com blog , my existing blogs are Yunan.Or.Id and Nanuy.Com

You can find any article and information about many things there..

My weblogs invite you to visit

See you there guys...

(Gökçen Efe ve Kızı)

Gökçen Efe Aydın havalisinde mücadele eden Yörük Ali Efeye kızan göndererek işbirliği teklif eder. ancak gelen kızan Yörük Ali Efenin Aydını düşman işgalinden kurtardığı haberini getirir. Bundan cesaret alan Gökçen Efe de Tireyi işgalden kurtarmaya karar verir.Önce 300 kızanıyla birlikte 26 Ağustosta Üç yol baskınına katılır.Çok takdir ettiği neredeyse yaşıtı olan Yörük Ali Efe ile omuz omuza savaşır.Gökçen Efe Tireyi Yunandan geri almanın planlarını yaparken 13 Ekim 1919 da hastalanır. Bu durumu öğrenen Yunan kuvvetleri hücuma geçerler. Hasta yatağından çatışmayı idare eden Efe Çadırın basıldığını görünce 7-8 yunan askeri ile mücadeleye girer ve onları öldürür. Kendisi de yaralanır. Yaralı halde mevzi değiştirirken yaralı bir Yunan askeri tarafından arkadan vurularak şehit edilir. Henüz 28 yaşında iken şehit olan bu kahraman Efenin kızanları vasiyetini yerine getirip Tireyi İşgalden kurtarırlar.(Ayrıntılı bilgi isteyen ırkdaşlarım , Ziya HANHAN'ın "Gökçen Efe Destanı" kitabında bulabilirler )Adı dillerden düşmeyen ve hakkında kahramanlık destanları yazılan Efeye Efe Faniden bir mani ve Gökçen Efe türküsü .

ŞEHİT GÖKÇEN EFEM

Göcen dağı yaslı efem,
Gümüş bıçak paslı efem,
Beş bin efsun azdır diyor,
Mor cepkeni süslü efem.Mahşer gibi dağlar efem,
İbret alsın sağlar efem,
Şehit olmak kısmet oldu,
Zeybeklerin ağlar efem.Kırk katımız efsun efem,
Dağlar taşlar efsun efem,
Bizi seven bacılarım,
Yasımızı tutsun efem.

Gökçen efem ,çakır efem,
Sana yoldaş Bakır efem,
Kahpe Yunan telef oldu,
Zafer bizim şükür efem.Efe Fani yazar efem,
Cephelerde gezer efem,
Vatanıma göz dikenin,
Mezarını kazar efem.

GÖKÇEN EFE TÜRKÜSÜ- Ödemiş yöresi

Gökçen Efem iner gelir inişten
Her yanları görünmüyor gümüşten
Gökçen Efem şimdi gelir döğüştenGökçen Efem, efelerin efesi
Altın gümüş para dolu kesesiGökçen Efem efelerin efesi
Altın gümüş para dolu kesesi
Bozdağı'ndan gelir onun gür sesiGökçen Efem, efelerin efesi
Altın gümüş para dolu kesesiGökçen Efem inip gelir inişten
Her yanları görünmüyor gümüşten
Gökçen Efem şimdi gelir cümbüşten
Gökçen Efem efelerin efesiGökçen Efem efelerin efesi
Altın gümüş para dolu kesesi
Bozdağ'dan gelir onun gür sesi
Gökçen Efem efelerin efesi

Kaynak

Türkiye satıyor, Yunanistan alıyor... Dış ticarette Türkiye Yunanistan'a aldığından daha çok mal satıyor. İhracatı 1 milyar 112 milyon dolar, ithalatı ise 720 milyon dolar. Dış ticarette sürekli fazla veriyor. Şirket satışında da Türkiye önde. Türk şirketlerinin Yunanistan'da büyük ortaklıkları yok. Ancak Türkiye'de faaliyet gösteren 229 Yunan şirketinin birçoğu, önemli Türk şirketlerinin ortağı durumunda

 ESRA AKIN - MURAT ÖĞÜTÇEN

Atina'da mağaza açan İpekyol'un ve Mackha'nın sahibi Yalçın Ayaydın, The Mall'daki mağazalardan sonra Atina'nın en lüks semtlerinden biri olan Kolonaki'de mağaza açmayı planlıyor. Atina'dayken ülkenin en büyük çok katlı mağazalarından biri olan Attica'nın yöneticileriyle de anlaşan Ayaydın, İpekyol ve Mackha ürünlerinin 2007 İlkbahar-Yaz sezonu ürünlerini bu mağazalardaki 100 metrekarelik alanlarda satacak.
Ayaydın, hedefinin 2010 yılında Yunanistan'da 10 mağaza açmak olduğunu söyledi.
Açılışa katılan Türk heyeti arasında yer alan Kiğılı'nın sahibi Abdullah Kiğılı'da The Mall'da boş dükkanlara bakanlar arasında bulunuyor. Kiğılı, "Alışveriş merkezinin lokasyonu iyi olmamasına rağmen burada mağaza açmak istiyorum.

'Ucuza satıyoruz'
Önemli olan satış değil, imaj. Bizim de bu lokasyonda bulunmamız gerekiyor" dedi. Kiğılı'dan aldığımız bir başka bilgi de Yunanlıların kebap tutkusunun Tike'den sonra Köşebaşı'nın da burada açılmasına yol açması. Köşebaşı Et Lokantası, çok yakında Yunanistan'a ilk şubesini açmaya hazırlanıyor.
Yunanistan'ın tek alışveriş merkezi olan The Mall'da mağaza açan Türk firmalarının resmi açılışını geçtiğimiz günlerde yapan Devlet Bakanı Kürşad Tüzmen, Avrupa Birliği'ne üyelik müzakere sürecinde Yunan Milli Bankası'nın Finansbank'ın yüzde 46'sına sahip olmasının siyaseti de yumuşatacağını belirterek, "Bir ülkeyle ticari ilişki artınca, siyasi sorunlar da azalıyor. Yunanistan'la ticaret hacmimiz 5 milyar dolara ulaşırsa, siyasi sorunlar da kalmaz" diye konuştu.
Tüzmen, Yunanistan'a Türk markalarının çok uygun fiyata girdiğini söyleyerek, "Türkler'in 100 euro'ya sattığını Londra ve New York'ta 350 euro'ya ancak alabilirsiniz. Bence Yunanlılar acele etsin" dedi.

229 Yunan firması var

Dış ticaretten Sorumlu Devlet Bakanı Kürşad Tüzmen'in verdiği bilgiye göre, Türkiye'de 229 Yunanistan firmasının yatırımı var. Buna karşılık Yunanistan'da yatırımı olan Türk firması sayısı ise sadece 10.
Bu 10 firmanın dördü nakliyat firması (Hellas Toros, Tan Hellas, Ataklar ve Bora Nakliyat.) İstikbal Mobilya'nın üç mağazası var.
Mavi Jeans, Koton, İpekyol ve İnci de mağaza açtı. The Mall Alışveriş Merkezi dışında Tike Restoran ve Güllüoğlu'nun birer şubesi var. Köşebaşı Et Lokantası da şube açacak.
Finansbank'tan önce İddaa ortaklığı ile önemli bir yatırım yapan Yunan firması Intralot Milli Piyango ile ayrıca birçok Yunanistan bankası da Türk bankaları ile ilgileniyor.
Geçen yıl Türkiye'ye toplam 28 milyon dolarlık Yunan sermayesi gelmiş.

 'Enka-Aktor ortaklığı örnek'

Türk-Yunan İş Konseyi Başkanı Selim Egeli, iki ülke arasındaki ilişkilere artık iş adamlarının damga vuracağını söyledi. Egeli, 2006 yılında 2 milyar dolarlık iş hacminin, 3 yıl içerisinde 5 milyar doları geçeceğini ifade etti.
Egeli sözlerini şu şekilde sürdürdü: "Türkiye, Yunanistan'ı Avrupa'ya ve dünyaya açılmak için bir üs olarak görüyor. Bizim bilmediğimiz pek çok Yunanlı KOBİ, özellikle son birkaç yıl içerisinde Ayvalık ve Edremit'e gelerek, tekstil, madencilik ve ambalaj sanayine ortak olmaya başladı. Finans sektöründeki ortaklığı bir yana koyarsak, iki ülke şirketleri yurtdışında birlikte iş yapmaya başladılar. Bunun en somut örneğini, Enka İnşaat'ın, Yunan Aktor firmasıyla 20 milyar dolarlık yatırımla Oman'da 15 yılda tamamlanması öngörülen 'Blue City' projesinde gördük."
TÜSİAD International Başkanı Aldo Kaslowski, Yunanistan'ın ulusal bankasının Finansbank'ın hisselerinin yüzde 46'sını almasının, Yunanistan'ın ilerde daha büyük yatırım yapacağının göstergesi olduğunu söylüyor.

Karşılıklı ticaret hızla artıyor

Türkiye ile Yunanistan arasındaki ticaret hacmi, son dört yıldır hızla artıyor. Türkiye'nin 2001 yılında yaşamış olduğu ekonomik kriz sonrasında iki ülke arasında gerileme gösteren ticaret rakamları, 2002 yılından sonra tekrar artarak 900 milyon dolara ulaştı.
Son 10 yılın rakamlarına göre Türkiye, Yunanistan ile ticaretinde sürekli fazla veriyor. Bu fazla, bazı yıllarda yüzde 100'e varabiliyor. 2005 yılında Türkiye, Yunanistan'a 1 milyar 112 milyon dolarlık ihracat yapmış. İthalatı ise 720.7 milyon dolar olmuş.
Türkiye'nin Yunanistan'la olan ticaretinde otomotiv yan sanayi ürünleri ve demir-çelik yer tutuyor.
İkili ticarette son dönemlerde perakende ve turizmin ağırlığı giderek hissediliyor.

13 Nisan'da toplanıyorlar

Türk-Yunan İş Konseyi Ortak Toplantısı 13 Nisan 2006'da İstanbul'da yapılacak. The Marmara Oteli'ndeki toplantıya dış ticaret ile ilgili Yunanlı bakanın da katılması bekleniyor. Toplantıya katılması beklenen isimler ise şöyle:
Türk - Yunan İş Konseyi Başkanı Selim Egeli, Yunan - Türk İş Konseyi Başkanı Panagiotis Koutsikos, Adana Sanayi Odası Başkanı Ümit Özgümüş, Türk - Yunan İş Konseyi Onursal Başkanı Şarık Tara, Yunan Yatırım Merkezi Başkanı Ioannis Anastasopoulos, Ekonomi Bakan Yardımcısı Antonios Bezas.

Genelkurmay: Görüşmedik

Genelkurmay Başkanlığı, Finansbank'ın belli oranda satışına ilişkin olarak vize verildiğine dair yayınlanan haberin doğru olmadığını bildirdi.
Genelkurmay Başkanlığı'nın web sitesinde yer alan basın açıklamasında, bugün bir gazetede bir bankanın belli oranda satışına ilişkin olarak Genelkurmay Başkanlığı'ndan vize verildiğine dair bir haber yayınlandığı anımsatıldı. Açıklamada, "Haber yalandır. Böyle bir görüşme olmamıştır. Ayrıca, Genelkurmay Başkanlığı'nın bankaların satışı ile ilgili olarak mevcut yasal düzenlemelerden kaynaklanan herhangi bir sorumluluğu da bulunmamaktadır" denildi.

Hüsnü Özyeğin'in sahibi olduğu Finansbank'ın yüzde 46 hissesini alarak yeni ortağı olan National Bank of Greece'in (NBG), iki ülke arasındaki ekonomik işbirliğini farklı boyutlara da taşıyor.
Bankanın hissedarları arasında Yunan Ortodoks Kilisesi'nin de bulunması bunun bir örneği. 2004 sonu itibariyle NBG'de 265 bin 729 hisseye sahip olan Yunan Ortodoks Kilisesi'nin bankadaki yatırımları toplamının 10 milyon euroyu bulduğu tahmin ediliyor.

Finansbank ortaklığı aracılığıyla Yunan kilisesi ilk kez Türkiye finans sektörüne de adım atmış oldu. Ortodoks Kilisesi, Yunanistan'ın en eski bankası olan NBG'de uzun zamandır hisse sahibi. Bankanın bağımsız Yönetim Kurulu üyeleri arasında ise kiliseden iki isim yer alıyor. Bunlar özellikle Atina'da ibadete açık bir cami olması için bastıran Yanya Metropoliti Theoklitos ve kilisenin Mali İşler Müdürü olarak görev yapan Kostas Pilarinos.

Kilise, bugün Yunanistan'da en çok taşınmaz ve yatırım aracına sahip kurum olarak biliniyor. Yunan halkının yüzde 95 ila 98'i kilise üyesi. Cemaatin yaptığı bağışlar ve Osmanlı döneminden kalan fermanlara kayıtlı taşınmazlar, kiliseyi önemli bir ekonomik güç haline getirmiş durumda. Her türlü vergiden ve mali denetimden muaf tutulan kilisenin elinde tam olarak ne kadar bir mali güç tuttuğu ise bilinmiyor.

Geçen yıl ocak ayında birbiri ardına patlayan yolsuzluk skandallarının ardından kilisenin mali gücünün sınırlanması gerektiği tartışılmaya başlanmıştı. Yunan Ortodoks Kilisesi, şu anda iktidarda olan Kostas Karamanlis'in Yeni Demokrasi Partisi'nin de en büyük destekçilerinin başında geliyor.

KOSTAS PILARINOS: KİLİSENİN MALİYESİNDEN SORUMLU

İkinci üye Kostas Pilarinos ise Yunan Ortodoks Kilisesi'nin her türlü mali ve teknik işlerini yürütmekten sorumlu isim. NBG'nin Yönetim Kurulu'na 2004 yılı nisan ayında üye olan Pilarinos'un 2007'ye kadar bu görevini sürdürmesi söz konusu.

1934 doğumlu Pilarinos'un siyasi bir kariyeri de var. Şu an Yunanistan'da iktidarda bulunan Yeni Demokrasi Partisi'nin eski milletvekillerinden olan Pilarinos, 60'lı ve 70'li yıllarda cunta yönetimine karşı mücadele etmiş bir aktivist. 1974-79 yılları arasında Sanayi, Enerji ve Teknoloji Bakanlığı Müsteşarı olarak görev yapan Pilarinos, Basın ve Enformasyon Bakanlığı'nda da aynı pozisyonu üstlendi. 1989'da Yeni Demokrasi Partisi'nin sözcüsü olan politikacı, 1993'te de meclise girmişti. Birçok sivil toplum kuruluşunda da görev alan Pilarinos yunan İş Bilimi Odası'nın da kurucu üyelerinden.

METROPOLIT THEOKLITOS: ATİNA'YA CAMİYİ SAVUNUYOR

Theoklitos'un NBG'nin yönetim kurulunda yer almasının önemli sebebi Yanya'nın kilisenin en çok mal varlığının bulunduğu bölge olması. Bölgedeki en yetkili din adamı olan Theoklitos geçen yıl Belediye Başkanı ile kilisenin taşınmazlarının belediyenin kontrolüne geçirilmesine karşı çıktığı için büyük bir tartışma da yaşamıştı. 1930 doğumlu Theoklitos, NBG'nin yürütme kurulu üyeliğine 1994 yılı haziran ayında getirilmişti. Metropolitin bu görevdeki süresi 2007 yılında dolacak. Theoklitos, Yunan Ortodoks kilisesi Başpiskoposu olmak için de aday olmuş ancak bu ünvanı rakibi Hristodulos'a kaptırmıştı. Hristodulos'un polislerin kimlik kartlarında din hanesinin yer almasını istemesine karşı çıkan din adamı, kısa süre önce isteyenlerin öldükten sonra yakılabileceğini söyleyerek yine medyanın gündemine gelmişti. Theoklitos, Atina'da ibadete açık bir cami alması için yürütülen kampanyaya da destek veriyor. ]]> http://ayfi.wordpress.com/2007/10/30/yunanistani-kurtaran-gemi/ Tue, 30 Oct 2007 09:01:19 +0000 Aybars http://ayfi.wordpress.com/2007/10/30/yunanistani-kurtaran-gemi/ yunanistan_kurtulus_gemisi.doc

Hangi Derin Devlet?”

Nüzhet Kandemir 

6 Eylül 1955 günü İstanbul’da [1] yaşanan bir dizi olay (nümayiş-yürüyüşler – tahrip – talan);  aynı gün saat 24:00’de askerin gelme-siyle kontrol altına alınmış, mağdurlara bir miktar tazminat ödenmiş, İzmir’de Yunanistan Konsolosluğu’nun bayrağının Ulaştırma Bakanı Muammer Çavuşoğlu tarafından göndere çekilmesi gibi bir jest ile Yunanistan’dan da özür dilenerek gerek İstanbul’da Rumlarla Türkler arasında gerekse Ankara ile Atina arasında derin yaralar bırakmadan, tarihin derinliklerine bırakılmıştı.

1957 seçimlerinde İstanbullu Rumların hemen hemen tamamı  oylarını DP’ye vermişler ve DP listesinden iki Rum milletvekili  TBMM’ne girmişti.

1959 yılında Menderes-Karamanlis arasında Zürih’te imzalanan ant-laşma sonunda Kıbrıs’ta barış sağlanmış ve Kıbrıs Cumhuriyeti kurul-muştu.

Yunanistan – Türkiye ilişkilerinin ulaştığı doruk, Yunan Başbakanı Karamanlis ile Dışişleri Bakan Averoff’un  7-12 Mayıs 1959 günlerin-de Ankara ve İstanbul’a yaptığı ziyaret olmuştu. İki ülke artık tam anlamı ile dost ve müttefik idiler. Averoff bu hususu “Cyprus – Lost Opportunities” başlıklı kitabında çok açık bir şekilde ve önemle vur- gulamıştır. [2]

27 Mayıs’tan 8 gün sonra, 4 Haziran 1960 günü, Demokrat Parti’den 1957 yılında istifa etmiş olan Fuat Köprülü, durupdururken, İstanbullu Rumların ve Yunanistan’ın hiçbir iddia veya talebi yok iken, Kurban Bayramı arifesinde Yeni Sabah Gazetesi’ne bir demeç vermiştir:

“Hadiseler, Fatin Rüştü Zorlu’nun ilhamı ile Menderes ve Gedik tarafından tertiplenmiştir”    

5 Haziran 1960 Bayramın birinci günü idi. Yeni Sabah’da manşetten verilen bu ihbar haberi, 27 Mayıs ortamında bayram boyunca, ülkeyi heyecanlandırmış ve yeni yönetimi telaşlandırmıştı. Bayram’dan son-ra ilk işgünü, 9 Haziran, 6 Eylül Olayları [3] Türkiye’nin gündemine,  bir daha çıkmamak üzere girmiştir. O telaş içinde yeni yönetim Yüksek Soruşturma Kurulu’na alelacele bir dava dosyası hazırlatmış ve 19 Ekim 1960 günü Yassıada’da düzmece 6/7 Eylül Davasının duruşmaları başlamıştır.

Yassıada’daki Yüksek Adalet Divanı, bir hukuk kiri olan bu davayı 5 Ocak 1961 günü Karar’a bağlamıştır: Zorlu ve Menderes Olayları tertiplemek suçundan mahkum olmuşlardır. Bir gün sonra açılan Kurucu Meclis’e 6 Eylül 1955 tarihinde Demokrat Parti İstanbul İl  Başkanı olan Dr Oran Köprülü, Devlet Başkanı Orgeneral Cemal Gürsel’in kontenjanından üye olarak girmiştir. Kaderin bir şakası ?

6 Eylül 1955 günü İstanbul Emniyet Müdür Yardımcısı Necdet Uğur daha sonra CHP milletvekili ve bakanı olmuştur.

Ben, 6 Eylül Olayları ile Bağlam Yayıncılık’ın konu ile ilgili bir kitabı [4] nedeni ile ilgilendim ve üç buçuk yıl süren bir çalışma sonunda 440 sayfalık bir kitap yazdım.  Bağlam Yayıncılık benim kitabımı da yayımladı: “6 Eylül 1955 – Yassıada 6/7 Eylül  Davası”

Bu kitap üzerinde çalışırken çok sayıda kişi [5] ile söyleşi yapmış, özellikle 1955 yılında Milli Emniyet’in İstanbul temsilcisi Fuat Doğu Paşa ve Selanik’teki bombayı patlattığı iddia edilen Hasan Uçar’ı azmettirmekle, Yunan makamlarınca, suçlanan [6]  Sn Oktay Engin ile görüştüm. Onlardan olayları Milli Emniyet’in tertiplemediğine ve bombayı bir Türk’ün patlatmadığına ilişkin güvence aldıktan sonra uzun süren araştırmalarıma başladım. Kitap bittiğinde vardığım sonuç, merhum Necdet Uğur’un bana gönderdiği iki sayfalık mektupta açıkça belirttiği gibi; olaylar spontane başlamış ve kontrol dışına çıkmıştır. 

“Kontrol dışı” süreç tam dört saat idi: 20:00’den 24:00’a kadar. Bu dört saat içinde 4 214 dükkan ve 1 004 ev [7] tahrip, kısmen talan, edilmişti. Bu dükkan ve evlerin tümü Rumlara, hatta gayrimüslimlere ait değildi. O tarihte İstanbul’da yaşayan 90 bin Rum, 50 bin Ermeni  ve yaklaşık 20-30 bin Yahudinin toplam en az 50 bin evi vardı. Dolayısı ile tahrip olan 1 004 ev, gayrimüslimlerin evlerinin yaklaşık % 2’sine tekabül ediyordu.

2005 yılında Rıdvan Akar adında araştırmacı-gazeteci ve de tarihçi [8] bir tv belgesel yapımcısı, 6 Eylül günü Rumların evlerinin % 80’inin tahrip olduğunu iddia etmiştir. [9]

İşte, ellinci yılda (2005) olaylara yeniden bakmak gereğini Rıdvan Akar’ın bu iddiası nedeniyle duydum ve işe merhum Mahmut Dikerdem’in anıları ile  Fatin Rüştü Zorlu’nun Yassıada savunmala-rını ve elimde var olan diğer belgeleri kronolojik bir tabloya oturtmakla başladım.

Bu arada Tarih Vakfı’nın (bence skandal) kitabı yayımlanmıştı: “6/7 Eylül Olayları” [10]. Bu kitapta benim 1995 kitabıma 7 kez gönderme yapılmış ve kitabımdan iki kez alıntı yapılmıştı. Şöyle ki; kitabımın sayfa numaraları verilerek yapılan alıntılar, çok büyük oranda kısaltılmış [11] ama daha da önemlisi metin değiştirilmişti. Tarih Vakfı ile Dr Güven aleyhinde dava açtım !

Rıdvan Akar ile Radikal Gazetesi’ni Basın Konseyi’ne şikayet ettim. Konsey, şikayetimi reddetti. İtiraz ettim. Bekliyorum.

5-10 Eylül 2005 günleri medyamızda çok sayıda 6/7 Eylül yazısı yayımlandı. Bunlardan rasgele on ikisini mercek altına aldım ve ortaya ilginç bir koro çıktı: 12 Dev Adam.  Kitapta 12 dev Adam’ın yazılarından uzun alıntılar ile yorumlarıma yer verdim. Kitabın cd’sinde 12 Dev Adam’ın yazılarının tamamını (internetten) verdim.

Bu ikinci kitabı yayımlamaya karar verdikten sonra, 1998 yılında açıklanan bir Yüce Divan Kararı’nı yeniden ve dikkatle okudum. Karar,  T.C. Anayasa Mahkemesi’nin bir kararı idi. Arkadaşım Sevin Zorlu’nun lütfettiği vekaletname ile Anayasa Mahkemesi nezdinde açtığımız İade-i Muhakeme Davası’nın Red Kararı idi ! Nedense hep  reddediliyorum. Kararı imzalayanlar arasında bugünkü Cumhurbaşkanımız Sayın Ahmet Necdet Sezer de varmış.

Benim kitap 1995 yılında yayımlandıktan birkaç gün sonra, 7 Ağustos 1995’de bir Amerikan Senatörü, D’Amato,  ABD senatosuna bir önerge vermiş ve 6 Eylül Olayları’nın “nümayiş-tahrip-talan” değil “pogrom” olduğunu ileri sürmüş ve ABD Senatosu’na bu iddiasını kabul ettirmişti. Pogrom, Sovyet öncesi Rusya’da hükümetin güvenlik kuvvetlerini kullanarak azınlıklara karşı giriştiği kitlesel katliamın adıdır. 6 Eylül’de tek bir “katil” vakası yoktu.

İşte Anayasa Mahkemesi’ne, alnımıza haksız ve insafsızca sürülen bu lekeyi silmek için gitmiştik. Meramımızı herhalde anlatamadık ki,  Anayasa Mahkemesi kıytırık bir neden ile, davamızı reddetti.

Anayasa Mahkemesi’nin kararlarına itiraz edilemediği için 2005 yılını beklemeye,  olayların 50inci yılında, televizyon kanallarımızdan birinde Yassıada Mahkemesi’nin yeniden sahneletmeyi düşünmüştüm.  Amacım önce Yassıada Kararı’nı (bir halk jürisi kararı ile) iptal ettirmek daha sonra da, Yassıada Davası’nın Kararı’nı tanık belge olan gösteren D’Amato ile hesaplaşmaktı.

Evdeki hesap televizyon kanallarımızın reyting hesaplarına uymadı. Yazılı başvurularıma CEVAP BİLE VERMEDİLER: Başkent TV, ATV ve Kanaltürk. Yine meramımı anlatamadım diye düşündüm.

23 Ağustos 2005 günü bir kanser ameliyatı geçirdim. Hayata değil  ama Anayasa Mahkemesi’ne de Türk Medyası’na, Tarih Vakfı’na küstüm. Ancak 12 Dev Adam’ın yazdıklarını okuduktan sonra duygusallığı bırakıp Zorlu-Menderes’in kişiliğinde Türk Milleti’ne yapılan haksızlığın hesabı sormaya karar verdim: Hangi Derin  Devlet?

Ortaya 136 sayfalık bir kitap ile yüzlerce sayfa eklerden-belgelerden  ve 1955 yılında Genelkurmay Seferberlik Tetkik Kurulu’nda (Özel Harp Dairesi) görev yapan Albay İsmail Tansu ile yapılan söyleşiden oluşan yoğun disk (CD) çıktı. Büyükelçi Nüzhet Kandemir [12] bir Önsöz lütfetti ve 6 Eylül’de derin devletin öyküsü tamamlandı.

“6 Eylül 1955 Ozlayları Derin Devletin Tertibi idi” diyenlere şu soru sorulmalı:  Hangi Devletin? Türkiye?  Yunanistan? Olaylardan kim yararlı kim zararlı çıktı? Yassıada 6/7 Eylül Davası Karar: 5.1.61 Olaylarda DP İstanbul İl Başkanı olan Orhan Köprülü ise 6.1.61 günü Kurucu Meclis’e girdi (Cemal Gürsel’in listesi)DP Genel Başkanı (Menderes) suçlu ama DP il başkanı (Orhan Köprülü) masum? !  D’Amato’nun 1995 ‘pogrom’ suçlaması Anayasa Mahkemesi nezdinde iade-i muhakeme davası – Bu davanın Red Kararı’nı kimler, nasıl imzalayabildiler?    50. Yılda “Karşı Taraf” ne yaptı?12 Dev Adam neler yazdı? Türkiye ve Türk Milleti aleyhinde yazmak Türk Medyasının görevi mi yoksa tercihi midir? 12 Dev Adamı kime şikayet edelim?

 İÇİNDEKİLER

1 – Bölüm 1 - Giriş – Hatırlatma

2 – Bölüm 2 – Kronoloji: 1955 → 2005                                

3 – Bölüm 3  - 50. Yıl

50. Yılı beklerken Televizyon kanallarına başvurular:

Kanal B + ATV (Mehmet Tezkan)  + Kanaltürk (Merdan Yanardağ)

Karşı Taraf Ne Yaptı?

Karşı Sanat Çalışmaları’nın Karşı Galeri’deki SERGİSİ   

12 Dev Adam Korosu ve AB’ye yakışmaya çalışan bir Gazeteci        

4 – Bölüm 4 - SONUÇ

6 Eylül’de Derin Devlet – Ama Hangi Ülkenin Devleti?

EKLER

EK- 1

Kronoloji Bölümünün ekleri:

Mahmut Dikerdem’in anıları

Aziz Nesin’in hatırladıkları

Selanik’teki Bomba ile ilgili Radyo Haberi

Fahri Çoker’in verdiği Tahribat Listesi ve Analizi

Necdet Uğur’un yazılı cevabı

İkili Rapor – 4 Ağustos 1959

5 Haziran 1960 Fuat Köprülü açıklamaları – Türkeş’in yorumları

İstanbul Ekspres 2. Baskı

EK - 2

Yassıada  6/7 Eylül Davası                             

Telgraf ve Coşkun Kırca’nın hatırladığı bölüm

AKİS Dergileri – Türk medyasında seviyesizlik örnekleri

EK - 3

1995 - Türkiye’nin alnına sürülen leke:

Pogrom İddiası ve ABD Senatosu Kararı: “Pogrom”dur

D’Amato Önergesi                                                     

1996 - Lekeyi silme girişimi

Anayasa Mahkemesi nezdinde iade-i muhakeme davası          

Karar: “Telgraf yeni delil değildir” Davanın bu nedenle reddi               EK – 4   

50. Yıl Ekleri:

Tarih Vakfı’na dava                                                          

Basın Konseyi’ne Şikayet                                                                                                  Ankara, 24 Kasım 2005  ÖNSÖZ ·        Araştırmacı Yazar Mehmet Arif Demirer’in “6 Eylül 1955 Olaylarına 50. Yılda Yeni Bakış” başlıklı ve belgesel niteliğindeki yeni eserinin; yakın tarihimizde iz bırakan, görsel ve yazılı yayın organlarımızda farklı açılardan yorumlanan önemli bir olaya ve olayla ilgili gerçeklere ciddi kanıtlarla ışık tutması açısından büyük bir ilgi ile okunacağına inanıyorum. ·        Yazarın böylesine ayrıntılı bir belgeseli, olayın meydana gelişinin 50. Yıldönümünde ve Türkiye – AB ilişkilerinin en kritik sürecinde o dönemin Hükümeti’ni haksız yere ağır bir töhmet altında bırakan taraflı köşe yazılarının bilinçli bir şekilde yoğunluk kazandığı bir aşamada [13] kamuoyunun istifadesine sunmuş olmasını övgü ile karşılıyor ve Sayın Mehmet Arif Demirer’i içtenlikle kutluyorum.  Nüzhet KANDEMİRE. BüyükelçiDYP Genel Bşk. Yrd. Kitabın Kronoloji Bölümünden bir sayfa:

[1]              Çok daha küçük bir ölçekte İzmir’de

[2]              Nedense bu önemli kitap Türkçe’ye çevrilmemiştir.

[3]              Ben olayları  “6 Eylül Olayları” olarak tanımlıyorum. Çünkü saat 24:00’de

              askerin (geç)  gelmesiyle olaylar kontrol altına alınmıştı. 7 Eylül’de önemli

              bir olay yoktur. Ancak daha yaygın tanımlama “6/7 Eylül Olayları”dır.

[4]              Dr. Hulusi Dosdoğru’nun kitabı

[5]              Olaylar ile ilgili ve hayatta olan herkes ile

[6]              Bugün Türk medyası 6 Eylül Olayları ne zaman gündeme gelse, en ufak bir

               araştırma yapmadan, Oktay Engin’i yeniden mahkum eder: Sn Engin de

               tazminat davası açar ve kazanır. Ek bir emeklilik maaşı niyetine ! 

[7]              Tam liste kitap Ek – 1’de verilmiştir.

[8]              Tarihçi olduğunu kendisi iddia ediyor

[9]              TV8 – 5 Eylül 2005, saat 21:00

[10]             Yazar: Dr. Dilek Güven

[11]             Kısaltılmadığı izlenimi verilerek

[12]             DYP Genel başkan Yardımcısı

[13]             Sayın Kandemir’in lütfettiği ÖNSÖZ,  24 Kasım günü saat 15:11’de gelmiş. On dakika sonra Basın Konseyi’nden şikayetim ile ilgili Karar gelmiş. Bu Karar’ı EK - 4’de veriyorum. Basın Konseyi, şikayetimin ve şikayet konusu yayınların Basın Meslek İlkelerini ilgilendiren bir yönü bulunmadığı dolayısı ile işlem yapılmasına gerek olmadığı sonucuna varmış ve dosyanın gündemden çıkarılmasına oy birliği ile karar vermiş. Sayın Kandemir’in Önsözü ile Basın Konseyi’nin kararını faks cihazının tepsisinde alt alta buldum.

Önsöz üstte, Karar altta !    

[14]             İkinci sinyal – Dışişleri Bakanı “alelacele” Atina’ya gidiyor

[15]             Çok kısa bir süre sonra polisleri öldürmeye başlayacaklar – polislerin çoğu

               Türktü

After some aggressive bargaining, we took a minibus out to Baisha, which is a traditional Naxi village and former capital of the ancient Naxi kingdom. There we observed life as it has existed for centuries,save the few tourist stalls that have erupted in the town center. Not wanting to go through the bargaining process again, we decided to walk the 15km back to Lijiang, through a spectacular valley encircled by immense mountains. As we walked, we at first thought the valley was merely a grazing area comprised of old farm fields filled with strange looking craters. We later learned that the area was actually a gigantic airstrip used by the Flying Tigers during WWII.

Before we left Lijiang for Zhongdian, the people at the Naxi guesthouse we'd been staying at gave us bags of herbs to wear around our necks for health and good luck. Driving north into the upper Yunnan province away from Lijiang was like entering an entirely different country - the Naxi villages transformed into small Tibetan towns, surrounded by fields of yellow rapeseed and barley. Flustered Yaks trotted across the street in front of our bus, and torn prayer flags were strung from poles on every hilltop. Arriving in Zhongdian we were relieved to be in a place where the locals outnumbered the tourists, and were given our first glimpse into Tibetan life in China.



It is very yak-oriented; yak meat, yak cheese, and yak butter tea are served at meals on yak fur table cloths. The city is overlooked by a giant golden prayer wheel that takes the hard work of several people to spin. On the outskirts is a huge Tibetan Lamistry and temple complex with 780 monks in residence. We encountered a forceful 16-year-old monk in a temple who screamed at us "SIT DOWN!" He then aggressively questioned us on our age, nationality and height, and then commanded Pierre to help him drag a huge tank of water across the temple floor so he could change the water bowls on the alter.

Back in town we visited an old man who inhabited a 16th century traditional Tibetan home. He had been imprisoned and his home partially destroyed (ancient Buddhist murals scratched off by soldiers and replaced by political slogans) during the Cultural Revolution.

Somehow the man had managed to hide some priceless artifacts from the Lamistry in his home, saving them from certain destruction. He showed us all around the house, including the spectacular family alter, spouting his disapproval for the regime who had destroyed his home all the while. He was quite different from any other old men I've met in this country, as he seemed to have no reservations about kissing me all over my face and grabbed me on my butt. At night in the town square a giant celebration was held in which hundreds of people danced in a giant circle around a single flute player. A local told us that it was a covert celebration of the birthday of a certain exiled Tibetan religious leader, whom I won't mention by name lest this email be mysteriously deleted. Zhongdian is at an elevation of 3200m, and the next day we tried to prepare ourselves for the long journey up onto the Tibetan Plateau.

The trip is done in two legs which adds up to about 17 hours of bus riding. The first leg, to Xiangcheng was on entirely unpaved mountain roads. Luckily our driver was cautious (an unusual quality here) and the trip took us by towering mountain peaks and through countless interesting Tibetan villages, and to a marijuana farm where we had lunch (but we didn't get to eat any marijuana).

Xiangcheng, while surrounded by beautiful mountains, has mostly been converted to mud from 200 simultaneous construction projects, and the one road through town is in a perpetual horn-blaring traffic jam.. We stayed in a spectacularly ornate traditional Tibetan family home and watched a violent thunderstorm over the mountains (which incidentally knocked out all the electricity and made venturing down three flights of ladder-like stairs to the outhouse quite treacherous - Pierre ended up peeing in a bottle to avoid this trip.)

The next day, armed with altitude sickness medicine, but not being able to find anything to eat except crackers, we got on a Litang-bound bus and braced ourselves for the climb to nearly 4700m (almost 1000 m higher than Lhasa). The first leg of the trip took us around hairpin turns on guardrail-free roads that overlooked drops of several thousand feet. Slowly the ride became less frightening as we entered the other-worldly landscape of the Tibetan Plateau. Covered in glacial rocks and completely devoid of trees, only grass, tiny yellow flowers, yaks, marmots and nomadic Tibetan people exist here. At one point the air seemed so thin that the engine of the bus could no longer drive at normal speed, and we chugged along the winding roads, dizzy and confused. The bus overheated and we ended up having to siphon water out of a nearby stream to get it going again.

Litang is one of our favorite places that we've visited in Asia. The town has largely been reborn in a mass of bathroom tile clad communist blocks with Tibetan style roofs and murals. Many of the Tibetan men here are tall and intense, clad in yak skins and Tibetan cowboy hats with wide grills of gold teeth, dreadlocks and gigantic knives in their belts. The women all wear traditional wrap-around dresses called chupas, and have intricately braided hair and rosy cheeks. Curious crowds formed around us on the street and followed behind us as we explored the town.

People yelled "tashi dele" (hello in Tibetan) from nearly every doorway, and burgundy robed monks cruised by us on gigantic Harley Davidson style motorcycles covered in plastic flowers with ghetto blasters strapped to the backs. We shared a yak-noodle lunch with a group of Tibetan cowboys who went crazy playing with our digital and video cameras. we then all proceeded to watch a gory propaganda movie about "the war of Japanese aggression' together.

The food in Litang is simple and good, although we were not always so lucky to have such charming companions at our meals. As we ate boiled eggs and tea for breakfast at an open-air restaurant one morning, a small boy squatted down directly in front of our table and proceeded to defecate right on the ground. Children doing "#2" in public is not a completely uncommon sight in China, but never had I experienced such a graphic and technical demonstration. He completed his mission and stood up, while his mother dutifully jogged over to sweep it into a dustpan. To our dismay, what we had witnessed could not be so easily erased from our minds.

We were a little worried about our ascent to 4700m, as the altitude can quickly become a big problem. We met some travelers who had gotten so sick that they had to be evacuated to a lower altitude. Armed with some herbal medicine, we thought that our gradual ascent via Zhongdian and Xiangcheng would save us from serious problems. The first day and a half we felt relatively ok - out of breath, fatigued,
and awakening in the middle of the night gasping for air and with a splitting headache, but still able to function.




By the last day, Pierre was incapacitated in the bed with a high fever, and I barely able to make it to the pharmacy to buy him aspirin. We knew we had to leave , and at 6:00 am the following morning we dragged ourselves to a bus headed for the lowlands (2500m). As the bus rolled over the seemingly endless grasslands, we waited with great anticipation for the oxygen that would make us no longer feel like we were slowly dying. But instead of descending, the bus began to climb hundreds of meters into yet another set of high rolling hills. As we reached the top, the bus driver suddenly turned of the ignition and coasted to a stop in the middle of the road. Both the rear tires on one side were flat, and we could see the downward slope of the deserted road in front of us. It began to snow. One of the passengers lit a fire in the wheel well of the bus because two of the bolts had melted into the wheel and could not be removed (and he thought somehow this would help). A construction truck stopped to help us , but their giant wrench could not get the bolts off. The driver got back into the bus, shut the door, and stared off into the distance for a while, before deciding to make the best of the situation and pulling a giant ball of yak cheese and a knife out of his pocket. The only thing to do was wait for another bus to make the 4 hour trip from Litang and pick us up. Pierre and I pulled our bags off the bus and decided to take our chances on the road. It was freezing cold, there was no air to speak of, and a leaky water tank in the bus had soaked our shoes. Luckily two Tibetan guys drove by in a minibus and picked us up. From there we took an extremely roundabout trip, from tiny Tibetan village to village to pick up different people and cargo to bring to Kangding (our destination). During one stop, the entire village came out to the van, one by one, to check us out and make friendly sign language/broken Chinese conversation. In another town, I went to the market for a few minutes only to return and find that the men in the village had all decided to get together and lift Pierre to see how much he weighed. We're now down off the Plateau in Chengdu, a huge city far more modern than Kunming, and we're breathing normally. In a day or two we'll head north, back into the Tibetan world, and then north to Xingjiang.

> >Felluce'de 1500 sivilin sokaklarda öldürülüp çürümeye terkedildigi, cesetlerin köpekler tarafindan yenilmeye baslandigi ve 250 bin kisinin bölgeden sürüldügü belirtilen raporda "Felluce
katliami Post Modern Soykirimdir" denildi.

50      Amerika -Felluce 2004      Devam ediyor.

http://www.zaman.com.tr/webapp-tr/haber.do?haberno=509214