«Σκεφτείτε πως είμαι ένα ζώο. Οποιοδήποτε ζώο. Το πρωί όταν ξυπνήσω θέλω μερικές σταγόνες να ξεπλύνουν το στόμα μου. Ήμουν αφυδατωμένο το προηγούμενο βράδυ. Ύστερα μαζί με την αγέλη μου θα τριφτούμε, θα καθαρίσουμε τα χόρτα και τα ζωύφια που μας ταλαιπώρησαν. Μαζί θα σηκωθούμε, θα τεντωθούμε και θα ξεκινήσουμε για νέα μονοπάτια, πιο εύφορα. Όταν βρούμε έδαφος χλωρό, πλούσιο σε σπόρους κι απαλό για να απλώσουμε τα σώματά μας, θα κοιταχτούμε στα μάτια. «Ναι.. Κι αυτή τη μέρα θα ζήσουμε..» Το βράδυ θα κοιμηθούμε κοντά το ένα με το άλλο γιατί η ζεστασιά μας βοηθάει να μην νιώθουμε μοναξιά. Θα ξυπνήσουμε. Μόλις ανοίξω τα μάτια μου θα δω όλη την αγέλη μου δίπλα μου. Όλοι θα είναι εκεί. Θα πιω νερό. Θα δροσιστώ. «Μα τι ωραία ανακούφιση». Θα καθαριστούμε. Κι ύστερα θα κοιταχτούμε στα μάτια. Θα πούμε: «Μα τι ωραία που είναι εδώ. Τι δροσερό που ήταν το νερό. Με πόση φροντίδα με καθάρισαν και σήμερα. Είμαστε πλήρεις; Είμαστε όλα εδώ; Ωραία. Ξεκινάμε. Ανυπομονώ να δω ξανά το ηλιοβασίλεμα σήμερα. Δεν με νοιάζει πού θα είμαστε. Σε κάθε τοπίο το ηλιοβασίλεμα δείχνει αλλιώς. Η παρέα μου δείχνει αλλιώς. Και μάλλον που απόψε θα κοιμηθώ πλάι της. Θα ήθελα εγώ να την καθαρίσω αύριο.»
Έτσι είπε ο Ναζίμ. Μα έκανε λάθος.

♦ Μια ιδέα από το διήγημα που ετοιμάζω. Το συγκεκριμένο απόσπασμα δεν θα συμπεριλαμβάνεται. Απλά σκέφτηκα πως θα μπορούσε κι αυτό να ειπωθεί! Καλό τριήμερο να έχετε από καρδιάς.